Alle inzendingen over Koud en nat brein...

'Koud en nat brein ik denk terug aan hoe dit allemaal is gebeurd er lag een dode geit te mekkeren in mijn maag dat van het een het ander kwam nadat op Nova Zembla een overwintering in causaliteit radde tongen vergaten hun leven en gal niet meer en de verschillen lekken oostindisch zwart kortbenig mij vallen feiten in als de plooien in een…

Koud is de winter wit en glad, Koud is de winter mooi en nat. Mensen buiten in hun wanten, sneeuw dwarrelt aan alle kanten. Koud is de winter wit en glad, Koud is de winter mooi maar nat.…

Ik ben mijn brein, maar wil het niet zijn.…

ik was vergeten, glad vergeten maar vandaag hoe mooi het brein ik was vergeten, dat vergeten wat de beste weg kan zijn wel het verdriet, nooit de persoon nooit de persoon maar soms de pijn ik was vergeten glad vergeten hoe mooi het iets kwijt te zijn nooit de persoon, maar kleine dingen te verbannen uit mijn brein en dat het soms een enkele…

Als ik uiteindelijk thuis kom zegt meneer T, oh regende het dan, maar wanneer hij ziet hoe nat ik ben, helpt ie me uit de plunje, want nat worden is 1 ding, eruit komen een heel ander geval en zo zit ik, na een kwartiertje regen gezellig in een joggingbroek met dikke sokken om warm te worden…… De voorspellingen waren prima, al klopten ze voor geen…

Natte muren Modder in het gras Koude handen Dikke das…

Maar pas op, ook uw brein kan wel eens een foutje maken en misschien ben ik gewoon degene die naast u woont.…

Er crawlt een liedje door mijn koortsig brein een vredeliedje, melodietje, met wat spetters bergfris water, natte pret en sintels erg wit klaterlicht vol schijn- tjes hemelblauw waar vissen vrij in zijn. Er waait een vlinder langs de zware tred van malende gedachten.…

Het regent, koude lucht Als ik het vliegtuig uitstap. Ik slaak een diepe zucht Rechte straten, Brintapap Door het nat naar huis gesjeesd Ik ben weer terug van weggeweest.…

moet ik daar nog gaan zitten, in het holst van de nacht, ik denk van wel, buienradar nadert met rasse schreden donderwolkend, de middengolf kraakt onheilspellend weerlicht, weer licht de duisternis doorbroken, donderend vallen grote warme druppels mijn huid, en ik laat ze toe, ik ga helemaal nat…

De hele dag nat en koud Zo voelt dat nou dat onverwachte verraad van jou…

Als het menselijk brein zo eenvoudig was dat we het konden begrijpen, zouden we zo dom zijn dat we het toch niet zouden begrijpen..…

ik loof je beminnelijke hand het is altijd afwachten wat je doet soms lig je te rusten,en dan ineens moet je weer aan de bak stilte verbroken door woorden uit mijn brein gehoorzaam en nauwgezet help je mijn zinnen onfeilbaar zijn securiteit is je waarborg je schrijft in verbeelding, met daarbij horende aarzelingen…

Ik ben mijn brein, maar kan het niet zijn.…

Het brein, de hersens, de hersenen. Wat een goddelijke machinerie. Wat een veelvraat. Alles wil het weten. Alles wil het vreten. Alle opgenomen feiten worden opgeslagen en gerubriceerd. Met slimme verbindingen tussen bits van informatie die door de verzamelaar zijn aangelegd.…

Als regen val je op me neer en druip je van me af als regen ook, ben je onvoorspelbaar Ik vertrap je, maar mijn sokken zijn nat mijn voeten zijn koud en jij omarmt me met jou verdamp, ook ik van binnen de zon schijnt wel maar ik ben op...…

februari, koud en nat 'k ben hem na 3 dagen zat 't is alsof het nooit lente wordt gelukkig duurt die maand maar kort en ondergronds begint stilaan het leven weer van voor af aan…

De gegevens dwarrelden als los zand door mijn brein, kennelijk zonder houvast te vinden; ik voelde mij overladen door een woordenstroom zonder einde; de woorden van de spreker tuimelden rond in de ruimte, ketsten op tegen de muren en bereikten mijn oren niet, vonden geen weerslag in mijn brein.…

Het was koud en nat en leeg op straat Voor het eerst vergat ik alles waar het echt om gaat En kon ik alleen maar denken en niet waarderen dat jouw rust mij zo alleen laat Ik weet dat het klopt dat het kan jij bent alles mijn rode draad.…

Winter in de stad alles koud, kil en nat verborgen in enge stegen weggedoken voor de regen zit, ligt, hangt bid, treurt en jankt een vervuild mens met slechts 1 wens: regen van de zomerzon…

, zo koud ....…

Heel even was de hemel daar woordloos sprak liefde de taal van morgen ongebonden vrij kun je niet bezitten nooit bezitten mag liefde vrij zijn of is verbondenheid zonder ziel eenzaamheid kan houden van de schreeuw verstommen van verlangen naar jou koud, zo koud ...…

De lange uren alleen in het donker het te grote bed weer leeg en koud De beloning als ik je dan zie ondanks natte gezwollen oogleden en een hese dichtgejankte strot Ga niet meer weg blijf dicht bij me het leven is te kort voor telkens afscheid…

Tranen Het is koud zeer vroeg in de morgen het is nog duister De bomen die ik zie wenen tranen Het regent niet, het miezelt. Van die fijne, natte regen, die stof lijkt Het is grijs buiten Ik zie de bomen nauwelijks staan Maar ik weet, ze wenen dikke tranen…

Sliertjes haar wapperend onder een natte wollen muts Koude handen met rode vingertjes besturen houten sleeën Opgewonden geschater golft haar echo’s langs besneeuwde bomen. Een weelde daar nog van te kunnen genieten.…

De bougainvillea bloeit zowel in Griekenland bij het vakantiehuis van mijn trouwe vriendin als in ons koude, natte Nederland. En wel bij restaurant "Panache" aan de Westermarkt waar ik haar eveneens kon bezichtigen.…

het luie laminaat klaagt niet onder nachtelijk voetenwerk het is koud hout dat stof laat zweven tot bewust de slaap gevloerd blijkt en wijkt voor fantasie dat waken voert van wee en och naar ijzersterk het klikken trekt geen laken over een klasse kluwen brein dus klikklak ik tongvriendelijk wat plankjes uit de lege vloer verf er hoekig…

Het doet me aan de doden denken Regen in een donker bos Waar wel licht is maar gedreven In wat koud is donker wordt Regen donker bos Wordt donker regenbos In wat as is wolken wordt Naar wat grond is nat gerezen Waarin stilte zoveel dieper groeit Tot op het bot vermolmd is…

giechelen om mijn romp Een koude stomp vol op mijn maag Een windvlaag werpt mij om De zee duwt mij weer naar de kant Ze werpt me zachtjes op het strand Het zand blijft nat van mijn verdriet Ook de zee wil me niet…

Tranen, heet en zout, nu krijg ik het zo koud. Tranen, wangetjes nat, ben je me nu al zat. Tranen, liefde is, wat ik nu mis. Tranen, van goud plonsen op m'n schoot, gaf ik me daarom bloot?…