Alle inzendingen over TEVOORSCHIJN

toe kom dan, kom dan tevoorschijn laat lampen flikkeren en vloeren kraken en deuren slaan en waar blijft toch die enge holle lach?…

Met mijn vijfenzestig jaren ben ik een jongbejaarde. Boven mij schemert een donkerblauwe hemel, die op komende levensavond duidt. Daarachter zie ik de einder als een zwarte bergketen: vragend en wachtend duister. Vlak voor mij ligt een bruine vlakte, verzoekt om rustig toe te kijken. Ergens, in het midden ervan, begint de grond enigszins te bollen…

gedichten zijn niet meer maar ook niet minder dan een eindeloze vlucht van wolken langs de hemel waartussen soms een zonnestraal tevoorschijn komt en mij recht in mijn hart raakt…

Een bijdehandje uit Noordeloos treitert de buurt al een hele poos springt steeds tevoorschijn en schreeuwt met venijn dát mag ik als duvel uit de doos.…

Soms komt een traan uit de diepte duikt ze op zoals de zon tevoorschijn springt Dan raakt ze het gevoel van warmte op de huid streelt de schoonheid van hart in een eindeloze vloed…

Het is zo hachelijk verwarrend hem te dicht bij mij te hebben alleen zijn valt te verliezen en mijn bed het enige met leegte Het is de lach zijn binnenste tong die mij zoent als een herkenning ik kom tevoorschijn langzaam licht van zuchten en vingers…

als je lacht zou ik de glinstering in je ogen willen vastleggen op onverwoestbaar papier bewaren als een kostbare schat tevoorschijn toveren op momenten dat het je even wat minder gaat als bewijs dat jouw wereld niet alleen uit duisternis bestaat…

met woorden kan ik heel veel ik schud ze uit mijn mouw en je lacht ik tover ze tevoorschijn en je zwijgt ik fluister ze in je oor en je trilt ik spuw ze uit en je schrikt ik scherp ze aan je kleine kantjes en je huilt maar hoe ik ze ook breng nooit zullen ze echt zeggen wat ik voor je voel…

Uit alle gaten, krochten en holen komen ze tevoorschijn. Trekken op richting zonsopgang. Klaar voor het appel van de nieuwe dageraad. Beren op de weg van mijn ontwaken.…

Vanuit het niets komen ze tevoorschijn de naakten en behuisden. Een voor een glijden zij hun trage dans schijnbaar zonder maat, zonder doel. Voor het eerste zonlicht weer opgegaan in de natuur, slechts glinstersporen achterlatend als teken van bestaan.…

een kind, verscholen achter chaos, we hebben haar tevoorschijn gehaald, een openbaring, de moeder werd geboren die haar eigen kindzijn zou genezen, een weg van tranen en geluk, jouw liefde en wijsheid, jij die me leerde, dankzij jou kan ze rustig slapen…

Een ondoorzichtige lucht van dichte stapelwolken schildert een sfeer compact en somber Of is het mijn geest gehuld in duister die een wereld schept van asgrauwe tinten Die, als de zon tevoorschijn komt niet weten van wijken en op de achtergrond als schaduw een eigen leven leiden…

en ineens was ze daar tussen de nevel door kroop ze tevoorschijn we hadden haar gezocht zagen al wat bleek bij de gedachte dat ze vermist zou zijn oogverblindend viel ze met een dartele duik dwars door het raam scheen haar licht over de leemte en drapeerde zich uitgelaten in onze armen stralender dan ooit…

wolken drijven steeds dichter naar elkaar de lucht wordt donker de eerste druppels vallen dan een flits met een donder erachteraan harder steeds harder gaat het regenen harder steeds harder gaat het onweren totdat de zon weer tevoorschijn komt…

De gedachte dat er eerst het Grote Niets was en daarna, tussen 13 en 18 miljard jaar geleden, zomaar een oneindig klein bolletje tevoorschijn plopte dat expandeerde tot de huidige afmetingen van het heelal, is even absurd als het geloof dat God de wereld letterlijk in zes dagen heeft geschapen.…

Zwanger van water ontdoen grauwgetande flarden zich van hun neerwaarts ijlende last in hunkering de aarde te zogen, landschappen van stromende beken in mistige waas op glas, grijze lappen worden ijler waar blauw tevoorschijn komt, uit diffuus licht wordt zon weer geboren, liefkozend haar aarde als minnares.…

volgens de regels onvindbaar zit ze bovenin een flat het meisje van negen het spel mag pas verder als ze is gevonden of buut vrij heeft geroepen ze zwerft door de buurt onzichtbaar het spel in haar macht wanneer ze tevoorschijn komt zijn de andere kinderen al vele rondes verder ze zijn haar vergeten of lapten de regels aan hun…

of een gum al de contouren van de bomen heeft gewist resten slechts de vage vormen van de bomen in de mist roerloos hangt de dichte nevel de geluiden zijn verstild koude wringt zich door de kleding al het leven wordt verkild vogels laten zich niet horen de omgeving wacht verstomd tot de mist zich laat verdrijven als de zon tevoorschijn…

middernacht kijken naar buiten genieten van het mooie licht van de volle maan flarden wolken in allerlei vormen schieten voorbij kom weer tevoorschijn volle maan donkere contouren doemen op tuinen zwak verlicht door het licht van de volle maan middernacht de natuur in rust en overal mysterieus licht van de volle maan…

Zijn geweven huis van ragfijne draden glanzend veld van dauw lijkt in het niets te zweven Als een echt strateeg geduldig wachtend op de nietsvermoedende prooi verstrikt in zijn weefsel Waar de woeste trilling door benarde vrijheidsstrijd van wat zich daar gevangen zette zijn schuilplaats bereikt Schiet hij tevoorschijn en verslindt…

Nog steeds word ik overmand door het verdriet van jouw sterven De leegte die toch eeuwig bleek Als een angstig hert zit het verdriet verborgen in de donkerste uithoeken van mijn hart Komt soms galopperend tevoorschijn om afgeschrikt door het licht gelijk een windvlaag terug te keren naar de veilige duisternis…

Het komt steeds weer tevoorschijn, zodat het van alles met me doet. Waarom kan ik het niet loslaten? Ik wil verder met mijn leven, maar het blijft me achtervolgen, het blijft aan me kleven Misschien is het nog niet het juiste moment. Ik ben nu nog zo verward. Misschien komt er ooit een tijd, dat ik het verstopplekje vind in mijn hart.…

En heel soms kom jij dan tevoorschijn. Daarom blijf ik komen. Ook overdag. Want stel je voor.…

Echter, toen ik het opende, kwam een loepje tevoorschijn, een curieus instrumentje van helder glas afkomstig van een vriendin die de natuurwetenschappen bestudeert en het voorwerpje vormt in al zijn bescheidenheid en toch ook kunstzinnige charme eveneens een bijdrage tot onderzoek maar ook een "thing of beauty".…

Je bent niets en je wilt iets, laat ik maar een tweebenige tevoorschijn toveren, met een beetje mazzel aanbidt die mij. En dan denk ik, neen god (onderkast), jij bestaat niet, dit is geen goed begin voor een relatie. Jij schept maar ik gooi er nog een schepje boven op. Toch zwoegen we voort, de kleine luiden geven door dat het zo hoort.…

Anne had haar Kitty en ik heb mijn Anne en vandaag schrijf ik haar: Hoi Anne, kom maar tevoorschijn met je mooie haar want de oorlog is afgelopen, al veertig jaar...…

De aarde heeft het prijsgegeven als een oprisping, als ware het tevoorschijn gekomen uit een ongeziene, voorheen geheime ondergrond, als uit een onbestaanbaar innerlijk orgaan. De stoere, forse heren dragen oranje kledij. Zij laten zich assisteren door indrukwekkende machines.…

Na afloop kwam de drank tevoorschijn in de houten barak en dan duurde het feest tot in de late uren....…

En hoewel je uit elke slopende situatie Gebroken en onder littekens tevoorschijn komt, Probeer je het nog eens- doodgaan is doodeenvoudig Doorgaan met leven is een echte prestatie…

De winter komt Je gaat het merken Het blad raakt stilaan weer de grond Kortere dagen om te werken Straks weer dampen uit mijn mond Kan er steeds minder goed tegen Bruin kleurt treurig heel het bos Jas tevoorschijn, volop regen Het maakt de gekte in me los Ieder jaar als bladeren sterven Regen geselt regenjas Mijn humeur weer gaat bederven…