Alle inzendingen over Sandra

In 2004 zijn Sandra en Michael gescheiden en Sandra hertrouwde met de Duitse zakenman Olaf Menges. Met haar kinderen en hem woont ze op het feesteiland Ibiza. Door 'Maria Magdalena' heb ik de betoverende stem van Sandra leren kennen en waarderen, maar sinds Enigma is ze voor mij één van de allerbeste zangeressen.…

Sandra en ik zijn ex-collega's en ze is me komen bezoeken. Haar haar is overduidelijk al vele malen geverfd en ze draagt een fleurige, bonte zomerrok.…

Tegen de zin van Sandra loop ik snel bij het paard weg, naar achteren, veilig bij de ingang van de stal. Sandra pakt een borstel en strijkt met lange halen over de vacht van Björn. Ze kijkt erbij alsof ze dit al jaren doet. Aarzelend pak ik ook een borstel.…

Ik aarzel wat maar Sandra loopt vastberaden naar een groot, bruin paard. Dat zal Björn zijn. Ze wenkt me en zegt met commanderende stem: Kom, hij doet niets. Ik kom dichterbij en vind het eng maar hier heeft Sandra geen boodschap aan. Ze pakt me bij mijn arm en trekt me mee. Ik houd mijn adem in en kijk hoe zij hem begroet.…

Marieke, Sandra en ik. Marieke, Sandra en ik zijn tien jaar. Sandra en ik worden in mei elf jaar. Marieke in juni. Wij zijn vriendinnen. Dat wil zeggen soms zijn Marieke en ik vriendinnen en mag Sandra niet mee doen. Soms zijn Marieke en Sandra vriendinnen en lig ik eruit. Marieke mag van geluk spreken.…

en natuurlijk Sandra, die aan de Gerrit Rietveld Academie studeerde en met Rob Scholte bevriend was!'. Bij de Tweede Boomdwarsstraat 4 gaat hij naar binnen en kijkt hij meteen recht in de zwoele, spleetachtige filmsterogen van Sandra, die hem met een vette glimlach de hand toesteekt.…

zie een gele bron omringd door rode dromen een stralend middelpunt vol werelds groene tintenpracht het lieveheersbeestje in een zingend geheel ze lacht laat je gaan verlicht door kleuren stromen de zon voorbij en zweef voel je vrij en leef -------------------------------------------------------- Bij een schilderij van Sandra…

Sandra Burgers is geboren in 1969 te Vlissingen, een wat spookachtige kustplaats met weidse vergezichten, minus de oude binnenstad, die wel heel hartverwarmend is en natuurlijk het stoere standbeeld van Michiel de Ruyter, de geëerde zeeheld.…

Als een ander de beslissing heeft genomen voor altijd bij jou weg te gaan Rest jou niets anders dan de pijn te verwerken van wat hij je heeft aangedaan. En natuurlijk heeft ook hij verdriet Voorzichtig kwam hij met de uitspraak Ik kan je niet gelukkig maken, zo kan het langer niet... De tijd heelt alle wonden dat hoor je overal Maar je…

Zo'n lief en tragisch lied als 'Sandra' doet mij nieuwsgierig worden naar wie de echte Sandra Vech was en waarom zij uit haar leven is gestapt. Ik vind het daarom jammer dat Mike niet meer over haar vertelt, ook omdat hij haar zo graag wil eren.…

En als ik naar Sandra kijk inspireert ze mij zo af en toe tot het maken van een gerecht van haar hand. ‘Vandaag ga ik dat gerecht maken, dat Sandra gisteren heeft gemaakt’, verzekerde ik mijn vrouw, ‘Het is binnen een half uur klaar.’ ‘Ga je gang, ik hou je niet tegen.’…

Zo liet ze Zino en Sandra even achter tot óók zij ooit de volledige toegang tot die veilige, tranendrogende wereld zouden verwerven.…

In het winderige busstation stond ik juist de vertrektijden te bestuderen, toen een vermoeide vrouw mij met een angstige blik vroeg: ‘Deze bus stopt toch in de Bokstraat?’ Het peper-en zoutkleurige haar zat verward om haar hoofd en haar beige wollen jas miste een paar knopen. Gelukkig kon ik haar vertellen, dat het zo was, want ze zag eruit alsof ze…

Er glijdt een traan over je wang Ik lees het verdriet in je ogen Je voelt de leegte, het gemis Het leven heeft je bedrogen Je weet dat het zo beter is Het einde is gekomen Maar met haar lichaam en haar ziel Is haar liefde je ontnomen Er glijdt een traan over je wang Ik blijf nog even wachten En sla mijn armen om je heen Maar kan je pijn…

Ik voel me weer zo vreselijk moe Krijg mijn ogen nauwelijks open Zo zwaar lijkt alles wat ik doe Het is meer kruipen dan lopen Ik voel me weer zo vreselijk moe Ik ploeter en ik zwoeg Zo zwaar lijkt alles wat ik doe Het is gewoon te vroeg Ik voel me weer zo vreselijk moe Ik heb nog maar één wens Zo zwaar lijkt alles wat ik doe Was ik maar…

Open mijn doosje naar het verleden. Ga even terug in de tijd. Herinneringen liggen er tevreden, van hun last bevrijd. Veel heeft geen waarde, is kitsch. Maar zitten vol emoties en gevoel. Mijn jeugd komt voorbij in een flits. Ze hebben een duidelijk doel. Mijn kleutertijd, mijn eerste jaren. Mijn eerste ervaring met verdriet. De herinnering…

Opgesloten in jezelf. Je hart ommuurd. Met grove stenen in diverse lagen. Gemetseld met snelbeton. Water en stootvast. De kleuren vervaagd naar grijs en zwart. Vergeten een raampje voor een beetje licht naar je hart.…

Voel me vaak onzeker en verward. Maar hoorde gister van een vreemde, dat ik eigenlijk een winnaar was. Samen met miljoenen anderen gokte ik op leven. En ja, ik vocht en won een warm plekje waar alles begon. Het is ongelooflijk mooi en waar. Want ik besta al bijna 40 jaar.…

Niemand is zo gelukkig, als zij die verblijven in het licht. Gestuurd door de liefde van deze of gene zijde. Kleuriger dan een regenboog. Helderder dan zonnestralen. Zij zijn en blijven bij ons. In ons hart en onze ziel. Kijken mee in onze dromen. wijzen ons de weg. Die ook wij ooit moeten gaan. Als we afscheid nemen van ons aardse bestaan…

jouw ogen zo donker en vol emoties jouw pijn jouw gedachtes zo belangrijk voor mij mijn gevoel zo diep zo intens doordrongen, van alles wat er omgaat in jou mijn liefde,mijn hele wezen het is voor altijd van jou…

Zag net in je ogen verdriet angst en pijn. Zag net in je ogen, dat je elders zou willen zijn. Jouw mooie groene ogen Nu omrand en rood doorlopen. Jouw mooie groene ogen, waar de glans is uitgeslopen. Zag je vechten en hopen. Voelde je moed. Zag je weer even lopen. Het voelde zo goed. Toch kun je dit niet winnen, De strijd is te zwaar…

25 Jaar gaan niet zonder slag of stoot. Soms zijn vreugde of verdriet groot. Natuurrampen en aardbevingen doorstaan, steeds maar weer opnieuw samen verder gaan. Problemen groot of klein, konden voor jullie geen reden zijn..... Wonden heelden, barsten weer open, ondanks pijn toch maar weer verder lopen. Samen over het rulle zand, kris kras…

De blaadjes gaan weer vallen. Sterker wordt weer mijn gemis. Aan warmte en geborgenheid. Iets wat ver te zoeken is. Als ik even niet verder durf, wie pakt dan mijn hand. Als mijn gevoel me even verlaat en ik doelloos dwaal door levensland. Als alles triest en troosteloos. Omgeven door druppeltjes dauw, klaar ligt voor de winter. Gaan…

Mijn hart kan niet meer Niet meer zonder jou Niet meer genieten, zweven in de wolken of houden van Ik moet stoppen met denken Herinneringen ophalen, aan jou.... Die mij teder kust, streelt en omarmt Mijn hart voelt leeg, alleen en verward Pas nu beseft het dat je niet meer hoort, hoort bij mij.... Mijn hart wil niet meer, niet…

lieve opa mag ik nog even op je schoot wie ik ben? ach, dat komt wel weer misschien volgende week tussen zeven en acht mag je weer bezoek en hoe is het hier nog leuke dames? misschien die vrouw van kamer vier krijg je nog wel je glaasje jonge ik smokkel je volgende keer wel wat mee heb je weer een nieuwe buurman? ik hang je zwarte pak wel…

Donkere, eindeloze nachten. Sombere angst bepaalt mijn gedachten. Het daalt neer in mijn hoofd, ik word van mijn vrijheid beroofd. We worden geregeerd door geweld. Een oorlog op commando besteld. Een seintje van de NAVO-top en de wereld pakt de wapens op. Onschuldige mensen worden gedood. Kinderen terug gevonden in de goot. Natuur en steden…

Waar haal je de moed vandaan, mij aan te spreken, aan te raken. Hoe kun je je zo laten gaan, mijn leven kapot te maken. Ik zie alleen nog maar je ogen. Ruik je adem overal. Heb zelfs zelfmoord overwogen. Ga door een heel diep dal. Zelfs troostende armen voelen vies. Zelfs handen die willen strelen. Het is iets waar ik niet voor kies.…

Ik heb liever een mep. Doet even pijn. Maar ik weet wat ik heb, waar ik zal zijn. Geestelijk gekweld, vernederd en gekleineerd. Met verbaal geweld mijn hele ziel bezeerd. Woorden klinken, gedachten komen, tranen blinken en blijven stromen.…

Kleine jongen, grote vent. Wist ik maar hoe je werkelijk bent. Hoe je voelt, hoe je denkt. Waaraan jouw lijfje waarde schenkt. Het is moeilijk je te bereiken. Kan vaak alleen maar naar je kijken. En raden waarheen jouw gedachten gaan. Voel je helemaal alleen staan. Zou zo graag willen kijken, even over je gedachten strijken. Achter je mooie…

Een lichaam, ontzield maar ongeschonden, In een ondiepe sloot gevonden. Een beangstigende aanblik. Jouw gelaat in wit en dik. Hoe lang heb je op de dood gewacht. Heb je gestreden met onmenselijke kracht. Heb je alles gegeven wat je in je had. Kwam het zomaar op je pad. Intens verdrietig en alleen staat je familie om je heen. Na een nacht…