Een taal zonder woorden

Het was een van die dagen waarop alles zwaar voelde. Sinds de verhuizing leek de wereld buiten haar vertrouwde cirkel te snel te draaien. Sanne trok de kraag van haar jas omhoog tegen de gure wind en liep met zware stappen het modderige pad op naar de wei. Niemand op school merkte echt hoe eenzaam ze was. Voor de buitenwereld hield ze haar rug recht, maar vanbinnen stormde het.

Toen ze bij het hek kwam, hoefde ze niet eens te roepen. Aan de andere kant van het veld hief een grote, gitzwarte ruin zijn hoofd op. Storm. Zijn oren spitsten zich naar voren. Met een rustige, waardige draf kwam hij naar haar toe, zijn hoeven zacht ploffend in de natte aarde.
Sanne leunde tegen het houten hek en liet haar hoofd in haar handen zakken. De tranen die ze de hele middag had ingehouden, vonden eindelijk hun weg.

Storm bleef vlak voor haar staan. Hij blesseerde haar niet met ongeduldig geschraap, maar liet zijn grote, warme hoofd zakken tot zijn bles vlak bij haar schouder rustte. Hij ademde diep in, een warme bries in de koude lucht. Sanne keek op en keek recht in zijn grote, donkere ogen. Er lag geen oordeel in, alleen een oneindig, diep begrijpen. Het was alsof hij met die ene blik wilde zeggen: Ik sta hier, ik ga nergens heen. Ze sloeg haar armen om zijn sterke hals en begroef haar gezicht in zijn zachte manen. De geur van hooi en vrijheid stelde haar gerust. Een mens had hier duizend woorden voor nodig gehad, en dan nog de plank misgeslagen. Storm had alleen zijn aanwezigheid nodig.
Een kwartier later droogde de wind haar tranen. Het verdriet dat net nog als een steen op haar borst lag, begon langzaam op te lossen. Sanne haalde diep adem, deed een stap achteruit en glimlachte.

Alsof hij de omslag in haar humeur direct voelde, schudde Storm zijn manen los. Hij bles briesend de lucht in en gaf een luide, vrolijke hinnik die over de lege velden galoppeerde. Met een snelle zwaai van zijn staart maakte hij een speelse bokssprong in de lucht, draaide een rondje om haar heen en kwam weer glunderend tot stilstand. Het was zijn manier om te zeggen: Kijk eens, dat hebben we mooi weer samen gefikst.
Sanne lachte hardop, een geluid dat ze in weken niet van zichzelf had gehoord. Ze pakte zijn halster en liep samen met hem richting de stal. Mensen dachten vaak dat vriendschap ging over praten, over gedeelde geheimen en menselijke beloftes. Maar terwijl ze naast de grote ruin liep, wist ze beter. Dit wonder was van hen samen, onzichtbaar voor de rest van de wereld.

paard vriend taal

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 7