Inloggen
voeg je verhaal toe

Verhalen

Woede

Te Parijs zag ik een man diep verwikkeld in een telefonisch onderhoud. Tenminste, in zoverre dat waarvan hij sprak vol woede was. Zo vol woede waren de woorden, dat hij dat wat hij zei door zijn telefoon schreeuwde in plaats van dat hij het zei, laat staan besprak.

Ik zag hem het plein waaraan ik zat naderen, met haastige stappen kwam de man dichterbij. De mensen aan het plein zagen hem naderen, wat kwam door de snelheid van zijn stappen, in combinatie met het lawaai.

Wat er toen gebeurde sloeg echt alles; na een laatste, finale schreeuw liet hij het voor wat betreft het schreeuwen erbij. Hij gooide in het licht van de bijstaanders zijn telefoon op straat aan diggelen en staarde vervolgens wezenloos naar de mensen op de terrassen aan het plein.

Ik zag daarna hoe de man tussen de mensen plaats nam, hoe hij geleidelijk aan in de stilte der onopvallendheid verdween. Ik zag hem zitten, kijken, luisteren, naar de mensen, tussen de mensen, zonder telefoon weliswaar, maar niet alleen.

Schrijver: Marco Miceli, 18 aug. 2012


Geplaatst in de categorie: woede

2,0 met 4 stemmen 199



Er zijn 2 reacties op deze inzending:

Naam:
Han Messie
Datum:
18 aug. 2012
Email:
hmessielive.nl
Opvallend hoe iemand na een geweldige woedeuitbarsting, ineens helemaal tot rust komt en heel gewoon en onopvallend zich beweegt, zoals in dit verhaal en het ook in werkelijkheid heel vaak kan voorkomen.
Naam:
Inspirare
Datum:
18 aug. 2012
Fraai existentialistisch verhaal, Sartre had het kunnen schrijven, maar persoonlijk denk ik Camus eerder vanwege de complexe psychische situatie in een genezende eenvoud van taal. Chapeau.

Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)