Alle inzendingen over Niels Honkoop

De andere samensteller is Niets Honkoop, een Masterstudent Fiscaal Recht aan de Radboud Universiteit Nijmegen. Ik kwam net op tijd binnen schuifelen door de grote ronddraaideur. Ik ging hoog op de brede, hoge trap zitten, waar de meeste medewerkers van het boek zaten. Een leuke doorsnee van de Gouwenaars.…

Niels blijkt een hersentumor te hebben. Zo groot als een sinaasappel. Na een lange operatie met zenuwslopend wachten voor de ouders lijkt de ingreep in Niels’ hoofd succesvol. Niet alleen is de tumor verwijderd. Ook is een drain bevestigd in Niels’ schedel die het overtollig wondvocht moet afvoeren. Ontwaken uit de zware narcose.…

In het donker schuilt de Dichter in de gloed van het vuur dat de kamer schijnt te verwarmen maar 't ijs niet smelten kan... Zijn gedachten ver heen, naar zijn diepste geheimen die hij zo goed kent maar niet vinden kan... De inkt is z'n tranen z'n woorden gesmoord En niemand zal weten wat zijn hart bekoort Zijn zinnen verbranden…

Als we straks weer bij elkaar zijn kijkend in elkaars ogen zal je dan gelukkig worden als ik je een zoen geef al is het maar op je neus en heel erg klein En ik jou vraag met mij mee te gaan samen gaan lopen door het warme zand om te kijken naar de sterren hand in hand Ik zal je strelen, niet zoals zo velen voor mij hebben gedaan…

Als we straks weer bij elkaar zijn kijkend in elkaars ogen zal je dan gelukkig worden als ik je een zoen geef al is het maar op je neus en heel erg klein En ik jou vraag met mij mee te gaan samen gaan lopen door het warme zand om te kijken naar de sterren hand in hand Ik zal je strelen, niet zoals zo velen voor mij hebben gedaan…

', zegt Niels, 'ze lijden allemaal aan een totaal geheugenverlies en er is geen garen mee te spinnen!'. 'Maar mooi dat ze weer boven water zijn!', roept Lovise verheugd. 'Hoogstwaarschijnlijk krijgen we nooit te weten wat er precies met hen is gebeurd!', zegt Niels.…

Een expert is iemand die steeds meer over steeds minder weet.…

.' lachte Niels. Wat leverden ze hem nou weer? Altijd zo makkelijk, die vijf. Het waren zijn vrienden, in zekere zin, Tim, Niels, Lukas, Bram en Thijs. Maar hun flauwe grappen, die was hij goed zat, en dan zeker het commanderende gedoe van Niels en het schijnheilige van Tim.…

Ook de aanwezigheid van die oudere mevrouw met haar witte hondje Niels met de krullerige vacht op het pad in het plantsoen, die ik vanuit mijn raam gadesloeg, begroette ik met blijdschap; vaak hadden we al een praatje gemaakt en Niels kende mij en was bij die gelegenheden blij tegen mij opgesprongen. Mijn "vriend" kwam niet.…

Haar ‘Niels’ had het verhaal een klein kwartier aangehoord en toen keurig gezegd: ‘Mevrouw, als ik u was, zou ik het straks even met ‘Niels’ bespreken, hij is vandaag de broeder van dienst. Want ik moet nog meer kamers voorzien.’ ‘Maar, jij bent toch ‘Niels’ ?’…

mijn woorden werden begrepen ik had alles mee. zelfs niet bestreden geen tegenwoord, geen nee. maar als je ze begrijpt, en waardeert, meer dan een ander. gaat het dan niet te simpel dat ik zomaar iets verander..…

scherpe blik over de zwarte zee. het donkere strand verlaten benee. zit ik in het helmgras onder de sterren en de maan te kijken naar de schepen die langzaam voorbij gaan. kun je ze nog herinneren die avonden aan de kust. en kun je me dan vertellen waarom dat vuur ooit is geblust.…

een punt achter alles wat is geweest. bezoek datgene waar iedereen voor vreest. een streep door hetgene dat nooit meer komen zal. ben alles zat. nu al.…

Even leken je handen verbonden met de mijne. Even leek je hart te kloppen voor ons beide. Even leek je stem mijn stilte te verdrijven. Even maar, slechts even ging het op liefde lijken.…

jij bent niet nu jij bent niet even, en later weer verdwenen. jij bent mijn ik en wat ik doe, zonder jou wil ik niet leven.…

Ik geef mijn alles, mijn hart, mijn trots, mijn toekomst, verleden en heden. Ik geef mijn liefde, gezondheid, geluk, aan een vriend, die er is voor het leven.…

zwijgend lief naast elkaar zwijgend diep voor elkaar zwijgend stil met elkaar te lang te kil zonder haar…

Na maanden van strijd kies ik toch voor de vrijheid die ik gemist heb in onze momenten. Na jaren van hoop op een beter verloop zijn we voorgoed uit de bloeiende lente. Maar lief, wees gerust het vuur is geblust, en het ijzer te koud om te smeden. Toch komt onze tijd voor altijd terug en nog mooier dan in ons…

Ik zeg je niets, ik zeg je iets Ik vertel je duizend dingen Om bij jou, maar ook bij mij De waarheid te verdringen…

Ik word Niels Holgersson en zit op de rug van de ganzerik Maarten, terwijl de wind door mijn haren waait en ik wel honderdduizend kilometer ver kan kijken. ‘Gak, gak, gak,’ zegt Akka, de leider. Mensen kunnen haar niet verstaan. Ik wel. Ze bedoelt ‘recht zo die gaat en tempo houden!’…

De gordijnen verbergen de lijnen en groeven van haar gezicht, en sluiten het raam en hoofdstuk niet volledig. Wierook en verleden benevelen het halfdonker en verhullen het zicht Op een uitweg die gestaagd dalend, terug naar aarde leidt. De gordijnen belemmeren de hoop en het verlangen van haar hart naar nieuwe stromen die naar betere…

Even voelt mijn leven weer gelukkig Geluk zoals het zou moeten zijn. Ik heb je vanavond weer gezien, En plots was het weg, het verdriet en de pijn. Ik durfde je niet aan te kijken Zelfs te verlegen om naar je te lachen. Maar ik vind je mooi, aantrek´lijk Ben benieuwd naar je leven en naar je gedachtes. Dit keer met alle moed verzameld,…

Wrijvend door mijn wimper Voel ik een traan Kriebelend baan je je een weg Over een ongeschoren huid Wat heb jij voor nut Rest mij de vraag Jij miezerig kleine natte vlek Rustend op mijn wang Nadat je mijn vinger bevochtigd hebt? Ben je één van degenen Die ervoor zorgen dat Rimpels mijn gezicht kleuren gaan?…

Aan de regenval leek geen eind te komen. Het was alsof de hemel al z’n verdriet op aarde liet neerkomen, en daarmee aan de dageraad van een nieuw tijdperk stond. Mensen trokken aan me voorbij, gehaast, angstig, bang om te verdrinken in hemels tranenval. En hoe sneller ze mij voorbij fietsten, des te langzamer ik ging. Ik genoot van de vreemde blikken…

Heel even leek de zomer te vervluchtigen In haar ogen en mijn hart Luttele seconden een eeuwigheid Werkelijk en Ondraaglijk Bittere herinneringen zweefden als kersenbloesem uit de met bloed doordrenkte hemel... ... en de zon ging onder... De laatste stralen waren de jouwe 't Laatste licht je ogen 't Diepste blauw lichter...…

Iets in 't water verheft zich en heel de oceaan luistert Alsof een druppel haar in 't hart trof... Een glinstering onder water 't Doet me denken aan je ogen Warme klanken doen 't zeewater zoet smaken En lijken de lucht te doen vullen met 't besef dat ik je mis... Iets lijkt zich in 't water te laten zakken De druppel die haar…

Zacht sluipt de tijd aan me voorbij, traag en voorzichtig, om me vooral niet te wekken. Maar ik hoor de eikenhouten bevloering kraken. Al weken, maanden, of misschien onbewust nog langer Maar toch hou ik me stil, en sluit me aan bij m’n hart, die teder schreeuwt: Hou je dood! Hou je dood! Hou je dood! En vervolgens gniffelt: We halen een…

Overigens heb ik niet voor niets voor de brief van Niels Onkelhout een ansichtkaart gezet, met de Groningse tekst ''t Is nait aal doag'n kovvie mit kouk'.…

We leggen aan op een onbewoond eiland waar ik Vrijdag Niels tegenkom en die wil mij kielhalen en muiten die zoetwatermatroos. Later moet Niels als een gek aan de touwen hijsen om de grote zeilen aan te trekken. Er staat een harmonicatrekzak op de witte zeilen van drakarnylon.…

‘Ik heet Niels,’ zijn hand gleed van haar arm – via haar schouder – in haar nek, ‘en hoe heet jij?’ Heel lichtjes haalde hij haar naar zich toe, terwijl hij haar nog steeds indringend aankeek. Een beetje overdonderd hief Claire haar hand op om die op zijn borst te planten en Niels van zich af te houden.…