Alle inzendingen over Een idyllisch huis m

Op dat moment zat Roy met de kinderen in zijn huis op Mayne Island, terwijl de politie jouw huis doorzocht. Ze vonden een bebloed matras en een hamer. Op de muur in de slaapkamer ontdekten ze 117 bloedvlekken.…

(geanimeerd door de filosofie) De koffer, met als inhoud leven en werk, is ergens in een nis van de vestibule onder één der kapstokken neergezet. Op hetzelfde moment schalde een boodschap, een bericht, mensa-gem*, je zou kunnen zeggen: post, door de speakers. Een mythische interpretatie van verleden en heden van Portugal en een daarop gebaseerd visioen…

Het is stil in huis, ik zie je foto staan. M'n ogen branden, er vloeit een traan. Ik sluit m'n ogen en houd m'n adem in. nooit wil ik weer wakker worden, mijn leven heeft geen enkele zin. Ik open toch m'n ogen en zie je foto staan, m'n ogen branden er vloeit opnieuw een traan.…

Het is stil in huis Ik zie je foto staan m'n ogen branden er vloeit een traan Ik sluit m'n ogen en houd m'n adem in Nooit wil ik meer wakker worden m'n leven heeft geen enkele zin Ik mis je ik mis je lach elk uur elke dag Ik open toch m'n ogen en zie je foto staan m'n ogen branden er vloeit opnieuw een traan.…

Ik vind dit leven al geweldig. En straks nog Het Eeuwige Leven in de Hemel. Je vraagt je wel eens af: 'Waar hebben wij het aan verdiend?'…

Nu wil je weer naar huis iets anders heb je niet te kiezen. Het is je zo tegengevallen alleen in de grote stad. Je wilde het liefst weer naar huis, met de stad heb je het weer gehad. Totdat het weer gaat kriebelen en je voelt je weer niet thuis. dan ga je opnieuw weer zwerven en verlaat voor de zoveelste keer het huis.…

Het was een zware dag geweest, gedwongen gebogen over idyllische kwesties. Normen en waarden, haar beslissingsdrang was nihil. Twijfel bleef heersen in haar geest. Ze stond te vaak stil, bij het geroezemoes van de waan van de dag. Het onheilspellende nieuws dat altijd op de loer lag. De werkelijkheid was gruwelijk.…

Er stond of hing hooguit een luidspreker van de draadomroep in huis. Naar hedendaagse maatstaven leefden velen nog in de jaren zestig ver onder de armoedegrens. Het leven van "den gewonen man" stond in het teken van roddel en jaloezie op ieder die het een beetje beter ging.…

‘Ik hoef ‘m niet te zien', roept mijn vrouw van ruime afstand. 'Ruim hem alsjeblieft op.’ Jonge meisjesreacties. Hysterie die twee kanten op schiet. Kanten die ik beide niet zo goed kan plaatsen. Daar ben ik dan misschien man voor. Een grote bruine rat was de aanleiding.…

halfvolle glazen, lege schaaltjes dwalend door het huis vind ik de weg in m'n leven een oranje gloed van zonnestralen dromend van de toekomst het verleden verwensend en naïef blijvend vond ik de weg in m'n leven verblind door blauwgrijze nevels vind ik de weg in m'n leven terugkijkend en me oud voelend sommige mensen noemen dit een depressie…

Ik verslaafd aan een dak boven m'n hoofd, mooie spullen in m'n huis. De te dure televisie die ik uiteindelijk toch kocht. Rare behoeftes waar ik mezelf uit de naad voor werk. Verslaafd aan het geld, want ik wil steeds meer. Endorfines razen door m'n lijf als ik op m'n werk te horen krijg, dat ik als bonus een dertiende maand mag ontvangen.…

In het Westen gaan we ervan uit dat we zijn gescheiden van onze woonruimte en onze omgeving. Maar het idee dat we onafhankelijk van onze omgeving zouden kunnen bestaan is een illusie, een illusie die ernstige gevolgen kan hebben voor onze gezondheid en ons geluk. Het is het geloof in deze illusie die de epidemische vormen van vervuiling, rassenhaat,…

In inheemse culturen vindt men zijn totem door het maken van een vision quest of innerlijke reis. Omdat wij echter niet altijd in de gelegenheid zijn om een vision quest te maken, zijn er enkele andere manieren die wij hiervoor kunnen gebruiken. Je krachtdier kan een dier zijn waar je als kind al veel van hield. Je totem kan een dier zijn dat regelmatig…

nooit ergens zoveel in onbruik geraakte stukjes spoor gezien als onlangs in Frankrijk restanten van idyllisch gelegen lijntjes van weleer waarover moeder natuur zich met liefde ontfermt sporen van oxidatie op vermoeide rails geven kleur aan woelige geschiedenis van jaren her...…

Een idyllische zonsondergang, er waait een zachte lauwe bries die als duizende handen je lichaam streelt,het bijna stille gefluister van de bomen achter je, het iets luidere antwoorden van de golven in de branding, recht voor je aanschouw je het hemelse kleurenpalet van de in zee stervende zon,... en heel even zou je zweren dat het ultime nirvana…

Het staat er nog het huis waar moeder mij na negen maanden dragen heeft gebaard en waar ik in een bedstee sliep m'n broer m'n zus en ik totdat we wisten wat een meisje was. Hij staat er nog de plee waar veertien buren hun behoefte deden. Waar het op warme dagen stonk.…

En dat, meer dan dan dat, hem opnam in huis, hem liet huilen en hem liet gaan. Om op gezette tijden: 'Biertje, Jort!' Ja, ik kom eraan. Even dit blogje afronden. 'Niet te lang hè!' Nee, niet te lang. Bedankt M&M, bedankt.…

Plantjes water geven dweilen stoffen ramen lappen De was doen boenen strijken poetsen nee het zijn geen grappen Borduren haken naaien punniken breien aan een mouw Dat zijn toch van die dingen die bestemd zijn voor een vrouw We gebruiken ook geen maandverband parfum of aceton potloodje make-up remover lipstick of tampon eye-liner mascara nagellak…

Ik zit te mokken mieren melken, altijd weer dat rot humeur Steeds maar zeveren zeiken zaniken zwetsen ziemelen en gezeur Ik heb koppijn ben chagrijnig heb een kater ben niet fit Kan wel janken huilen schreeuwen, ben zo triest ik heb geen pit Ben uitgekookt geirriteerd gevoelloos en zo treurig En als ik niet verzieken kan dan ben ik sikkeneurig…

het laatste beetje is nu op veel had ik te verduren het kaarsje is nu opgebrand gedoofd zijn alle vuren voor mij, die het aangaat, is het niet erg ik heb genoeg geleden voor hen die ik achterlaat vaarwel en wees tevreden…

Pubers zijn volwassenen die onder gezag staan.…

Vaak weg Dagen niet thuis Niet meer genieten Van de rust in huis 'T is hard werk En al is het ook fijn Er zijn van die momenten Dat ik o zo graag bij jou zou zijn En dan ben je daar Ik zie je gezicht Binnen in m'n ogen Schijnt een hemels licht Je bent zo dichtbij En zo levensgroot Je kijkt me aan En lacht je tanden bloot En ik weet…

Er is een open huis een huis voor iedereen je mag er altijd binnen lopen geweerd wordt er niet één. Je mag met lege handen komen ze worden rijkelijk gevuld met zegen en met vreugde God heeft met iedereen geduld. Dat huis staat altijd open open ook voor jou. Er is niks mooiers op aarde dan Gods liefde en Zijn grote trouw.…

De vingerafdrukken van je toewending nog op mijn huid kan ik het huis niet uit. Ik weet je straks weer doende in dit zo grote huis: het plooien van de was het zachte strijken van mijn hemden het zemen van de grote ruiten het denken aan de wereld buiten. Ik kan het huis niet uit.…

‘Beschouw die maar als van het Huis.’ Op de een of andere manier hoorde je een hoofdletter.…

het voorjaarsfeest is in volle gang uitbundig schermt het fluitenkruid de boterbloemen contrasteren geel de zuring houdt minder opvallend het midden in de rijk begroeide berm langs de idyllisch bochtige Zuiderweg hokt een kolonie witte dovenetels samen laag wit van lipbloemigen ik waan me decennia terug pluk een bloempje zuig eraan onderga…

oh eiland van de eeuwige lente hoe zomers bruinde je mijn benen door regelmatig de passaatwind mijn equatoriale stiltegordel met aangename warmte te beroeren idyllisch lag je daar te stralen tussen de knipogende olivijnen die half verborgen tussen het zand het groen met verve verdedigden als ongeëvenaarde compensatie oh eiland van de eeuwige…

Mooi maar breekbaar is je glazen huis van zelfvertrouwen Jammer dat maar weinig mensen het kunnen aanschouwen Wees gerust, ik zal er niet tegenaan stoten Daarvoor is het veel te waardevol Zal het van een afstand bewonderen Een hand toereiken lijkt al te risicovol Mag ik er toch een beetje bijbouwen Iets kleins, jij mag kiezen En als je het…

de kachel, met de vonkjes vuur die mij uren in verrukking brachten, laat de gloed na van een liefdevolle jeugd voor 't laatst sluit ik de deur dag huis ik draag je over aan de tijden van voorbij…

Zij ontmantelen met geestdrift en dromen hun paleis glorieus tot in de hemel Hoe en wat en waar en wanneer zal alles klaar Het groot geworden kind dat nimmer terugkeert beukt in tomeloze razernij met beitel, hamer en houweel al te oude ballast in elkaar Dit is van ons, van mij, Sneeuwklokjes en krokussen in de tuin staan er weerloos bij…