Alle inzendingen over De eeuwige slaap

'k Vraag niet, of mij de eindeloze vreugde wacht Van een volmaakte dag, Maar, of ik eenmaal in de stille nacht Voor eeuwig slapen mag. Mijn lusteloosheid Schijnt bewusteloosheid, Genoeg genot; En eeuwig leven schijnt mij eeuw'ge rusteloosheid.... Leer Gij 't mij beter, God!…

Open uw oren en wil horen de ijle kanken van het stille slapen. Wees rustig blijf kalm als een woordloos gedicht dat onleesbaar vult het wit van onschuldig papier. Refrein na refrein zingt het zijn lied van de leegte van het eeuwig slapen van het onhoorbaar zijn.…

'k Vraag niet, of mij de eindeloze vreugde wacht Van een volmaakte dag, Maar, of ik eenmaal in de stille nacht Voor eeuwig slapen mag. Mijn lusteloosheid Schijnt bewusteloosheid, Genoeg genot; En eeuwig leven schijnt mij eeuw'ge rusteloosheid.... Leer Gij 't mij beter, God!…

woorden willen zich prijsgeven door gewillige ziel van bedrevenheid oneindigheid is een lastig begrip ik ken het ontwaken,opstaan en de herinneringen er tussenin ter afsluiting wil ik noemen: ons vrezen is menselijk de stilstand van het vergankelijke hart kan de illusie wekken van eeuwig slapen ik neem aan voor waarheid: de parel van je ziel…

Hoor… de noordenwind roept kil mijn naam nog even en ik zal haar volgen waarheen de vlucht ook gaat nee, ik voel geen angst het leven was gelijk een bloem geknopt, ontloken, volle bloei maar nu vermoeid aan rusten toe dus laat ik mijn laatste adem wiegend over aarde dragen kus nog één keer al wat raakte voordat ik eeuwig slapen ga…

Ik weet, ik weet niet, wie de wereld schiep, Of ze is geschapen, of we aanbidden moeten, Wat wij als Leven, Ziel of God begroeten, - Of eeuwig slapen zal, wat eeuwig sliep!…

Want àlles ligt in eeuwige slaap bevangen, In de eeuwige nacht, waarop geen morgen daagt - En héél dit leven is een wondere, bange, Ontzétbare droom, die eens de nacht weer vaagt - Maar in die droom een droom, vol licht en zangen, MIJN droom, zo zoet begroet, zo zacht beklaagd...…

Je was zo moe van je levensstrijd, van al je geestelijke geploeter en de weinige responsie, zodat je, walgend van de oprukkende jodenhaat in het oosten, jezelf met een overdosis slaapmiddelen naar de eeuwige slaap hebt getoverd, omdat je diep in jezelf ervan overtuigd was, dat je die definitieve rust nu wel eens verdiende, wat jij het beste kon beoordelen…

Verdorie dacht ik hij heeft nu toch niet de eeuwige slaap gevat. ‘Hé buurman, alles goed?‘ Gelukkig schrok hij wakker en zei ‘Huh, wat is er?’ ‘Niks, maar ik dacht even dat je de eeuwige slaap had gevat, maar gelukkig was je dus alleen maar in slaap gedommeld en net nu je dobber in de diepte is verdwenen.’…

slaap in te zenden die al het sterfelijke eens ten deel zal vallen.…

Heeft misschien te maken met het feit dat ik twee etmalen in een coma heb gelegen en betrekkelijk dicht bij de Andere Wereld of de Eeuwige Slaap ben geweest. De kloof was miniem. Veel van u als lezers zijn creatief, daar wij naast lezers ook schrijvers, dus scheppend/kunstzinnig zijn.…

God schiep de aarde en kwam kijken of het goed was en koos voor Zijn bezoek Oost-Groningen en Hij trof n boer op Z'n land en God vroeg aan de boer: "Is het goed?" En de boer richtte zijn geweer en brulde: "Goa van mien laand oaf!"…

Buiten U is niets dan strijd, Niets dan moeiten, niets dan zorgen - Laat mij, in Uw rust geborgen, Slapen gaan in eeuwigheid.…

Ontwaakt uit de verdoving van mijn eeuwige slaap, op de zevensprong van mijn gedachten. Zo diep in het bos. Een weelde van wat een drassige grond beloven kon. O vandaag is het alsof je komt, prins van het waken, ik ren de flanken van de heuvels op.…

De angst voor de eeuwige slaap is niemand vreemd. Na de Tweede of Ochtendslaap stond men dan op. Vaak bij zonsopgang. Zoals altijd zijn geleerden het niet altijd met elkaar eens. Door sommigen wordt het gegeven dat ouderen minder slaap nodig hebben heden ten dage weersproken. Hoe sliepen de mensen van voor de Middeleeuwen?…

Maar ze zal niet eeuwig slapen zoals deze vloek voorspelt, maar ze zal door Blubber de pad na één eeuw al gewekt worden.” (wordt vervolgd)…

Ik ben een lege huls Voed het Houd van het Laat het slapen Tot in de eeuwigheid Doe ermee wat je wilt Geen stem, geen benul, wordt gevormd jouw hand Voor jou Een pop Laat haar slapen Mondje open Oogjes dicht Geen pijn Geen pijn Alleen in het duister Doelloos. Een lege huls…

in alles zocht ik slechts kwetsbaarheid de eerste gewaarwording het heeft me eeuwig jong vroeg oud gemaakt als een farao in een sacrale slaap…

Daar lig je lief te slapen, ik streel je stilletjes en zacht, en zie hoe je al slapend, lieflijk lacht. Ik begin te gapen, sluit mijn ogen, besef joeveel ik van je hou, en zweer je zachtjes eeuwig trouw.…

De gitzwarte hemel Opgelicht door twinkelende sterren Gesluierd door slierten wolk De stad chloreert vanuit de ruiten De nacht waakt over de aarde Mensen slapen of waken Besef doet klinken Bestaan doet kraken Wat, waar of iemand kan het weten Hoe wij hier in Godsnaam zijn verzeilt Wanneer we gaan en waar naartoe Waarom de mensheid eeuwig…

diep in haar angsten zoekt zij de slaap verliest zich in dromen waar zij nooit meer ontwaakt haar diepste verlangen doolt in het duister het pad der tranen de weg naar gefluister waar zachtjes de nacht het huilen aanhoort sterren waken een eeuwigheid door…

Is het gepraat van kaarsen, laag over het arduin van kathedralen, het paars van de waakvlam om een aangebroken lichaam. De slagtand van de koplamp in het melkvlees van de nacht? Op woorden, in een kamer, de vlek die het ineens verstaanbaar maakt? Is het over sneeuwland de vonk die alles doet ontbranden? Over mijn dorp van kometen de regen…

In brons ben jij altijd en koud ik had je liever warm en oud maar eeuwig aan mijn bed gekluisterd zal ik stout mijn resten lijf aan jou verdromen.…

In het schrapen van de tijd waar uren stil verloren gaan en dagen kralen rijgen aan het snoer van eeuwigheid, laten weken maanden sterven raken jaren in vergetelheid verstrikt…

Knerpend grintpad koud en kil Marmeren stenen verweerd en stil Treurwilgen langs een groene heg Gestorven geliefden voor altijd weg Rouwende mensen geheel ontdaan Gebogen hoofden de ogen betraand Eind van een leven het aardse bestaan Alles voorbij waarom moest het zo gaan Eeuwige rustplaats wachtend op niets een laatste groet of is er toch…

‘t Is eeuwig, dat mijn hert doet haken; vergaan, o God, en wil ‘t, en kan ‘t; het steunt en ‘t rust in uwe hand: - om nieuwjaarnacht en wille ik waken!…

Misschien is dit wel de bestaansreden van kerken: het vangen van een seconde van de eeuwigheid.…

ben ik kwijt met het plannen van leven en noteren en alle andere beslommeringen nu eenmaal noodzakelijk als papier en balpoints die het ritme vastleggen in de eindeloze stroom de zinnen vullen ongewild de breedte van het papier het einde van de bladzijde staat gelijk aan leven vastgelegd maar hoeveel tijd voor verbeteringen nog voor de pen slap…

als je mij niet meer kunt vinden op lengte, breedte, diepte, tijd mijn stem voor altijd zwijgend je niet meer naar mijn wezen leidt keer dan terug naar waar wij dachten dat het leven eeuwig was en waar in eindeloze nachten jij met mij de sterren las…

met het leven als een sterveling het niet vinden van de zwarte tand zijn symbool van dood in leven hij kreunt al decadenlang terwijl het knagen langzaam duurt de tand des tijds wit verbleekt kent slecht haar eigen genade en de avonturier des goden leert het teren kennen van zij die nooit stierven en zich stierlijk verveelden voor eeuwig…