Alle inzendingen over Brenda Benet

(voor Brenda Benet (1945 - 1982)) Je bent geboren als Brenda Ann Nelson op 14 augustus 1945 in Hollywood. Je studeerde op het Los Angeles City College en je studeerde af aan de South Gate High School. Je studeerde daarna aan de Universiteit van Californië, met als hoofdvak Talen. Jim Morrison van The Doors studeerde ook aan deze universiteit.…

Charles Bukowski, Carlos Castaneda, Clint Eastwood en Brenda Benet. Jij had een subtiel gevoel voor humor. In 1965 zag en ontmoette je James Douglas (Jim) Morrison in de nachtclub 'London Fog' op 8919 Sunset Boulevard in Los Angeles.…

Dat gaf ze cadeau aan haar geliefde Brenda Droste, met wie zij samen woont. Marius, Daniël, Ursula en Brenda vormen een soort oudheidkundig clubje. Ze komen geregeld bij elkaar om over nieuwe, antieke aanwinsten en nog te kopen, fel begeerde objecten te praten.…

Was van Brenda,mijn trouwe Hond.…

Brenda bleef bij haar moeder, John verdween uit zicht om pas later, veel later weer in beeld te komen. De rollen werden omgedraaid: Brenda werd degene die moest zorgen, en haar vader, mager van het roken en het slechte eten, verwende met hapjes en eten.…

Je gedachten zitten gevangen in je eigen werkelijkheid. Ik vraag me af waar je nu bent. Voel je je daar veiliger dan hier? Sterker misschien? Je kijkt naar me, maar ziet me niet. Ik probeer tot je door te dringen. Je terug te halen naar onze wereld. Tegelijkertijd vraag ik me af of dat wel beter voor je is. In jouw afgeschermde wereldje ben je een…

Doe je oogjes dicht, en leg je hoofdje neer. Ga maar lekker slapen, morgen komt wel weer. Morgen mag je weer boos zijn, schreeuwen, schoppen en slaan. Maar nu niet meer, nu moet je slapen gaan. Doe je oogjes dicht, je zusje slaapt al lang. Moe is zij van het geweld, nu ze slaapt, is ze niet bang. Bang voor haar grote broer, die ook…

Het huwelijk is een heilig sacrament waarin man en vrouw in de echt aan elkaar verbonden worden en spartelen om los te komen. Deze woorden zijn niet van mezelf. Ik heb ze van een erg wijze vrouw. Mijn oma. Hoewel deze opmerking ons destijds deed schateren van het lachen heb ik me vele jaren later toch wel eens afgevraagd of er ook niet een kern van…

Het is de laatste dag van het jaar, een afscheid van 365 dagen. Zoals ook elk jaar een jaar van hoogte- en dieptepunten. Het jaar waarin ik constateerde dat mijn vrije Nederland toch niet zo tolerant was als ik dacht. Het jaar waarin ik meehuilde met de kinderen van Bedir, die in mijn mooie woonplaats Uden geconfronteerd werden met een groot verdriet…

Daar zat ze dan, ons Tante Jans. Haar gezicht leek het meest op een stralend zonnetje met twee ogen als twinkelende sterretjes. Klein en breekbaar leek ze. Vijftig jaar zat ze nu in het klooster. Alhoewel er van zitten niet veel sprake was geweest. Het grootste gedeelte van haar leven bracht ze door in Nieuw Guinea tussen de Papoea's. Oh ja, natuurlijk…

Na de zoveelste ongevraagde confrontatie via de media besluit ik dat het tijd is voor mijn eigen APK-keuring. Een beetje opgelaten sta ik voor mijn grote passpiegel. Al mijn moed bij elkaar rapend begin ik mijn lichaam puntsgewijs te beoordelen. Tja, die oren. Echt blij ben ik er nooit mee geweest. Flaporen, één van mijn zwakke plekken. Alhoewel…

Weet je wat je vraagt aan mij? om opnieuw weer te beginnen, mij op dingen te bezinnen, die allang zo duidelijk zijn. Weer die lange weg te gaan, vol frustraties en vol pijn. Weet je wat je vraagt aan mij? Mijn hart weer uit mijn borst te rukken, te vertrappen in duizend stukken, Waarna ik ontdaan van zelfvertrouwen, opnieuw mijn leven…

Bijdehandje Dwars had ik je moeten noemen, dat je niet zo makkelijk bent is moeilijk te verbloemen. Op elke vraag die ik je stel is je antwoord NEE. Als moeder van Bijdehandje Dwars valt dat niet altijd mee. En datzelfde Bijdehandje moet nu weer naar school. Naar groep drie toe deze keer, hij vindt dat apekool. Hij heeft zichzelf leren lezen…

Het is koud in het schuurtje. Ondanks al mijn verdriet voel ik de klamme kou tot diep in mijn botten doordringen. Ik huil en ik voel dat ik niet meer stoppen kan.Leunend tegen de oude keukenkastjes aan komt al mijn machteloosheid naar buiten. Ik hoor mijn gierende snikken en ondanks alle ellende verbaasd het me dat ik nog zo huilen kan. Eenzaam voel…

Carpe Diem, pluk de dag dat is haar hele streven. En alles wat ze nu graag wil is leven,leven,leven. Met haar mooie jonge lijf paraderend langs een man, bewust al van haar vrouwelijkheid en wat ze daar mee kan. Zo jong nog, maar geen kind meer, de onschuld al vergaan, Precies wetend wat ze wil en waar ze voor zal staan. Dansend tot diep in…

Gedachten drijven weg zinken naar de diepte met een stroomversnelling worden ze gehusseld om met de vloed terug te keren naar mijn Haventje. Gelouterd en ontdaan van overtollige ballast. Zo is er balans en zal het weer eb zijn.…

Dag papa zeg ik, dag. Maar jij, je hoort me niet. En ik heb het gevoel dat je me ook niet ziet. Ik ben je kind en ergens brandt een diepe stille pijn, omdat wat ik graag wil er nooit meer echt zal zijn. Waarom je zo geworden bent? ik weet het eerlijk niet, Een andere man heb ik gekend, dit doet me zo'n verdriet. Sloeg ik een andere weg…

Nooit verwacht dat het mij zou gebeuren. Toch is het nu zover. Ik hou van 2 mannen en het is een onmogelijke keuze. Hoezo? zult u zich misschien afvragen. Doch u kent mijn mannen niet! De een is bloedmooi en gevoelig. Een groot nadeel van hem is dat hij soms behoorlijk chagrijnig kan zijn. Maar ja, een mens kan niet alles hebben denk ik…

Ik zie ons nog lopen. Ouder dan een jaar of drie kun je niet geweest zijn. Alles was nog "zellie" en zorgeloos blikte je omhoog. Stap stap stap, alles "zeffule" doen, wetende dat mama's helpende hand in de buurt was. Onverwoestbaar vertrouwen. Zes jaar was je toen er nog een broertje kwam en jij benjamin af was. De onzekerheid was op je smoeltje…

Het is nacht. De lantaarnpaal schijnt zijn flauwe licht door mijn slaapkamerraam. Ik kijk naar "mijn" boom. Op de een of andere manier troost het me te weten dat die boom er nog zal zijn als ik er allang niet meer ben. Alle seizoenen heb ik zien gaan en komen via die boom en in alle goede en verdrietige tijden heeft dat me een vorm van houvast…

De deur slaat dicht. Weg ben je. Naar je vader. Je houdt het hier niet meer uit, zei je aan de telefoon. En ik begrijp het niet. Zestien ben je nu. Het lijkt nog maar zo kort geleden dat je geboren werd. Nog maar zo even terug dat je mijn vriendje was en we elkaar altijd begrepen. Ik weet nog hoe je als driejarige aan het spelen was en met plotseling…

Brenda schiet in de lach en Chantal gaat meteen staan en zij draait haar billen naar hem toe. 'Krijg je hier ook een stijve van?', vraagt Chantal. 'Chantal toch!', roept Ottelina. 'Toe, laat haar toch, Ottelina, ze is net door graaf Diederik Ruijs de Beerenbrouck in de steek gelaten en ze wil wat aandacht!', zegt Brenda.…

(voor Brenda Dean Paul (1907 - 1959)) Jij bent geboren als Brenda Irene Isabelle Frances Theresa Dean Paul op 8 mei 1907 in Kensington, Londen. Jouw vader was Sir Aubrey Edward Henry Dean Paul, 5th Bt, geboren op 19 oktober 1869. Hij was kapitein in de Royal Northumberland Fusiliers. Hij was de vijfde van de Paul Baronets, van Rodborough.…

Verwonderd streel ik zacht mijn lijf, onwerkelijk maar waar. Je groeit daar echt klein wezentje; maar bent nog lang niet klaar. Toch hoor je al zo echt bij mij, jouw hartje klopt al zo dichtbij, het bonst daar met het mijne,; Niet groter dan een speldeknop maar moedig klinkt daar elke klop van jou mijn lieve kleine, Ik voel nog niets maar…

Heer het is al laat maar ik moet U echt wat vragen. Het spijt me als ik stoor maar mijn last is niet te dragen. U ziet toch hoe ik worstel door de uren van de dag. Ik heb een klein verzoekje Heer als ik het vragen mag. Geef mij Heer, deze nacht een keertje vrij. Ontneem mijn angsten heel eventjes van mij. Heer wilt U alstublieft een beetje voor…

Ik dank U Heer voor dit lief kindje, Dank U voor zijn lieve lach. Dank U voor ons kleine vrindje. Dank U dat hij leven mag. Dank U voor zijn kleine beentjes, voor zijn oogjes en zijn mond. Dank U voor zijn friemelteentjes. Dank U Heer, hij is gezond. Dank U voor dit kleine mensje, voor wat U schonk, wat ik U vroeg. Dank U Heer , want voor…

1 jaar alweer en nu ook geen baby meer. Al vier tandjes in je mond, beentjes stevig op de grond. Lijkt al groot, maar is nog klein. Wil nog graag bij mama zijn. Papa's smurf, opa's maatje, en ons aller kameraadje. Ik ben wat bang, het gaat zo vlug. Want ook dit jaar komt nooit meer terug...…

(voor Brenda Ann Nelson (1945 - 1982)) Je bent geboren op 14 augustus 1945 in Hollywood. Je begon al jong met danslessen. Je bent afgestudeerd aan de South Gate High School. Je studeerde aan de University of California, met als hoofdvak talen. Je sprak ook Frans, Italiaans en Grieks.…

Ergens, om precies te zijn : helemaal onderaan de grote lichtblauwe rieten mand in de hoek van mijn kamer ligt een wollig dier te huilen. Maar ik kan het niet helpen dat ik me wel heel voel.…

Mijn tweede Rita is popzangeres Rita Pavone, die in showbizz ‘de Italiaanse Brenda Lee’ werd genoemd, naar de Amerikaanse Little Miss Dynamite, die wereldhits had als ‘All Alone Am I’, ‘Fool Number One’ en ‘Sweet Nothin’s’.…