Alle inzendingen over Je wilde onderduiken

Je had gemakkelijk kunnen onderduiken, maar dat vertikte je, want je wilde je lotgenoten niet in de steek laten. Je schreef: 'Ik wil midden tussen de mensen, tussen de angsten zijn, ik wil het alles zelf zien en begrijpen en navertellen later!'. Misschien had je anders besloten wanneer Julius nog leefde.…

De een zit in een hutje op de hei, Een ander in een koestal in de polder, Een derde bij zijn schoonmoeder op zolder, Een vierde vond zelfs onderduik bij mij. En straks is er geen enkel kamerlid Dat nog manhaftig in de kamer zit.…

Alle trouweloze, valse, afgunstige, venijnige, hemelloze, blind projecterende, simpel afreagerende mensen kunnen beter in de Heilige Geest onderduiken om als koerende duifjes zonder internet verder te vliegen.…

mobiel in de trein en luister niet naar muziek ik kijk niet strak ik duik in mijn boek met mijn pen en zie voordat we onderduiken drie dromedarissen langs de rails en een vrouw die mooi leest met een rode sjaal de zon valt op haar…

De verf die aarzelt in de kwast, het doek dat droog blijft, omdat iemand dreigt te kijken. De hand die boven de toetsen hangen blijft omdat de speler weet dat muren horen. De pen die letters absorbeert om het verhaal onleesbaar te doen zijn voor een geheime dienst. We moeten onze woorden doven en onze handen zwijgzaam maken…

(magni consilii angelus) onderduiker hier is het wak in het kroos hier de grote staande snoek en aan de overkant de roomsen maar nu staat daar in lichte nevel naast de melkbus met de teems een vreemd en donker kind een juten zak bedekt zijn schouders daarachter rijzen takken van de vlier verstrengeld en verwrongen buurman haalt…

Lucifers tussen de ogen lont tussen de lippen armen gestrekt vooruit vingers gespreid Angst voert aan het leger miskleunen en flaters nacht telt de verliezen op dromen brengen geen soelaas Geen hoop op laatste der rechtvaardigen de onderduik is al besproken in een muizenis geen punt geeft licht -------------------------------------…

Nooit laat de ranke hinde haar waakzaamheid verslappen want je zit zo in de hoek waar de vallen klappen…

die mij in wilde verwarring hebben gebracht.…

Kijk, er waren eens twee beren, van wie niemand vermoedde dat ze hem wel eens smeren konden. Dat rijmt niet, hoewel het aloude kinderversje zulks deed vermoeden, waar hebben we het dan over. We staan erbij, kijken ernaar, hebben niet in de gaten dat deze dieren over meer gaven beschikken dan we hen toestaan. Zijn wij soms bang dat ze hem werkelijk zullen…

Anne kon niet zoals alle andere kinderen en ik Vrij en fris de lente ruiken en ze was pas twaalf net zoals ik en toen moest ze onderduiken. Anne had haar Kitty en ik heb mijn Anne en vandaag schrijf ik haar: Hoi Anne, kom maar tevoorschijn met je mooie haar want de oorlog is afgelopen, al veertig jaar...…

Begin 1943 kwam de Joodse Celina Johanna Kuijper bij jou onderduiken en haar verloofde Peter Davids volgde. Celina werd koerierster en Peter bewerkte persoonsbewijzen. Jullie overvielen distributiekantoren, op één dag zelfs vier kantoren. Ene Frans Fergonet, die jij ergens liet onderduiken, bleek een vuile verrader te zijn.…

ik zie patronen in de regen sluiers weven nattigheid die neerslaan op tapijt dat buiten heet en in zijn kleur van de seizoenen weet druppels rijgen zich tot stromen en ontmoeten zo elkaar al spetterend vertellen ze spontaan van waar ze ooit gescheiden zijn van warme zon en oceaan ze rollen dollend in een meer rust keert weer in onderduiken…

Dromen die ik nooit vertellen kon, liefde die niet van mij leek te zijn draaien rond in een wilde dans. En het doet pijn, het doet zo’n pijn! Mijn lichaam lijkt open te barsten van gevoelens van haat, genegenheid en wanhoop.…

Ik heb niets aan te geven, behalve mijn genie.…

groeit uitbundig en steekt overal de kop op, wild en ongeremd…

Ik loop op wilde voeten die vol krampen slapen gaan.…

Een rechtgeaarde Parisienne steekt nooit over op het zebrapad als het voetgangerslicht op groen staat. Een echte Parisienne beziet de stroom auto's en werpt zich ertussen in het volle besef van het risico dat ze neemt. Sterven voor de etalage van Paule Ka. Hemelse verrukking.…

Ik wilde dat ergens iemand op mij wachtte... dat is toch niet te veel gevraagd.…

Ik sta in wilde schoonheid. Sasja Janssen is geboren in 1968, ik weet niet waar. Momenteel woont en werkt ze in Amsterdam, ze is getrouwd en ze hebben samen een zoon. Ze studeerde Nederlandse taal- en letterkunde aan de universiteit van Amsterdam.…

één voor één breng ik de rozen, ik kus ze wakker uit hun droom alsof ik nooit heb liefgehad één voor één draag ik de blaadjes, ik strooi ze stamelend over jouw naam alsof ik nooit gefluisterd heb één voor één bewaar ik hun geur, ik droog ze ademloos in de wind alsof ik nooit gestreeld heb één voor één kleur ik mijn tranen rood…

een kudde wilde overhemden ze staan daar te rillen op de savanne en denken aan hoe het was de afgelopen zomer aan de zomerplas…

hoor ze gaggelen de eerste wilde zwanen wieken naar de zon…

De paarden met de vrijgevochten tempeliers draven naar buiten als tot op het bot gekwelde furieën. De gespannen waterkoning is moe van deze haastige, harteloze wereld. Deze ver uit de koers geraakte reddingsboei, ver verwijderd van oude aardgebonden culturen. Zwijg! Neem een frisse duik in de onwetendheid en dwaal mee in draadloze liefde, tot de Egyptenaren…

Diep in de blauwe ogen van de stuurhut brandt de onhoudbare gedrevenheid van de wilde vaart, daar seint de wilde vaart met niet te negeren morsetekens en lichtsignalen.…

Ik wilde dat ik de haat begreep de schaduw van het licht dat ik de harde stem verstond de leegte in het gezicht. Dat ik kon zeggen waar het om was dat de ene mens mag leven de ander in een eenzaamheid niets van zichzelf kan geven.....…

Ik wilde dat ik slapen kon en deed daarom mijn ogen dicht en voelde in gedachten toen jouw handen op mijn koud gezicht. Je sprak daarin zes lieve woorden: mijn schat ik heb je lief. maar toen ik weer mijn ogen opende lag er alleen die kille brief.…

Ik liet hem vrij en wilde hem niet verplichten. Hij weigerde; wilde geen emmer laten zakken in de put van zijn kapitaal, betoonde zich geen medemens en dacht ongetwijfeld dat het onmogelijk zou zijn dat hijzelf ooit armlastig zou kunnen worden, leunend en steunend op zijn onaangetaste kapitaal.....…

wilde marjolein komt tot rust in de armen van de najaarszon…

WILD ROMANCE is dus een entertainende kennismaking met een wereld van drugspuiten, wilde motelfeestjes, uit de hand lopende optredens en emotioneel onvolwassen liefdesperikelen. Jammer genoeg blijft het daar ook bij in deze film van Jean van de Velde (All stars, Lek).…