Alle inzendingen over Pierre-Jean David

De bron was een manuscript uit 1836, wat jouw vriend David d'Angers in zijn bezit had, die in feite Pierre-Jean David heette en een beeldhouwer was. Hij was een leerling van de schilder Jacques-Louis David, die met Maximilien Robespierre bevriend was.…

Als ik rechten had gestudeerd en voor mijn lol gedicht, was ik gelukkiger geweest. Niet voor niets heb ik geschreven: de beste kans is steevast de gemiste.…

Jean-Pierre houdt het spel in de hand als een topscheidsrechter bij de Championsleage, niet streng en zeker niet rechtvaardig, want bij twijfelgevallen hanteert hij het meetlint op onnavolgbare wijze en sommige boules blijken op mysterieuze wijze plotseling geheel ergens anders te liggen, maar niemand durft het oordeel van Jean-Pierre in twijfel te…

Jean Pierre Rawie Wie de poëzie van zuipschuit Willem Kloos kent, die zal niet raar opkijken, wanneer ik de dichter Rawie met hem vergelijk.…

Beste Driek van Wissen, U, als beste vriend van Jean Pierre Rawie, zou ik willen vragen, praat eens in op deze Sire van het sonnet. Zeg hem dat hij voor enkele maanden de drank afzweert en zich moet wijden aan het schrijven.…

(voor Pierre-Jean de Béranger (1780 - 1857)) Jij bent geboren op 19 augustus 1780 aan de Rue Montorgueil in Parijs, in het huis van jouw opa. Jij stamde af van een herbergier en een kleermaker. Jouw ouders waren Jean-François Béranger de Mersix en Marie-Jeanne Champy.…

Je was dik bevriend met Jean-Pierre Lacloche (1925 - 2006), een redacteur en een rebel. Jean-Pierre was ook jouw muze en met hem zat je in de chique salons van Marie-Louise Bousquet, Marie-Laurede Noailles en Louise de Vilmorin. Je reisde met hem naar Egypte en andere Noord-Afrikaanse landen.…

In 1801 werkte jij in het atelier van Jacques-Louis David, geboren op 30 augustus 1748 in Parijs en getrouwd met Marguerite-Charlotte Pécoul, met wie hij 4 kinderen kreeg. Door David ging jij direct en eenvoudig schilderen, al bleef jij sentimentele taferelen maken. Jij modelleerde voor Jean-Baptiste Huet en Martin Drolling.…

Mijn vriend Jean Pierre Rawie, de muzenvriend, Die ook vaak wordt bezocht door wraakgodinnen, Verzet nu in Italië zijn zinnen. Hij zoekt de rust die hij wellicht verdient. Daar zijn nu vloedgolven en modderstromen. Je vraagt je af: hoe zou dat nou toch komen?…

Jean Cocteau, de schrijver/schilder Jean Hugo, de schilder John Christopher Wood en Amedeo Modigliani, die in 1916 een portret van jou schilderde. Je was ook bevriend met de kunstenaar Romanin, die later als de Franse politicus en verzetsleider Jean Moulin bekend werd. Jean overleed op 8 juli 1943.…

Jean Cocteau, de schrijver/schilder Jean Hugo, de schilder John Christopher Wood en Amedeo Modigliani, die in 1916 een portret van jou schilderde. Je was ook bevriend met de kunstenaar Romanin, die later als de Franse politicus en verzetsleider Jean Moulin bekend werd. Jean overleed op 8 juli 1943.…

* “Den overigens zoo door my geliefden Multatuli en Pierre-Jean de Béranger” - Philip Vermoortel. HUB RESEARCH PAPER 2010/06 ** ‘Le chansonnier Béranger, qui avait tant glorifié l‘épopée impériale raconte cyniquement dans ses mémoires que, bien que né en 1780, il avait toujours échappé à la conscription.…

Jouw ouders waren Marc-Pierre Huot de Goncourt en Annette Cécile Guerin. Jouw familie kwam uit de gemeente Goncourt in de Haute-Marne. Jouw opa Jean-Antoine Huot Goncourt (1753 - 1832) en zijn zonen Pierre-Antoine en Marc-Pierre werden in Goncourt geboren.…

Op jouw 16-de ging jij samen met de graveur Jean Girardet naar Parijs. Je was een leerling van Jean en je werd een volleerde koperslager en etser. In 1812 ging jij naar de School van Schone Kunsten. Je leerde schilderen van Jacques-Louis David, die een vriend van Maximilien Robespierre was.…

Jij was o.a. bevriend met Rainer Maria Rilke, Colette, Anna de Noailles, Henri de Régnier, Pierre Jean Jouve en Jean Paulhan, de partner van Anne Cécile Declos, die in 1952 de erotische roman 'Histoire d'O' publiceerde. De biseksuele Anne Cécile had ook een relatie met de schrijfster/archivaris Edith Thomas.…

Voorts ontmoette jij de schrijver/dichter Jean Tardieu, de zoon van de kunstschilder Victor Tardieu en de harplerares Caroline Luigini, de regisseur Jean Chouquet, de acteur/regisseur/komiek Jean-Marc Thibault en de acteur Honoré Bostel.…

Jean-Antoine en jij waren lid van de dichtersgroep De Pléiade, waarvan jij de leider was. Je was ook de secretaris van kardinaal Jean du Bellay-Langey, die contact met de schrijver François Rabelais had. Je studeerde aan het Collège Coqueret, waar jouw leraar de dichter/geleerde Jean Daurat was. Jean was ook lid van De Pléiade, net als o.a.…

Via Henri-Pierre ontmoette jij Jean Cocteau, de groep componisten Les Six en Georges Auric, die libretto's gaf en die jouw gedichten op muziek zette. Jouw eerste olieverfschilderij schilderde jij met wattenstaafjes en nagels.…

Onder het afdak wachten Pierre en een paar anderen. Woemi is oprecht dankbaar, lacht lief naar me, maar ook naar een voorbijkomende chauffeur. En voordat ik het weet is ze verdwenen. Ik kijk naar Pierre, heeft hij gezien wat er gebeurd is? ‘Vrouwen' zegt hij en hij biedt me een sigaret aan.…

Wat zijn dat toch voor waanideeën, dat je, verdomd, in een gedicht 'de dingen van je af kunt schrijven'?…

Nog nooit getrouwd, maar vaak gescheiden, een hoop gelazer en getob; toch ken ik nog de harteklop van elke vrouw waarmee ik vrijde. Ik schreef gedichten tussenbeide, maar loste het probleem niet op: nog nooit getrouwd, maar vaak gescheiden, een hoop gelazer en getob. Hoe dikwijls toog ik niet ten strijde en keerde met bebloede kop weerom…

Waar ik mijn hart aan heb verpand in mijn verspild verleden, het ging voorbij, het hield geen stand, het is als zand vergleden. Ik heb mij steeds het meest gehecht aan sterfelijke zaken, aan dingen die ik nimmer echt tot mijn bezit kon maken. Maar alles wat zo dierbaar was dat ik het heb verloren, is mij sinds ik het kwijt ben pas voorgoed…

Ik weet niet welke weg je neemt; de sterren gaan hun baan ten einde en straks is mij het dichtstbijzijnde, het langst gewetene weer vreemd. Maar wat bestond aan zon en maan en wisseling van de getijden, het was alleen opdat wij beiden elkander niet zouden ontgaan. Wij worden nu nog slechts door tijd en ruimte van elkaar gescheiden, maar…

Ik heb je terugkeer uit de tijd met zoveel ongeduld verbeid, met zoveel stelligheid bezworen, dat als er voor dit rijk gemis in wat ik schrijf geen plaats meer is ook ik niet voortkan als tevoren. Wanneer ik ons van het geloof dat mij in leven houdt beroof, kan niets je aan de dood ontwringen: je bent een handvol woelig stof, een schap bedorven…

Soms hoor ik onverwacht weer achter gewone woorden die je uit een zoveel zuiverder en zachter, adembenemender geluid, dat ik opnieuw naar je moet kijken of ik je nooit tevoren zag. Laat al die jaren maar verstrijken; zolang ik dit bewaren mag kan jou en mij de tijd niet deren: weer voor het eerst met je alleen hoor ik de harmonie der sferen…

De mannetjes die hier wat werken doen alles maar op hun gemak, ze harken de paden en perken en scheren de sierheesters strak. Ze weten van elk van de zerken het nummer, de rij en het vak; ze zouden het zeker bemerken wanneer er een dode ontbrak. Dat zal ook wel nooit meer gebeuren. De mannetjes kennen hun plicht, het hek met de ijzeren…

De rijmende dichter ervaart het rijm juist niet als een keurslijf, maar als een bezielende verrijking, die hem dingen laat schrijven die hij in eerste instantie nooit had bedacht, wat bijdraagt tot wat een gedicht moet zijn: iets wat groter is dan zijn maker, iets waarvan ook de dichter het gevoel moet hebben dat hij het niet zelf had kunnen bedenken…

In het verhaal van mijn twee steden is het vooral in deze stad dat mij meteen weer is ontgleden wat ik het meest heb liefgehad. Mijn Amsterdamse perioden meet ik als vanzelfsprekend af aan onvergetelijke doden om wie ik onvergeeflijk gaf. En altijd loop ik in den blinde door de bekende buurten rond om iets van vroeger te hervinden wat…

De eeuwig wisselende hemel welfde zich eeuwenlang boven dezelfde grond, waar altijd anders en altijd hetzelfde de stad zichzelf herkende en hervond; van wat hier door de jaren is verrezen is veel weer door de jaren neergehaald, maar altijd werd deze plek het wezen van Gronings stad en ommeland bepaald, dat, steeds als men het nieuwe met…

Wij die elkaar tot bloedens toe op alle zwakke plekken kwetsen, wij beiden zijn ten langen leste de onbesliste vete moe. Het laatste licht faalt in het westen, mijn lieve vijandin, zie hoe ik mij van wapentuig ontdoe; dit is uiteindelijk het beste. Het heeft alleen zo lang geduurd: de bitterheid waarmee wij streden heeft voor ons alletwee…