Alle inzendingen over ONWEER

de dreiging ongenuanceerd mijn vader zei het mij achtertuin onder buurman's balkon gezeten kijk dan Fred zwartwolkend luchtkolkend weer dat licht aanrollende donder altijd vanuit het zuiden…

Een wolken massa, in alle maten en vormen. Samenvloeiend onder één dak, die het natte of het droge zullen bepalen. Ze gaan over van wit naar zwart, van lieflijk, naar dreigend. Ze trekken horizontale strepen, dwars door... die zo mooie zon. Ze zetten zich klaar om wind te blazen, of onder elkaar te kletteren als glazen, zo- dat wij hagel…

Oorverdovend gekletter Slippende auto’s Gillende kinderen Krakende bomen vechten Tegen wind en hagel Ben blij dat ik binnen ben Angstaanjagende donder Verblindende lichtflits Krijsende katten Een regen van vuur Slaat in door de schoorsteen Ik wou dat ik buiten was…

wandelend langs het strand eens te meer in diepe gedachten zag ik niet hoe zwarte wolken vanuit het noordwesten over de zee aanstormden voor ik het wist stond ik middenin een ijskoude plensbui…

Omarmd in zwoele zomernacht lagen wij loom in de koelte van een appelboom tot plots bliksemschichten de hemel deden oplichten en onze droom werd vastgelegd in een flits van hartstocht.…

weerlicht bliksemflits gedonder in de glazen toekomst voorspellen…

donder en bliksem lichtflitsen vanuit de lucht inslag in een boom…

gouden strepen in een donkere nacht luid gedonder mijlenver het alles betekenende gevecht is weer begonnen tussen het geluid en het licht het licht flitst er op los laat zien wat voor moois het kan het geluid is jaloers en dondert er dwars doorheen urenlang gaat dit zo door maar dan... als het geluid schor is van het gebulder als…

Toen ik de schuilplaats betrad, zocht het schijnsel van de staaflamp naar een plek waar ik kon verblijven, totdat het onweer over was. Ik richtte de lamp in de richting van het duister en schrok om wat ik in het schijnsel zag. Er zat een oude man op een rotsblok in het donker.…

de meteoren ze slaan in op het vrachtschip de melkweg roert zich…

De bronzen klok dreigt een duister uur als zij de twaalf slagen galmend slaat en waarschuwt tegen ‘t duivelskwaad verpakt in het helse hemelsvuur dat zich laaiend in het maanlicht baadt en bloederig langs de wolken schuurt voor het zijn gele gif naar aarde stuurt met de zwarte bezieling van zijn haat in het blazen nevelt salpeterzuur zijn…

ze twijfelen en blijven beiden voor de deur zij met haar rieten zonnehoed en hij met zijn zwarte paraplu tjee wat een gezeur wat zijn ze wisselvallig zij speelt graag mooi weer en hij vangt dan de bui wel op ik zou ze van hun plekkie willen rukken maar dan zijn ze uitgespeeld krijg je er gedonder van en dat is een beetje cru…

ik sprak je in het gaan je lachte met me naar een spaanse halve maan de zon scheen regen en een onweersbui afscheid temperde de hitte die ons te wachten stond de reis was nacht en jagen op een morgenstond die vakantie straalde in bekomst krekels spraken met je stem een onophoudelijk missen het was geen gissen naar gevoel want…

ik zag de zon haar tranen huilden kermis in de hel stilte was alom ik voelde snel de dreiging die van onweer uit ging in donkere wolken donderde de bliksem, zag felle stralen in geluid verdwalen ze raakten niet, alleen het licht sloeg door de buien zon weerkaatste vals tegen de puien brak met regenbogen in een laatste pogen om…

verschroeid gras ligt loom het iele hoofd op dorre akkers waar het zwoegend wacht op wat regen in de nacht lacht een blinkend blik op uitkijk voor wat roest die ook zij weldra verwacht een beetje kleur in elk bestaan ruist het in de verte zacht en vochtig zonder wroeging over buiten nat en zo weer droog van straffe ritmes zonder betoog…

een gelig licht bruint irreëel de blanke houten schuur een eerste druppel spat tot kroon op de arduinen muur het zacht gekeuvel op ’t terras wordt stilaan animeus geroffel op de parasols maakt pimpelaars nerveus bij glasgekling en stoelgeschuif wordt hier en daar gegild de vlucht naar binnen wordt gestart met dienbladen als schild…

Ze bedenkt hierbij dat het een geluk is dat deze zware heftige onweren maar van korte duur zijn en dat de allesoverheersende drukkende stilte voor de storm, die zo beangstigend kan zijn, hiermee op slag verdwijnt om plaats te maken voor een welkome verkoeling.…

Ik reageerde deze keer niet op zijn geschreeuw en dacht opeens wat ik op de radio had gehoord, want het zou al in de middag zeer slecht weer worden met onweer en hagel en bomen zouden ontworteld kunnen worden door harde windstoten. Ik keek op mijn horloge.…

‘’Onweer is een opvallend verschijnsel in de natuur. De hemel wordt plotseling donker en stortregens en bliksems maken het weerbeeld compleet. Onweer ontstaat in enorme buienwolken, de Cumulonimbus. Deze wolken ontstaan door opstijgende warme lucht vanaf de grond naar de zeer koude bovenlucht.…

Het bleef onweren met onophoudelijke weerlichten en donder, vooral beangstigend wanneer het vlak boven ons was. Gelukkig hadden we een tent bij ons en die was gauw geïnstalleerd. Het bleef de hele avond regenen, maar het onweer was overgetrokken. Klammig warm was het nog, maar tegen middernacht was het behoorlijk afgekoeld.…

Het weerbericht had het wel over onweer, maar alleen in het zuiden van het land. Ik hou van de natuur. Aan weerszijden van het pad zijn weilanden. De koeien dachten misschien wat moet die ouwe kerel daar nou. Verder was er geen mens te zien.…

Het onweer kwam veel eerder dan was voorspeld. Ook begon het hard te regenen, grote druppels maakte mijn kleren kletsnat. Felle bliksems kliefden door de hemel. Angstig werd ik ervan. Geleerd had ik bij onweer nooit onder een boom te gaan zitten, maar er waren alleen maar bomen. Verder lopen dorst ik niet.…

Regen en onweer de wind jaagt genadeloos op een natte krant…

Het onweer was nu vlak boven het dorp en het regenwater dreigde de gang binnen te stromen. ''Ik leg wel een paar zandzakken voor de deur'', zei hij. Gelukkig viel het mee, omdat de regen ophield. Er kwam maar geen einde aan het onweer. Het voordeel van het onweer was, dat de dames, die elkaar niet zo mochten, nu elkaar aanraakten.…

Natzweiler - scholieren, dagjesmensen en de galg oogt nieuw in dit godverlaten oord waar het onweer hangen blijft Zonneleen 26.4 280606…

Er zal een hevig onweer komen: Wat word de lucht daar zwart en dik! De blaadjes trillen aan de bomen, En ieder bloempje beeft, en schrikt. De zon schuilt weg,'t begint te donderen. De schuwe zwaluw zoekt het riet; Ginds zie ik reeds het weerlicht flonkeren, En stil was die donder niet?…

Dezelfde ruis als die van onder de gloed van schijnend zijden toen de zon van het land langs ”de laars” zich vermengde met het onweer van mijn dromenland.…

Wat als mijn hart huilt als een uitbarstend onweer? Wat als mijn hart pijn doet als door een mes doorboord? Wat als mijn hart verward is als een compas dat het noorden niet vindt? Geen inhoudloze woorden kunnen mijn tranen drogen.…

Een plu bij onweer dragen is niet schrander Je weet toch: wie een kuil graaft voor een ander...…

Ik sta op een middelgrote stand in Barcelona. Met een kleine delegatie collega´s vertegenwoordigen we ons bedrijf tijdens de World Congress of Cardiology. Het is strak blauw, zonnig en heet, 38 graden. Binnen in de gigantische hal is het nauwelijks koeler. De focus dit jaar ligt op ischemic heart disease, hartinfarcten dus. En laat ik nu zelf zo’n beetje…