Alle inzendingen over Over 'Kosmos

Elke vraag kan de kosmos in, heb geduld, als het tijd is, wordt je wens vervuld.…

wetten die in dit buitenleven op onze deuren bonzen met realiteit onder de arm en een mondvol vragen om steeds opnieuw onze antwoorden te eten desnoods alle woorden maar de verhalen zoals die van haar zullen ze niet vinden de kosmos kan niet lezen…

roesten herinneringen slapen in nachten zonder schaduw ooit scheen de zon langs de maan op de sterren blind voor de dag mensen krioelen op de bodem wroetend in de tijd, de wind blaast erosie verbeter de wereld en jaag op de dood voor een nieuw perspectief sporen horen hier niet vandaag is gegeven om het leven te vergeten de kosmos…

Religies zijn geen pogingen van de oudste menselijke beschavingen om onbegrijpelijke natuurverschijnselen te verklaren en existentiële vragen te beantwoorden, maar vormen verschillende uitdrukkingswijzen van de universeel-menselijke ervaring van diepe verbondenheid met de kosmos en de geestelijke wereld.…

De ruimte wordt niet groter doordat een dichter haar bejubelt, en de mensheid wordt niet veiliger doordat een superintelligentie de kosmos nabootst. De kosmos kent geen heersers, alleen beweging.…

Stel dat het kwaad móet handelen naar zijn aard omdat het daarvoor is gemaakt en ook veroordeeld zal worden door de wetmatigheid van God of de Kosmos? Een moeder kan haar kind met de dood bedreigen, omdat de Kosmos haar die macht gegeven heeft. 'God heeft jou aan mij gegeven', zegt zij.…

is een wervelend kleurenspel van regenbogen bundels zonnestralen doorbrekend in een koel en donker dennenbos omgeven door gouden zonlicht paarsviolette heuvels geheven door mistige velden vogels in formatie als miniaturen tegen het blauw boven een stille diepte wegwijzers naar de kosmos naar onze oorsprong sterrennevels lichtjaren…

'n Slaapdronken lelie volgt moederloos haar onredelijkheid met onbeholpen pasjes dobbert ze langs de blanke melkweg Vol moedeloze rebellie schreeuwt ze luidkeels in gedachte haar ontregelde lot uit Toen spiegelde bevroren paniek als een lijkgele aureool haar de toekomst van gevallen ster voor en droop ze afwezig de kosmos uit…

Door de waarheid ingehaald Vertrekt ze naar het land der dromen Waar visioenen binnenkomen En haar dwaallicht vredig straalt Voorbij de aardse woestenij Raakt ze lucide sterren Ziet de kosmos opensperren Schouwt planeten van nabij Maakt het gewillig brein Haar eigen creaties Restrictieloze impressies Die werken als karmozijn…

Mijn bezoeker koos voor de wijde, weidse atmosfeer, voor de nachtblauwe hemel, voor de kosmos en het universum...…

Wij, de sterren en de zichtbare sterrenstelsels zijn slechts sporen sediment in de kosmos, een soort bezinksel, en iets heel anders- en nog onbekends- beheerst zijn grote-schaalstructuur en uiteindelijke lot.…

Ik smelt er mee samen en reis door de kosmos mijn ademhaling stopt haast het lijkt of ik oplos. Ik vind onontdekte gebieden en reis er door heen niemand is er bij me en toch ben ik niet alleen.…

Ik voel me samensmelten met een doorschijnend licht sereen ik word opgenomen door de kosmos hier wil ik snel weer heen…

Je wordt één met de kosmos, één met alle delen van jezelf. Je overschrijdt je grenzen en wordt één met het Geheel.…

Heilbot in een kom gedaan sliertjes groen en slakkenhuis pompje blaast borrels uit buis ik staar haar als zij mij aan Kleine kosmos zonder kant achter is zo front als voor overheen en onderdoor wereld zonder scherpe rand Rondjes zwemmen naar belief gevangen in een atmosfeer van vredig achter uitkijk zwerven Tot het tijd wordt om te…

Ik heb je als zandsculptuur opgebouwd vanuit droge korrels gaf ik je jouw gezicht met mijn vingers miljoenen verwerkend vormde jou vanuit een loze massa je belijning ragfijn door kosmos omhuld steeds dieper groef ik in mijn binnenste haalde jou eruit liet de wereld je zien totdat de storm je ondermijnde en ik moest toezien hoe jij…

Van origine zijn we vonken En onbewust er op gericht Wat Jungiaans is weggezonken En in de kosmos heeft geblonken Boven te krijgen, weer in zicht Ontvlammen jij en ik niet licht? Van origine zijn we vonken…

Hij heeft zich rustig overgegeven aan de kosmos en aan de sterren en zijn hand werd koud in de hand van Haar, die hem levenslang heeft vergezeld...…

Hij hield vast aan de "Clarté Francaise" en het "aude sapere" maar hij staarde met grote verontrusting en ontzetting in de oneindige, lege en angstaanjagende kosmos; zijn onherroepelijke en onvermijdelijke toekomst en bestemming.…

sferen die schaapjes zijn te mak om daar te kunnen existeren ze hebben nog geen poot om op te staan vloeien zo uiteen en laten zich door wind oplossend gaan wil je echt met sterren gooien schepper spelen, het heelal ontplooien zwarte gaten vullen en de nova's laten brullen in hun stervend licht geef mij dan je hand en deel de kosmos…

het vet van de bloesem het zweet van de steenvrucht ik week het los met stoom drijf het door kolfglas tot één kleffe druppel lekt het vloeit in noten open als een lied langs neusvleugels de citrus die haastig verdampt door bloemen verdrongen tot het hars van mirre blijft een tong van slierten likt aan de korst van de kosmos de…

Mijn goede vader, die me in alles heeft bijgestaan, was een Verlichtingsdenker en hij hield van de "Clarté Francaise" en het "sapere aude", maar met grote verontrusting en ontzetting staarde hij in de lege, oneindige en angstaanjagende kosmos; zijn onherroepelijke en onvermijdelijke toekomst en bestemming.…

"Ik ben boos" verklaart men bij vele gelegenheden, ook in de media, alsof men als een vuurvliegje, opgeladen met sentimenten, niettemin machtige vleugels bezit die men uit zou kunnen slaan om de oneindige, ontzagwekkende kosmos te bedwingen; het heelal dat echter geen boodschap heeft aan een nietig vuurvliegje....…

Ik lees immers altijd met veel plezier over Heraclitus van Efeze en zijn denkbeelden over de immer beweeglijke kosmos, die weliswaar constant is maar toch zeker niet orderlijk. Orde is prettig voor het overzicht. Chaos en beweeglijkheid zijn noodzakelijk als vermaak. Heraclitus zag de kosmos als een opeenstapeling van tegenstellingen.…

. --------------------------------------- uit: 'Kosmos', 1940.…

De stilte van de nacht die ik liefheb omhult mij vaak als een mantel; anderzijds grijnst soms de lege, immense kosmos mij aan waarin ik mij verlies en verloren voel en waarin ik wegzink als een stip, als een speldenknop, als een atoom…

Sacha, Oleg en ik een heldere klaterlach vult vragende glazen waarin de kaarsvlam versnippert tot dwaallichtjes zo vernevelt mijn werkelijkheid zich tot vage lijnen de kosmos balt zich tot hier en nu aan deze tafel lichtend in het donker zijn de ogen niets ontziend ik proef hoe zij hun zinnen zingen in zacht gebrom tandengoud beantwoordt…

Een oudstrijder met een woekerend geheugen Een vergane edelman Het vernuftige is vervlogen Hij troont op een kreunend paard De prikkels van nu maken hem dol Spinsels nestelen zich in een verweerde kop De ontspoorde droom Het kolkend sop dat ophitst Want de kosmos bruist door bloed De maat is lang niet vol En dan nog meer speeksel verspillen…

hij stond atoom en kosmos beide, en heersend was in ertsen greep over de werveldans der elementen d' ivoren glimlach van de stille knaap.…

De bundel 'Kosmos' is kosmisch qua structuur en inhoud, met als centrum-gedicht 'Miniaturist', een goudklomp binnen het geheel aan parels. Het zou kunnen verwijzen naar een vorige incarnatie van Ida, in ieder geval is het een diepzinnig zelfportret.…