Alle inzendingen over Sanne

Dáár voor speelde Sanne Samina Hanssen tussen 2009 en 2011 in 'Het Huis Anubis'. In de TV-reeks 'Zie mij graag' speelde Sanne een rol van 2018 tot 2020. Halverwege 'Zie mij graag' in 2019 speelde Sanne Samina 'Maria' in 'De Liefhebbers', een speelfilm betreffende een gezin dat ontdekt dat de pater familias aan alzheimer lijdt.…

Hij deed dat ook bij Sanne van der Scharensleep (28). "Ik dacht eerst: is dit een grap? Het was zo'n bizarre situatie." In augustus stond Sanne (om herkenning te voorkomen wel haar echte naam) om 18.45 uur te wachten op een tram in de Hema.…

Iedereen ging mee in Sanne's uitzichtloosheid en moedeloosheid, onbekwaam en softy als ze waren. Ze zijn er met open ogen ingetuind!... Ze lieten Sanne creperen in haar eindeloze slachtofferrol. Vooral zij hebben enorm gefaald, ondanks hun intense betrokkenheid.…

Sanne IS puur natuur!…

Negen maanden groeide jij in mijn buik. Negen maanden keken wij naar je uit. Nu ben je hier, het is een wonder. Je bent zo mooi en zacht, echt bijzonder. Kijkend naar je in je wiegje, zo klein. Zijn we Hem dankbaar dat je ons kindje mag zijn.…

We zagen Sanne in de tuin met hond, Sanne in de zandbak, Sanne in bad met Sander, Sanne zuigend aan mama’s linkerborst, Sanne zuigend aan mama’s rechterborst. Er zijn dingen die je liever niet ziet. Hopelijk heeft ze tussen het afkolven door nog tijd om af toe een column te lezen.…

Zonder Sanne B.!"…

Sanne haalde diep adem, deed een stap achteruit en glimlachte. Alsof hij de omslag in haar humeur direct voelde, schudde Storm zijn manen los. Hij bles briesend de lucht in en gaf een luide, vrolijke hinnik die over de lege velden galoppeerde.…

Sanne lacht als ze dat zegt. Alsof ze mijn gedachten kan raden. Alsof ze me nu al om haar vinger kan draaien. Dat lieve, heerlijk onschuldige blozen als ze naar me kijkt. Ik moest maar gauw weer eens verder. Wat nuttigs doen. Schaatsen of zo.…

En toen Sanne in beeld kwam nam ik haar mee, alsof het de gewoonste zaak van de wereld was. Sanne. Het was haar idee. 'Waarom ga je niet weer eens een weekendje wandelen in Brabant? ' suggereert ze. Zelf heeft ze andere dingen aan haar hoofd. Mama gaat niet goed, ze wil naar Friesland.…

Sanne? Hier heb ik je PDA! Een opgelucht gezicht verschijnt en ze zegt, oei gelukkig! Ik kan me zo voorstellen dat het fijn is dat ze het ding terug heeft… Onze boodschappen worden afgerekend en ingepakt, bij het weggaan roep ik: Sanne, let op je mobiel! Een schaterlach is het antwoord!…

Bestraffend kijk ik Sanne aan. "Niet hier, niet nu", zeg ik. Maar mijn hart juicht. Een beetje. Ooit zal alles weer anders zijn.…

'Ik ga weer werken' zeg ik op een avond tegen Sanne, nadat ik het zoveelste journaal met corona-ellende heb gezien. NOS, RTL, België, de BBC en CNN: ik kijk het allemaal. Ik switch van Op1 naar Jinek.…

groetjes sanne…

Met gesloten ogen lig ik in je armen, al genietend voel ik je mijn hart verwarmen. Stiekem droom ik daarna nog vaak van dit moment, sinds de nacht dat ik ons gevoel heb gekend. Ineengestrengeld tellen wij de uren, hopend dat dit eeuwig moge duren. Deze aanraking doet ieder besef van tijd verdwijnen, en doet alle onzekerheid met de minuut verkleinen…

Ik wilde je vertellen wat ik dacht wat ik voelde Ik wilde je een vraag stellen over de nacht over wat ik bedoelde Ik bedacht me dat juist dat was wat jij voor mij betekende Ik dacht aan al het andere wat ik vergat Ik zou het je verteld hebben…

Liggend in elkaar verstrengeld hebben we alle tijd van de wereld elkaars warmte hebben we gevonden twee lichamen die passie delen Niets is mooier dan elkaar vertederen vertederen met woorden vertederen met daden minuten genieten van elkaar zonder enige haast Even is de wereld een paradijs Even is alles rooskleurig verlangende gedachten…

De man met de zeis is zeker niet goed wijs, dat hij zonder denken een ieder haalt op zijn wenken. Zonder daarbij stil te staan hoe lang menig mens nog had te gaan.…

Rode strepen Over haar lichaam Ze ligt huilend op de grond Met de rode strepen Over haar lichaam... Ze heeft spijt Spijt van de rode strepen Waarom kan ze het nou niet laten? Altijd maar die rode strepen... De pijn... Ze vindt het fijn Ze voelt zich er machtig door Tranen Glijden langzaam over haar gezicht Een siddering Een siddering…

Zo lief, zo teder, Oogjes helder als blauwe lucht, blauwe zee. Nog zo klein, maar alles er op en eraan. Zo wonderlijk, zo schoon. Dat kuiltje in je wang, je ondeugende lachje, Je verdrietige gezichtje als je huilt. Je verwonderende blikken, oogjes die alles willen zien. Je bent nu al zo mooi jezelf, Zo mooi anders.…

Het laat de stilte vervagen. Brengt liefde met zich mee. Stelt antwoorden en vragen. Maakt me tevree. Toont pijn en berouw. Verklaart het leven En alles wat nog worden zou. Iets waar je naar kunt streven. Geeft je kracht om te doen. Brengt sfeer. Blijft hangen als een zoen. Muziek smaakt naar meer.…

Snijdende pijn van de kou.. Kleumende vingertoppen.. Kriebelende wollen trui.. Winderig buiten zijn.. In de witte kou.. Harde waters met glijdende ijzers.. Wintertenen bij het warme vuur..…

Mijn handen in jouw handen, mijn handen in jouw haar, ergens op een eilandje stranden, voor altijd bij elkaar.. Deze droom duurde maar even, jij kreeg een dubbel leven, de leugens en de harde woorden, ik deed maar net of ik ze niet hoorde.. Je bleef je schuld bekennen, en zeggen dat het je speet, zodat ik niet weg zou rennen, en je de…

Zo kwetsbaar, zo klein, hoe het voelt, om tussen vele mensen toch eenzaam te zijn.…

Ik denk dat ik voor altijd.. alleen wil zijn.. niemand die mij troost.. maar ook niemand doet mij pijn..…

Het zal nooit zo worden, zoals ik dat wil het zal nooit zijn, zoals jij dat wou. allebei, wetende dat het niet kan, zullen wij elkaar, nooit vinden. hoe hard ik ook ga zoeken, ik zal nooit vinden, wat ik bij jou vond. ik zal nooit voelen, wat ik bij jou voel, want het mag niet. je bent onbereikbaar…

heel lang heb ik gezocht naar, de juiste woorden.. die zijn er niet, niet voor dit verdriet…

jij kon mij, diep in mijn ogen, aankijken en mijn hart berijken bij jou, liet ik dingen los, over mijn leven, het was een chaos maar ineens, was er geen weg meer terug, je kon niet meer, het ging zo vlug accepteren kon ik niet, alleen huilen, huilen van verdriet verdriet om jou, omdat ik zoveel van je hou, en jij bent de enige…

Mijn tranen zijn gedroogd, mijn glimlach is weer terug. Ik luister weer naar anderen. 'K ben na maanden minder stug. Maar diep van binnen zit nog steeds die pijn, die ik niet kan veranderen al wil ik vrolijk zijn.…

Sanne is in Leefdaal opgegroeid. Ze ging naar de middelbare school in het Heilig Hartcollege van Tervuren. Op haar vijftiende leerde ze akoestische gitaar spelen en begon ze eigen liedjes te schrijven. Op Sanne's zeventiende was ze de jongste en enig vrouwelijke artiest bij de opensongcontest Open Mic-avond in Het Depot in Leuven.…