Alle inzendingen over Dubbele woede

(voor Marie-Rosalie Bonheur (1822-1899)) Je bent geboren in Bordeaux, waar je vader Raimond als kunstschilder behoorlijk verdiende, mensen van adel en rijke wijnboeren lieten zich graag door hem portretteren en zijn landschappen verkochten eveneens als zoete broodjes, terwijl je moeder Marquis als piano-lerares haar deel verdiende. Je luisterde graag…

knarsetand van speelse woede, dondert en vrijt met zaterdag ik ontwaak met een gedempte zon van dubbel gebakken spiegelei. m'n haren los door elastiek rekken het voorbije rusten Later onthoud ik je maar frees de ruwheid van je kanten, streel je jonge vacht…

In mijn hoofd zweven ontelbare wazige flarden onzekerheid en ook angst die mijn hart verharden In mijn hoofd zweven prachtig heldere beelden die mijn hart laten smelten en wonden weer heelden In mijn hoofd zweven soms bange gedachten ze krijgen de overhand in stille donkere nachten In mijn hoofd zweven vrolijke vlinders voor jou…

We hebben mijn besluit om politicologie te gaan studeren uitvoerig besproken. Mijn vader staat ambivalent tegenover de politiek. Hij vindt dat er niets nobelers bestaat dan het dienen van je land, zoals hijzelf heeft gedaan aan het hoofd van het ministerie van Onderwijs, maar hij heeft een diepe minachting voor beroepspolitici die carrière maken ten…

Ik huil van woede, zonder te kunnen ophouden, zoals ik nog nooit gehuild heb. Ik heb het gevoel dat ik verraden ben, gebruikt, mishandeld en ik moet steeds weer denken aan de studenten uit Medellín die ik tijdens de campagne ontmoet heb en die me zeiden: 'Je zal beetgenomen worden, Ingrid.…

We hebben de helft van de weg afgelegd. Wanneer mijn vader tegen me zegt: 'Weet je, ik ben nu niet meer minister Betancourt, maar de vader van Ingrid!' hoor ik hoe trots hij op me is. Een soort echo van de trots van een natie die in mij wil geloven, die beetje bij beetje weer vertrouwen krijgt, na een eeuw vol leugens en bedrog. Ik zal dit vertrouwen…

Een dubbelspion nabij Megen Heeft onlangs een doodschrik gekregen Hij dacht als spion Dat hij alles kon Doch kwam toen zichzelf plotsklaps tegen…

Een onbekende woede die me wil laten schreeuwen, die me wil laten springen, een woede die me dood wil hebben. Want de woede laat me niet leven, elke keer steekt hij me, en niet zomaar een steek. Nee, na de steek draait de woede zich om.... om me nog meer te raken.....om nog meer bij me in te dringen.…

Woede vliegt er door me heen zo ga je niet met mensen om verbaal mep je in het rond mij krijg je niet verwond Je opmerkingen raken kant nog wal ze slaan echt helemaal nergens op 't is wel gezegd en dus gemeld al is het rustig en doordacht verteld Ik leer wel om er boven te staan al duurt het heel erg lang toch blijven die zinnen hangen…

Woeste golven overspoelen verstand schuimende koppen hoofd in brand Gevoelens op en neer golvend door lijf en geest 't stormt in mij het maakt me bevreesd Geknepen vingers klauwende hand waarom neemt emotie toch telkens de overhand ? Ik wil gewoon rust niet denken, niet doen terug naar wat ? misschien terug naar toen ?…

ik weet dat het zo niet langer gaat vandaar dat ik zo raas leef je leven met haar laat mij met rust hou haar vooral lekker daar dan word mijn woede wel ooit gesust…

woede verengt tot rode draad bepaalt woord en daad handelen in eendracht laat onmacht kantelen het evenwicht is zoek de schaal die doorslaat balanceert onhandig gedoe houdt de voeten paraat vluchten kan niet zonder plan gaat in rook op vuur negerend woede, verengd tot rode draad…

Ontwaakt uit stille sluimering Wacht in duistere sfeer In de diepste diepte Een vurig kolkend meer Door onderhuids smeulen Waar gesmolten woede trilt Laat rook de lucht vervuilen Leven vol schrik verstilt Een oververhitte massa Kruipt langzaam omhoog Laat dunne lagen breken Maakt de mond een vurig oog Explosieve beken Schieten naar…

Mijn ingehouden woede, Niet om te zetten in zinnen, Alle illusies vervallen tot wanhoop Opstandig diep van binnen, Verwoest heel mijn doen en denken, Mijn ingehouden woede, In woorden niet uit te drukken, En hij is in ieders ogen De heer van het fatsoen !…

De wind loeit van woede en ergenis. Ze is woedend en voelt zich bedrogen. De zon heeft zich van teleurstelling verscholen achter de opgefokte donkergrijze wolken. De hemel is van blauw naar lichtgrijzig gegaan. De wolken spuwen al hun ergenissen richting moeder aarde. Vorige week nog waren ze zo vrolijk en zo positief.…

Tenminste, in zoverre dat waarvan hij sprak vol woede was. Zo vol woede waren de woorden, dat hij dat wat hij zei door zijn telefoon schreeuwde in plaats van dat hij het zei, laat staan besprak. Ik zag hem het plein waaraan ik zat naderen, met haastige stappen kwam de man dichterbij.…

Zo'n actie VERBIJSTERT en WEKT WOEDE OP...! Wie hoog klimt, kan laag vallen...! Tijd voor onmiddellijk(e) herstel en geldigheid van die dubbele vaccinaties, met als optie/optioneel de booster...?…

In het schemer van je gedachten leeft de liefde een dubbel leven ze gaat nooit slapen maar leeft voort in het schijnsel van de maan je voelt haar in de trilling van de lucht je ziet haar lopen op de maan…

Hoe kan iets tegelijkertijd zo ontzettend mooi maar toch zo afstotend zijn Hoe kan je je tegelijkertijd zo aan iets willen overgeven maar toch zo'n muur voelen Ijskoude angst Diepe, warme liefde Het is toch raar wat een man met je doet…

Tweeën hart Woede en verdriet Bloedend hard Ik was er niet…

Woede is de gebruikelijkste reden waarom verdriet onverwerkt blijft.…

in de stilte van haar tranen woedt de storm in haar hoofd blijft haar ziel zich in het donker wanen van elk licht ruw beroofd in de kilte van haar hart woedt het vuur van blinde haat als zij compleet verward tegenover haar belager staat in de stilte van haar schreeuw woedt de woede in haar lijf duurt een seconde wel een eeuw voelt haar…

dood zou ik ze willen steken willen schoppen en slaan ze zitten aan iets dat van mij is en daar komen ze niet aan…

een kokende straal water stroomt over de handen die hypocriet beweerden hier niet te stranden je hebt ’n dure beweging durven te veroorzaken door je sluwe nagels die schuld wilde aanraken verblinding komt kijken bij jouw plotse draaiing je gaf jezelf geen kans om een tweede keer te gaan over eindeloze paden bestrooid met spijkers…

Nooit gedacht dat lange verlangen stukgemaakt Een oneerlijke strijd vecht zich uit tussen jong en oud Wanneer dan de zwaarden woorden zijn, is alles weg en blijft sneeuwwitte as over Koppigheid versus vrijheid…

Getransformeerde woede is liefde. Dat is wat de realiteit ons leert. Daardoor heeft de woede, die de perken niet te buiten gaat, de functie de mens tot de liefde te brengen; we zouden kunnen zeggen, dat de woede opvoedt tot liefde.…

Hartverslindend monster Jouw sentimenteel gedoe Ik verafschuw jouw blindheid Je bloeddorstige wreedheid Met mijn effectloze bliksemschicht Vernietig ik jouw inwerking Het loodzware gewicht Waarmee je mijn hart gesloopt had Wordt erbarmelijker Rampzalig is de verdediging Waarmee ik het maar moest doen Verwoest door jouw monsterleger Sta…

Woorden alleen maar woorden Woorden, geschreeuw en gehuil ergens in een hoekje hou ik me schuil Ruzie ruzie over school, eten en thuis Ruzie over dit en dat ruzie over alle dingen in dit huis Geschreeuw, geroep en nog meer geween tranen stromen over mijn wangen stilletjes, geluidloos zonder armen om mij heen Vader die armen…

ik doe mijn best om recht door zee te gaan, dan kan ik je snel achter me gaan laten nu dein ik op je golven, verdwijn steeds onder water. zo’n omweg is fataal ik zet mijn schouders schrap tegen de branding van jouw woorden ik moet naar open zee, ver buiten jouw bereik. ik wil nooit meer verdriet om jou. om jou…

Ze zijn onlosmakelijk, liefde en heilige woede.…