Alle inzendingen over Gerd Mull

Maar toch was er in de grijze tijden een voetballer die op deze regel van lelijkheid een uitzondering maakte en dat was natuurlijk Gerd Muller. Gerd Muller is de beste voetballer die ik ooit gezien heb, hij kon met zijn haarlok een doelpunt maken en nimmer is er een geweest die zo effectief was voor zijn club.…

Maar Gerd wacht op een telefoontje uit Limburg, met het bevel over hoe serieus hij in dit geval mag zijn. Intussen wacht een gezin in martelende onzekerheid wat Gerd Leers, de man met de moraal van elastiek met zijn duim gaat doen. Het is hemeltergend!…

Lente is zaaitijd voor bonen; mulle voren ontvangen jou, luzerne, en gierst verdient onze jaarlijkse aandacht. --------------------------------------------------------- luzerne - plant met paarse bloemen (als veevoer gebruikt) gierst - graangewas…

Zoeken naar zijn zerk, verzakt in de mulle grond. Verwelkte bloemen ondersteunen de dode sfeer. Er hangt een geur van dood hout, als van een robuuste eik die groeide, op zoek naar licht. Diep geworteld in mijn hart. Niet vergeten. Nooit vergeten. Als een jong boompje vergroei ik met de dode oude eik. Hij leeft, in mij.…

zijn zilte geheugen geblakerd in de luwte ploetert zich voort door duizenden mulle indrukken die gewatergolfd wegspoelen naar de vergetelheid van ongeschreven regels de vloedlijnen achterlaten aan de moede voeten van de horizonner die in het ondergaande bloedrood zijn geboorte tracht te herbeleven ziet hij het tij genadeloos keren en…

zijn zilte geheugen geblakerd in de luwte ploetert zich voort door duizenden mulle indrukken die gewatergolfd wegspoelen naar de vergetelheid van ongeschonden regels die vloedlijnen achterlaten aan de moede voeten van de horizonner die in het ondergaande bloedrood zijn geboorte tracht te herbeleven ziet hij het tij genadeloos keren en…

Het stuivende zand vooruit de schitteringen in het water de schelpen op de pier en in de rug duwt dertig jaar Er was een ander strand en later lag in het verschiet twee blonde kinderen, een hond een kar, getrokken door een vrouw het duin op naar de top en naar beneden door het mulle zand de zilte zeelucht als afrodisiacum latent aanwezig…

Over de mulle wegen zweeft Een waas van onverschilligheid... Vrouw, die zich zonder liefde geeft En heengaat zonder spijt. Daar zoeft wat zonne-lichternis Door 't miezerige mist-gordijn... Een ziel, die niet zo triestig is, Maar toch niet blij kan zijn.…

Zachte voetstappen in het mulle zand, vergezellen me op mijn vele tochten. Sluimerend ontwaken de eerste fluiters, en hun liederen klinken langs de heuvel. In de verte ontwaar ik enkele ruiters, en boerenvrouwen in minzaam gekeuvel. Hier klopt het hart van slapend Vlaanderen, zijn bloed stroomt door de beken.…

Langzaam loop ik door het mulle zand. Mijn voeten slepend door de hitte De roos ligt in mijn hand. Langzaam leg ik de roos op jouw koude steen. Uitgebloeid. Net als jij.…

Uren door het mulle zand gestrompeld, houvast zoekend met je hand. Ook dat heb je tenslotte toch gekund, beminde. En aan het strand zal ik je later vinden. Laat me je vinden. Je kan het toch?…

Gerd Leers gaat het helemaal maken daar in Den Haag, dat is zeker.…

Tot vaste vloet ligt 't mulle stof Gebonden langs de hete wegen. Een vogel, uit zijn vleugelveren Klappert een kleine zilverbui, Verschikt zijn natte halskraag lui, En fluit verwonderd een paar keren. Gij hebt de wereld rein gewassen. De velden gonzen; in de plassen Vist kalm een reiger, hoog gebeend.…

grote zomerdag staat open En bouwt zijn weelde over de aarde, Het malse moes lacht in de gaarde Bij 't sappig groen, met dauw bedropen; Het ruiselt in de weke hagen, Het gonzelt in de bloesemstruiken, het tintelt in de groene pruiken Der berken bij de zoete vlagen; De kool brandt op de peerse kluiten, De blonde brem bloeit welig tegen De mulle…

eens mezelf wilde verstoppen zat ik tussen de bladeren in je top Ik zie je weer elke week daar in dat ene hoekje staan trotserend elke storm in de herfst zullen al je bladeren vallen gaan met de kastanjes rondom je stam je wortels uit een lopend in de aarde kastanjeboom, vol herinneringen voor mij herinneringen met zoveel waarde ~*~Gerde…

Jouw lach is de zon in de woestijn, Een glinstering in het mulle zand. Alles aan jou had zo moeten zijn, Je tanden, de vormen van je hand. Als jij naar me kijkt met jouw ogen Is het alsof ik niet meer kan bestaan. Het stuurt mij naar een onbewogen Staat waar ik niet weg kan gaan.…

zomer… Het leven ontpopt zich in volle teugen welige bloei der natuur in prachtige nuances stranden in overvloed met adoreerde zonverwanten in afwachting van roestbruine bladeren die vallen… Vreugdegevoel stemt zich door somberheid af doch de schoonheid is te zien in natuurlijke zin het jong gebloeide verliest het eerst ontsproten blad mulle…

GERD, ambtenaar, gescheiden, verpleging behoevende ouders – “Ik mag aan mijn kinderen geld overmaken en hen de feestdagen niet zien. Ik zit bij mijn bejaarde ouders en luister naar klachten over problemen met de voedselvertering en andere verhalen over ziektebeelden. Ik denk, dat ik ‘m smeer.”…

Het huwelijk functioneert het best als beide partners een beetje ongehuwd blijven…

een autoped met veel te smalle wielen zich vast klievend in het mulle zand een bromtol die na een paar maal drukken zich zoemend bewoog in het rond maar slechts op bikkelharde ondergrond een tol uit een houten garenklos met een touwtje aan een stok door pappa lief gemaakt één dinky toy en een ouwe klomp maakten zijn wereld rond de onderkant…

Je werd 66 jaar en je bent op Mull begraven.…

Zelfs als een politicus "Goeie morgen" zegt, liegt hij.…

Een optimist is iemand die gelooft dat de spiegels verouderen.…

Liever een optimist die zich vergist, dan een pessimist die het bij het rechte eind heeft.…

Een eerlijke mening wordt liever vermenigvuldigd dan gedeeld.…

Spreken kost zilver, vooral bij de psychiater.…

Rampdagen voor het grote publiek, zijn hoogdagen voor de journalistiek.…

Met pijn in onze stijve reumatische ledematen ploegen we door het mulle zand. Zij schopt speels een grote schelp opzij, een teken van een goede en uitgelaten bui. Haar pijnlijke gezichtsuitdrukking doet daar niets van af. Gelukkig hebben we elkaar nog, denk ik dankbaar en tevens enigszins ontroerd.…

Weer is een dreigende crisis bezworen. Jan Peter doet opnieuw alsof zijn neus bloedt en waggelt ondertussen op zijn tandvlees naar de eindstreep. Op bloedend tandvlees wel te verstaan. Beter had ons opperhoofd uit Biezelinge het voorbeeld van zijn partijgenoot uit Maastricht gevolgd en ook zijn biezen gepakt. Maar de koppige Zeeuw blijkt keer op keer…

De weg die vanaf het station van Oisterwijk naar Café-Restaurant "Het Stokske" leidt is kronkelig, maar niet zo lang en voert langs de villa's van de welgedanen, omgeven door fraaie, frisgroene plantsoenen en via mulle zandpaden, bezaaid met dennenappels, die af en toe vista's openen op een van de dertien vennen, met een enkele waterlelie, drijvend…