Alle inzendingen over Opgroeien

Marcheren, doorgaan, dat is het gebod. Het gebod is verlangen. Een andere taal, hoe goed vertaald. Orde, maar niet van de chaos, is dood. Het gaat over een sprookje. Een soldaatje, een vrouw, eigenlijk een stem. De klank van de abstracte orde. Het soldaatje met ransel en vuurslag moest vechten in brand en storm. Tweemaal slaan - driemaal…

Zeg kleine meid… ik mis je met je gulle glimlach op je toet je had geen enkele weet van pijn of idee wat zorgen zouden zijn het leven deed jou enkel goed Hoe heftig klopte niet je hart als je een hoge boom in klom of kikkers uit de beken viste die spartelend het water misten en jij guitig zei: je poten zijn krom Waar zijn de fluitconcerten…

Waarom heb ik mijn moeder nu eigenlijk niks meer te vertellen over wat er van het weekend allemaal gebeurd is? Het was een fantastisch weekend en ik kan er niet eens over praten omdat er teveel bij inzit waarvan ze niks weet, van de diepere betekenis zeker niet, van de algemene betekenis eigenlijk al niet. Dit weten schrikt me af, want eigenlijk is…

Ergens, om precies te zijn : helemaal onderaan de grote lichtblauwe rieten mand in de hoek van mijn kamer ligt een wollig dier te huilen. Maar ik kan het niet helpen dat ik me wel heel voel.…

Aan tafel met z'n ouders Kijkt hij ademloos toe Hoe gruwelijk oesters Aan hun einde komen…

‘Hier, kun je lezen?’, vraagt mijn zoon aan zijn Oma. Hij schuift haar de handleiding van het spel ‘Dolfje Weerwolfje’ toe. ’Ik zal het spel uitleggen, maar je moet het wel zelf lezen want dat kan ik nog niet goed’ zegt hij. Maarten draagt zijn geruite blouse met stropdas. Hij heeft hem zelf uitgekozen, alvast voor het kerstdiner op school. Na het thuiskomen…

Als je ooit een boek wilt lezen, waarvan je alleen maar de titel en de misschien ook nog de naam van de schrijver moet onthouden: Spycatcher van Peter Wright. Succes verzekerd, er zal geen woord van blijven hangen. Tegen mijn voornemen in om voorlopig geen non-fictie zoals documentaires, levensverhalen of andere waargebeurde rotzooi meer te lezen heb…

Grote ogen, Mooie mond, Kleine oortjes, Tonnetje rond. Poep luier, Spuug lap, Lekkende fles, Wat een grap. Hard lachen, Rollen van buik naar rug, Met je tenen spelen, Je wordt al vliegensvlug. Een huil, En soms een harde gil, Af en toe diep zuchten, Als je weer niet niet slapen wil. Een mooi nieuw mensje, Die over de grote wereld…

Welkom lieve kleine zus! Welkom in dit leven! Baker mag ik niet een kus Aan mijn zusje geven. Wil je slapen? o zij krijt*! 't Zal haar wis vervelen. Morgen, als gij wakker zijt, Zal ik met u spelen. Slaap gerust, dan wordt gij groot; Leer toch spoedig lopen! Als gij zit op moeders schoot, Zal zij speelgoed kopen. O! Mamaatjen is zo…

Geleidelijk en onopgemerkt door de grenswachten zijn woorden binnengekomen waarin dood verscholen geen tranen of grote gebaren op een dag wakker worden en erkennen een onontwijkbare eigenschap van leven ------------------------------------------------------ uit: 'Groeiende onwil om ooit nog ergens in veiligheid aan te komen', 1972.…

In het schemerige licht zitten we, en discussiëren over het feit dat Jutta met maar een 6 voor Nederlands geslaagd is. Daar is haar vader, leraar Nederlands in ruste, niet echt trots op. Ik zit naast haar en zie hoe hij zogenaamd streng naar haar kijkt. Wend dan mijn blik af, want ik voel mezelf jaloers worden. Niet jaloezie van het benepen soort, maar…

JIJ bent degene die moet opgroeien.…

degene die ik ben is helaas niet degene die ik graag had willen zijn (want kinderen die wat wilden kregen ongenadig voor hun billen) de burgerman genietend van comfortabel huis met ruime tuin koos liever het ruime sop plakte Angolaposters ’s nachts en stickers met rood doorstreepte dictatuur van Griekse militairen zag lede toe dat Amsterdams…

Klein en verwrongen uit mij geboren huilend van frustratie de eerste dagen om daarna je naam vol overtuiging te leven zingend en dansend dartel je de dagen een vrouw in de dop zomaar ineens de spiegel van mijn jongere ik dat ben jij mijn grote griet…

Het leven is enkel overleven en ervoor zorgen dat je na elke tegenslag er maar snel weer bovenop komt. Diegenen die achterblijven, worden ook achtergelaten. Het is keihard en ik denk niet dat dat nog zal veranderen. Lagere school. Je bent nog jong en je gelooft nog in alles: brandweerman worden/prinses worden, trouwen met een trouwe, lieve, mooie…

Opgroeien in deze tijd schijnt plezierig. Alles wordt geregeld: de school, het vervolgonderwijs. De begaafde kinderen worden extra in de watten gelegd. De tennis- en voetbal- of fitnessclub. Thuis is er de computer waarachter de kinderen eventueel uren door kunnen brengen. Onderlinge contacten via sms of telefoon. Een luxe, gemakkelijke wereld.…

Onze kinderen, opgroeiend in een leefomgeving met de modernste communicatie- en multimedia-apparatuur, zijn doorgaans niet meer geïnteresseerd in of geboeid door het luisteren of kijken naar sprookjes van vroeger. Misschien zijn kleuters nog te paaien door een remake van "Sneeuwwitje en de Windows 7 dwergen"...…

Wat ik vooral deed toen ik opgroeide, was mijn tijd afwachten.…

En we zaaien zaden van nieuwe hoop om onze kinderen te laten opgroeien We hebben wetboeken nodig om ons gelijk te bewijzen, maar beseffen niet hoe gelijk we allemaal zijn.…

kennen je bent er niet meer maar wat zou je van hen hebben gehouden wat zou je ze meegenomen hebben naar alles wat jij leuk voor ze vond ze geleerd hebben wat jij belangrijk voor ze vond ze gezegd hebben dat je van ze houdt je hebt me verteld hoe erg je het vond dat ik zo laat pas ‘begon’ met kinderen die jij zo graag had zien opgroeien…

leren kennen je was er niet meer maar wat zou je van hen hebben gehouden wat zou je ze meegenomen hebben naar alles wat jij leuk voor ze vond ze geleerd hebben wat jij belangrijk voor ze vond ze gezegd hebben dat je van ze houdt je hebt me verteld hoe erg je het vond dat ik zo laat pas ‘begon’ met kinderen die jij zo graag had zien opgroeien…

weer te ontmoeten Dat ik je als kind zijnde al mag herkennen In mijn gevoel dat nog nooit had gelogen Mijn lot vond in jouw alleszeggende ogen Mijn kinderhand naar je uitstrekken Mijn arm om je schouder heen slaan Je zachtjes “Ik hou van jou” in je oor fluisteren Mijn hart dan al aan de jouwe kluisteren Voor altijd met je spelen Opgroeien…

Welkom in de straat waar je opgroeien zal, maar eerst ben je baby en peuter, gaat verzorging vóór alles. Welkom in het gezin dat af en toe voor je zorgen zal, als je vader en moeder uit werken gaan. Welkom lief kind, je moet nog geboren worden, hebt nog geen naam, maar weet wel dat je als kind áltijd op de eerste plaats zult staan.…

Het zijn de kleine dingen die soms binnendringen voor een helder zicht Het zijn de simpele gebaren die behoeden voor gevaren Het geweten verlicht Het is het opgroeiend leren wat de revue laat passeren naar dat gedenkwaardig moment Het is het nemen van stappen en opvangen van klappen In het geheugen geprent Het zijn de grote tegenslagen…

Ouders sturen hun opgroeiende kroost vol vertrouwen en met voldoende keuzevrijheid aan en leren ze het ouderlijk nest te verlaten om op eigen benen te staan. School, werk, vrienden, familie en anderen in de nabije omgeving beïnvloeden de navigatie van opgroeiende kinderen. Ze laten het mogelijkheden en kansen uit de wijde wereld zien.…

Als ik mijn ogen sluit, kijk ik de toekomst in Kinderen die opgroeien, mensen die ouder worden Als ik mijn ogen open, stromen mijn emoties Vreugde, pijn, geluk maar ook verdriet Als ik mijn armen open, sluit ik ze Om geliefden vast te nemen, een knuffel te delen Als ik mijn handen uitsteek, draai ik me Om dierbaren een hand te schudden…

vanmorgen is mijn hart ontwaakt het laagje eelt op mijn ziel verdwenen verdriet in het leven vrijgemaakt daarvoor zijn hoop en geluk verschenen rode rozen zien bloeien in een wereld vol zonneschijn waar kinderen angstloos opgroeien in hun eigen vertrouwde domein het lichaam met warmte overspoeld door smeulend vuur in mijn hart dit fraais…

sprookjes met grote ogen worden natte dromen, vlinders kleuren haar onderbuik rood in lichaamslente ontluikt een vrouwenlijf ze groeit met grillige stuiptrekkingen bloeit open in ogen op horizon, tongval taal verraadt kolkend bloed onder nagels - kan niet kruipen. kannen en kruiken van haar kind-zijn barsten onder regen van druppels levensdrang…

‘Udeldjoho! Udeldjoho!’ Een groenachtig gele vogel met grijze vleugels zat lekker te zingen boven in een grote eikeboom in de Haarlemmerhout. Een heldergele vogel, met zwarte vleugels, streek naast hem neer. ‘Dudeljoho! Dudeljoho!’, zong hij geduldig voor. ‘Het is bijna goed, beste jongen, alleen het is: ‘Dudeljoho! Dudeljoho!’ en niet ‘Udeldjoho…

Ze is 24 uur per dag alert, liefdevol en zorgzaam en leert haar opgroeiende kind veilig vliegen en landen. Geen enkel kind binnen het gezin heeft hetzelfde vluchtschema. Elk vluchtschema is afhankelijk van interne en externe factoren.…