Alle inzendingen over IJs

De koude waait om me heen Het ijs overwint en bedekt. Tussen rotsen tussen bergen Daar lig ik. Met een ontsnappingsroute. Ja, iemand ziet me het schenkt me vleugels, weg van hier, weg van het kwade Vliegend naar het goede. Tussen rotsen tussen bergen. Daar lag ik.…

Ik las dat veel gewonden zijn gevallen. Hun eigen schuld, ze wisten dat het glad was, hier heerst een zee-klimaat, volgens de atlas. Waarom dan tóch naar buiten met z’n allen ? Voor een gewonde valt daar niets te winnen. Als je gewond bent, blijf dan veilig binnen !…

Bevroren vijver, het ijs rond gouden vormen maakt diepvriesvissen…

Ik viel achterover dwars door het ijs en hapte naar adem van de kou. Mijn benen lagen nog op het ijs en mijn jas werd door de zwaarte naar beneden getrokken met mij er nog in. Ik probeerde naar de kant te komen alwaar mijn buurmeisje op skeelers stond met verschrikte ogen!…

Als ik je daar zie liggen gaat mijn hart als een gek tekeer. Je smelt als ik je aanraak, mijn tong streelt je telkens weer. Je smaakt zo heerlijk zoet, zo om in te bijten. Zodra de ijscoman komt weet ik wat ik als eerste doe. Dan ga ik je halen, jouw koelte op mijn hete lijf. Mijn mond je zachtjes omvatten totdat het stokje overblijft…

ze kijkt hem van onder haar brilletje minzaam aan terwijl ze met haar lepel kieskeurig haar eenkleurig vanilleijsje voorzichtig proeft beide tachtig jaar grijs en krom maar naast elkaar misschien heel wijs ze kijkt hem zo nauwkeurig aan niet op zand gebouwd maar op het ijs.…

Wees voorzichtig op het ijs, het ijs moet dik genoeg zijn, velen vallen op het ijs, gebroken ruggen, gebroken tanden, witte tanden tegen het ijskoude harde ijs. GEBROKEN BENEN, GEBROKEN VOETEN, KNIESCHIJVEN KAN ZE IN PUZZELSTUKKEN STUK SLAAN, HANDEN KAN ZE DOOR HAAR VLIJMSCHERPE IJSPLATEN ER AF SNIJDEN.…

bloemen van ijs op ramen getoverd het koude is buiten het warme in mij verlang naar de zon en zomerse kleuren het vrolijke fluiten van vogels in mei strepen van licht op muren getekend het warme, jouw lichaam het koude, mijn tong vergeef me mijn zonden mijn lust en mijn vraatzucht ik lik aan een ijsje en voel me weer jong…

Als dan de winter invalt gaan wij schaatsen op onderwerelden van pikzwart ijs, maar één raakt achterop bij oude plaatsen en één slaat een doodlopend slootje in. Zo eindigt steeds onze gezamenlijke reis.…

een blad aan de tijd wordt gerijgd Je bent ijs Maar dan van het zoetste soort Zodat zelfs de zon wordt gekoeld De wind zwijgt En schrijft in het lover : Dit is het warmste dat ik ooit heb gevoeld.…

Het maagdlijk ijs is minder glad, O jeugdlief, dan uw levenspad.…

Persoonlijk kan ik geen ijs meer zien. Afgelopen weken heeft zo'n beetje elke Nederlander een bak ijs over zijn hoofd gemikt. Niet voor de kick, of vanwege een verloren weddenschap. Dit alles voor het goede doel. Inmiddels is er naar mijn mening een omgekeerde wereld aan het ontstaan.…

We reden niet één baantje, nee, uren en uren achter elkaar krasten onze schaatsen, in hetzelfde ritme, over het ijs. Praten deden we niet. Dat was ook niet nodig. Zijn nabijheid was meer dan voldoende. Het was zo romantisch!…

‘s Avonds werd het mij gezegd; 'het heeft niet zo mogen zijn' Ze heeft het verloren, het lange gevecht Een handjevol woorden met snoeiharde pijn Tranen komen zoals nooit tevoren Gedachten gaan uit naar m’n kleine meis Hoe kan ik dit anders bewoorden dan als bevroren ijs…

Over zijn strenge cirkels heengebogen eigent hij zich de middelpunten toe Hun trots bezit staat in zijn harde ogen Hij wordt de mathematica niet moe waarmee elk nieuw uitvieren zich voltrekt om elke nieuwe inkeer op te vangen Zie hem in rustige beslissing hangen boven het tijdeloze dat hij wekt en kantelend in tegenkringen leidt voor het…

je kalfde af er was meer ijs dan dat ik zag je drijft in zout tranen aards verdriet al eeuwen oud neerslag onder zon zonder zilt waar alles in begon je bent gevlucht koelde af in hoger sferen emoties kunnen je niet deren in je kristallen licht de tijd, noordpolig was je koninkrijk maar nu de warmte heerst en vorst dat…

een wintermorgen fragiel als een dun laagje ijs zo ken ik het met kleine oogjes over een drempel die met de jaren hoger schijnt hartverwarmend de mens broos als toast plukt hij de dag met lange tanden…

er ligt ijs op de sloot…

vaak smelten de vlokken hier in hun val soms klitten ze samen in de vuist van een kind dat de bal kneedt, de stramme pop ziet groeien met zijn grijns van kiezels, zijn krullenbol van twijgen rond de middag al verzinkt hij in een groezelige pap vandaag volhardt de vorst naalden van ijs driften rond ik rijd met lichte voet over een spiegel…

Buiten ligt een halve meter sneeuw Kouder was het nog niet deze eeuw En alle theorieën ten spijt Er lag ook geen ijskap in het Krijt…

Al is het al meer dan vijfentwintig jaar geleden, ze is nog altijd niet vergeten hoe ze me eens door het ijs heeft zien zakken. Het was op een afgraving achter haar ouderlijk huis, waar ik met mijn noren wat verder ging dan de andere schaatsers en zo op te zwak ijs terecht kwam.…

Glad ijs, ik waag mij daar niet meer op.…

Als we over dun ijs schaatsen, ligt ons behoud in onze snelheid.…

Ik zeg 'ijs jongens'? En stil zijn ze.…

IJs heeft meer geduld dan ik.…

Het hele leven is niets anders als schaatsen leren. Je begint wankelend op smalle ijzers op een ondergrond nog gladder dan de kop van Diederik. Hoe moeilijk het ook is, zijn manier van politiek bedrijven is nog gladder, maar dit is slechts een vergelijking. Vandaag wilde ik het over fatsoenlijke mensen hebben. Daar sta je dan als kleine dreumes op…

Koud als ijs, verguist mijn hand koud als ijs, ijs dat brandt ijs ben jij smeltend, lucht ijzig koud, koude zucht.…

Toen ik vanmorgen opstond lag er ijs op het water lag er ijs op de auto’s en ijs op de straten De wereld was van ijs Tenminste, zo leek het Toen ik vanmorgen opstond lag er een glans op het water lagen er glitters op de auto’s en glitter in de straten De wereld was vol glans en glitter Tenminste, zo leek het Toen ik vanmorgen opstond…

koelte is weg nou erg kwetsbaar ijs laat niets blijken blijft hard van buiten zacht van binnen warmte nadert ijs verbergt zich weg van de warmte wachtend op koelte koelte is ver ijs verlangt naar warmte zoekt koud bij warm wetend het niet te vinden riskeert te smelten ijswater als lot…

Op een dag zagen we een paar kinderen, die we kenden, op het ijs lopen. Wij meteen naar onze moeder met de vraag of we op het ijs mochten, want die en die was er ook al op. Maar nee, dat mocht niet. In die tijd controleerde de politie of het ijs veilig genoeg was en daar moesten we op wachten. Belachelijk vonden we dat.…