Alle inzendingen over Medicijnen ziekte triest vrolijk slikken

Ik tik op “ beantwoorden” en schrijf: beste meid, stel je nou toch eens voor dat er op een bijsluiter zou staan: bij dit medicijn blijf je de hele dag lachen, je wordt er vrolijk van, je glimlacht in je slaap, bent zo gelukkig dat het besmettelijk is, voelt je de Koningin te rijk, kan elke tegenslag aan, voel je fantastisch en kunt elke tegenslag met…

Een ziekte met een naam maar zonder gezicht Van buiten niet te zien, wat het bij mij van binnen heeft aangericht De vermoeidheid, de lusteloosheid, de pijn worden niet begrepen in een wereld waar alles te zien moet zijn Ik lach, doe ´vrolijk´ maar niet altijd even oprecht Het sloopt me van binnen, het is een lang en eenzaam gevecht…

Nooit te oud om te leren, want zo kwam ik achter het volgende: Als één van ons onverhoopt in het ziekenhuis komt te liggen en dat gebeurt hier nogal eens, nemen we standaard onze eigen medicatie mee, niet alleen omdat we precies weten wat we slikken maar ook omdat het nogal eens voorkwam dat bepaalde medicijnen in het ziekenhuis er gewoon niet waren…

Ik kijk haar verbaasd aan als ze me meedeelt te willen stoppen met het slikken van de medicijnen. Ik reageer niet. Uit ervaring weet ik dat dat niet helpt, maar huiver bij de gedachte aan wat komen gaat: een psychose en een gedwongen opname.…

Niet tussen de lakens waar ik de stilte slik als medicijn en mij meegeef met de laatste trein.…

koortsachtige warmte omgedraaide maag koude rillingen de wereld vaag geen pillen nodig het gevoel is fijn liefde is de ziekte jij het medicijn…

Ik ga even overleggen met een collega, momentje.....om terug te komen en te zeggen: u mag ze gewoon slikken hoor, geen probleem! Dan vraag ik ook nog even of mijn “oude” medicijnen echt niet meer komen en krijg te horen: nee mevrouw die zijn niet meer in de handel en worden dus niet meer geleverd, vandaar dat u deze nu krijgt.…

We slikken wat af, er gaan bergen medicijnen de deur uit bij de apothekers, al dan niet aan huis bezorgd, want ook een apotheek heeft een bezorgdienst.…

tot de persoon die ik nu ben Het openstaan voor iedereen verkeerde woorden, 't verdween mezelf ben ik 'n beetje kwijt 't genezen kost nu eenmaal tijd ik slik ...…

Blubber modder, smerigheid en slik kunnen je overgoten worden, je kunt erin wegzakken tot je stikt. Al die viezigheid haalt je ego naar beneden, mits je dat toelaat.…

De ziekten astma en COPD zijn onvoorspelbaar en wispelturig en zij kunnen zoals zij klaarblijkelijk wensen, op ieder moment hun aanvallen hervatten en starten. Vandaar dat de glazen bol in de spreekkamer van de arts ontbreekt en het assortiment van de medicijnen indrukwekkend is.…

Morgen is er weer een trieste dag, ik weet dat zeker, ik heb daar een oog voor.…

dan maar daar blijft het niet bij twee maal daags minstens komt deze ziekte voorbij…

Genderneutraal stompt af, wat er nog gezegd mag worden is te triest voor woorden. Opzitten, pootjes geven en bek houden.…

Er is wel een oplossing die bij de meeste patiënten voor genezing kan zorgen, de zogenaamde “second line” medicijnen. Medicijnen met (helaas) zware bijwerkingen die de resistente tbc kunnen overwinnen en een ziek iemand beter kunnen maken.…

U kent de ziekte wellicht ook wel. Het is een heel ernstige ziekte met allerhande bijwerkingen die ik u zal besparen, maar voor degenen die het niet kennen: het Rutte syndroom bestaat daaruit, dat je wenst dat Balkenende weer premier wordt. Ik werd vanochtend wakker met die nachtmerrie.…

De artsen hebben het hem plompverloren medegedeeld want de artsen nemen tegenwoordig geen blad voor de mond: "Uw ziekte is erger dan kanker. Als deze medicijnen niet helpen, dan hebt u nog maar kort te leven" Hij komt met zijn "zuurstorcabine" nog naar de fitness en trapt nog een kilometer weg op de hometrainer.…

De arts zou zich aan mijn zijde scharen en mijn lichaam overladen met medicijnen die de kwaal als een vogelverschrikker in een boomgaard zouden verjagen, zolang tot deze zou moeten capituleren voor de onstuitbare, onoverwinnelijke ziekte die mijn dagen verduisterde en mijn lichaam in beslag nam als was dit een territorium, onderworpen en prijsgegeven…

Terwijl hij zijn schoenveter strikte keek ik uit het raam en zag hoe de zon al verdween achter het dak van de buren nu wij zo lang vruchteloos hadden zitten praten over een later dat ontbreekt in ons verschiet Kijk, het betrekt, zei ik Hij lachte, niet vrolijk, niet triest en we gingen tóch naar buiten omdat het binnen donker was…

Ja, ik zeg het goed: misbruikt want zeg nou zelf, niet alleen is het een waardeloze gemene sluipmoordenaar, het is een ziekte die sloopt, die niet zou mogen bestaan, vaak een dodelijke ziekte ook nog, dus waarom wordt het in vredesnaam gebruikt als scheldwoord? Oh ja, bij gebrek aan woorden natuurlijk!…

Aan de rand van ons 'feestje', besef ik heel goed, dat jij af en toe best moet slikken. Je meisje verdrietig, door ziekte en dood, en jij zal me nooit laten stikken. Ik wil je vertellen, hoe moeilijk soms ook, dat ik voor ons beiden blijf vechten. Jij bent mijn rots, mijn eeuwige steun, je hebt je aan mij kunnen hechten.…

medicijn dat mijn hartzeer zou kunnen helen Is er een schouder waarop ik mijn tranen kan laten gaan Is er iemand met wie ik eerlijk mijn gevoelens kan delen Is er misschien hulp of moet ik me hier alleen doorheen slaan…

Het kind heeft inmiddels al heel wat onderzoeken en opnames achter de rug en het einde is niet in zicht, want er zal aan deze ziekte niet snel een einde komen.…

vlekken op het deken tevergeefs tracht ze haar tranen weg te vegen en hem die van haar jeugd geniet eeuwig ontevreden duwt hij haar hoofd tussen zijn benen papa alsjeblieft ik kan het niet wanhopig blijft ze pogen nog even flink het is zo over ze slikt en stikt in een wereld vol verdriet…

Zo lief en aanhankelijk zo vrolijk en spontaan Ik kende je als hartendief zo jong zo ondeugend Zo geliefd heeft die waardeloze ziekte je de das omgedaan Het ongelijke gevecht, moegestreden ben je vandaag op Zestienjarige leeftijd overleden. Dag lieve meid, dit kon je niet winnen, ‘t was een ongelijke strijd!…

Een naieve boer nabij 't Zwicke Kreeg zetpillen tegen het hikken Hij nam z'allemaal Als gewoonlijk oraal Da's best toch wel even slikken…

stond Nu ben ik slechts een nul Kleinzielig en ook blut Kijk omhoog en zie de rand Van mijn eigen, diepe put Maar laat me daar mooi zitten En trek me er niet uit Ik moet bloeden voor mijn daden En slik dit bittere kruid ----------------------------------------------------------- www.onzinnige-gedichten.nl…

En ik weet als geen ander dat ook de familie er veel van meekrijgt, maar dat programma DAT zou iedereen moeten bekijken, want een stempel krijg je met deze ziekte toch wel, alleen gaat het me echt te ver als mensen beweren dat kankerpatiënten hun ziekte gebruiken om meelij op te wekken, want praktisch alle mensen, en dus ook deze vijf in het programma…

Nou, niks, die zit gewoon bij de medicijnen, dus die kun je gewoon lezen, zodra je de medicijnen thuis hebt, maar NU wordt er gebruik gemaakt van een gesproken bijsluiter, je krijgt mondeling uitgelegd wat er wel en niet kan, bij gebruik van dit medicijn. Kosten? €6 per gesprek! Kassa!…

wat aanslaat bij ’t publiek Hij leeft er van Zij klappen dan En als de clown verdwijnt En terugkeert in zijn eenzaamheid Dan zijn de sporen weer verstrooid Dan is hij ietsje van zijn droefheid kwijt Hij gaf de mensen grappen en wat vrolijkheid…