Inloggen
voeg je verhaal toe

Verhalen

Mama

Het is koud in het schuurtje. Ondanks al mijn verdriet voel ik de klamme kou tot diep in mijn botten doordringen. Ik huil en ik voel dat ik niet meer stoppen kan.Leunend tegen de oude keukenkastjes aan komt al mijn machteloosheid naar buiten. Ik hoor mijn gierende snikken en ondanks alle ellende verbaasd het me dat ik nog zo huilen kan. Eenzaam voel ik me en in de steek gelaten. Ik heb het idee dat het nooit meer goed komt. Er vormt zich een flinke prop in mijn keel en ik wil schreeuwen. Mama, gil ik. Mama, help me toch. Maar ik kan schreeuwen wat ik wil. Zij zal niet komen en haar armen troostend om me heen leggen. Zij is niet meer. En op dit moment mis ik haar meer dan ooit tevoren.
Hoe oud ik ben?
Zeker geen kind meer, en zelf al moeder. Maar op dit moment zou ik niets liever willen dan haar troostende woorden en haar strelende handen op mijn haar.
Uiteindelijk verstommen de laatste snikken en sta ik moeizaam op.
Naar binnen toe. Mijn dochter kijkt me bezorgd aan. Gaat het wel mama? vraagt ze.
Ja het gaat wel meid, zeg ik. Troostend sla ik mijn armen om haar heen.

Schrijver: Brenda, 26 mei. 2004


Geplaatst in de categorie: eenzaamheid

1,9 met 19 stemmen 1.615



Er zijn 3 reacties op deze inzending:

Naam:
Merel
Datum:
9 jan. 2010
Supermooi! echt prachtig, ga vooral zo door!
Naam:
Angel
Datum:
11 dec. 2004
Email:
Ik ben 21, ik heb geen ouders meer. Het doet me pijn te weten ik, dat als ik dadelijk zelf moeder ben, nog steeds die pijn zal voelen. Het gemis zal altijd blijven. Sterkte.
Naam:
Leonie
Datum:
1 jun. 2004
Email:
crazyness_leohotmail.com
Hier krijg ik rillingen van...

Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)