Alle inzendingen over VANGEN

Ik vang de druppels met mijn handen laat ze los in ledige lucht wil de woorden toch behouden tijdens deze nachtelijke vlucht veeg de rimpels langs het kussen laat de sombere lijnen met rust vang de lach weer in mijn ogen wanneer de zon mij wakker kust ook al zullen dagen duister, lang en misschien eenzaam…

Laat ik me leiden ervaar ik de kracht Verschuil ik me achter wat ik juist dacht Laat ik mijn hart open samen met mijn gedachten Loop je vooruit of sta je te wachten Laat je me knielen en reikt mij die hand Zal gaan waarderen waar ik ben beland Zul je me vangen als ik vallen zou Kan het nu nog niet weten ik zie pas een klein beetje van…

Een handballer in Boertange Die koesterde stiekem 't verlangen Dat hij een club vond Die bovenaan stond Want dan kon ie eens effe gaan vangen…

Ik wierp mijn hengel in het water. De vis beet, en ik ving de vis. Ik doodde de vis, ik kookte de vis, Ik at de vis, de vis at mij. De vis was giftig, ik moet sterven. De vis groeit in mij, ik verminder. Zijn bek bijt en zijn vinnen steken. Ik ving de vis, de vis ving mij.…

Heerlijk om dwars door de vijver over die stevige dam te lopen. Stappen over al die keien is een goede oefening voor je voetzolen. De stenen liggen toch niet te dicht op elkaar dat er mooie struiken en bloemen tussen kunnen wortelen. Zoveel wilgenroosjes, teunisbloemen en springbalsemien wiegen tussen waterwilgjes in het kleuterstadium Hier krioelt…

Ik vang jouw lach in bloesembermen terwijl stilte grote sprongen maakt over bijna rimpelloos water verdrink ik gedachteloos doch rillend gevangen in een rail van wisselstroken ademloos vouw ik thuis open en zie de laatste rimpel verdwijnen uit het zicht naar daar waar morgen niet meer bestaat maar nu kleur geeft aan uren die…

Minister Veerman is een ritselaar, met nevenfuncties en met boerderijen die blijkbaar zonder hem niet goed gedijen, met foutjes hier en slordigheidjes daar. Als een gladde aal kan hij ontsnappen en voelt zich niet gedwongen op te stappen.…

Ik gooi mijn benen over de rand van de vensterbank en maak mijn laatste vlucht, terwijl ik fluister: ‘Vang me. Alsjeblieft’.…

Kijk niet achterom, wees niet bang Want ik, ik vang je als je valt.…

nadat ik met de regen de woestijn bezoek probeer ik op mijn schildersdoek de ééndagsbloei te vangen het zal er weer om spannen of ik alle kleuren krijg die de natuur voorhanden heeft omdat ze vier seizoenen geeft slechts uren zal een jaar gaan duren waarin de lente zomert en de herfst oogst, de lange winter alles weer verdroogt…

Maar het was voor mij die dag niet weggelegd om welke vlinder dan ook te vangen.…

(voor Katharina Baum (circa 1840 - 1876)) Je bent geboren rond 1840 in Elbing, Oost-Pruisen. In een handelaarsfamilie. Jouw moeder was een tamelijk bekende amateurzangeres, die ooit 'Die Schöpfung' uit 1796-1798 van Joseph Haydn heeft gezongen. Op jouw achttiende ging jij naar Wenen, waar jij bij het zingende echtpaar Salvatore en Mathilde Marchesi…

De vraag is of het genoeg is de echo te laten verstommen en alle woorden te vangen? Gooien we nog nieuwe in de put? Kunnen we zelf nog dansen in de wind?…

Vlooien vangen, pleasen, klagen dat ze altijd in van die vervelende discussies komen. Aan zelfbewustzijn doen ze niet. Want 'met jezelf bezig zijn' is zonde. Zonde! Een veertigjarige pas bekeerde christen projecteert met volle overtuiging dat ik nog steeds aan de man kan komen. Ze zegt dat er op elk potje een dekseltje past.…

Als eens mijn geest boven je doodsbed zwerft, Zal ik je vangen in mijn witste kleden. - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - uit: De Veltman-verzameling (1996)…

Op de bodem van de zee kroop een grote kreeft voort. "Deze wereld van groenige schemer bevalt me toch niet zo," dacht het schaaldier. "Van de oude schelvissen heb ik gehoord dat in het Oosten meer licht glanst." Zo snel als hij kon, ging Hubert de genoemde windrichting tegemoet. De zeebodem ging steeds meer schuin naar boven. Met vermoeide pootjes…

Het kon wel eens vals alarm zijn en ze schamen zich diep voor hun opgehitste commotie, lachwekkend hé, die Hollandse blauwbroeken, zetten alles op alles om schimmen te vangen, vangen nog geen stelende winkeldievegge! Ze blaken van boordevol onvermogen.…

In gedachten zie ik je liggen op je zij en je krullen vangen licht en met mijn ogen vang ik jou Maar jij, jij ziet mij slechts in mijn verlangen in mijn liefde voor jou in mijn dagdromen Nu ruk ik dan de vlinder haar vleugels uit en begraaf haar in de dode hoek van mijn verdriet…

Vangen, denk ik, vangen jongen, in een gedicht.…

Een arend vangt geen vliegen.…

het zwanenmeer verhult in weerspiegeling naarstig nodig, het aasvisje dobberend vanaf de oeverkant wil ik inhaken in roofzuchtige kaken vangen, ik wil vangen niet oeverloos, eindeloos staren naar opwellende bellen in windgevorkte wateroppervlakkigheden strijdend in bestaan een dobber die moet onder gaan de vis die voor zijn leven strijdt…

Probeer te vangen, op te vangen wie ik ben, waar ik hoor Handen leiden tot gesloten deuren lange gangen, blinde ramen. Probeer te lopen, te ontlopen die wanhoop, hun gedachten breek door deuren…

Kwetsbare mensen verdienen het niet om klappen op te vangen.…

Eenvoud, een prachtig plaatje, vang dat maar eens in woorden.…

er eentje vrij die ik vang met mijn handen, zorgvuldig terug zet in mijn rij van verworven mensendromen die horen er helemaal bij…

de zwoele broese van een geborsteld tapijt weet ik de prinses te vangen ze zweeft haar mantel over onze lichamen heen we bespelen elkanders toetsen nooit was de muziek mij zo zuiver…

Misschien is dit wel de bestaansreden van kerken: het vangen van een seconde van de eeuwigheid.…

Zij dienen om schokken op te vangen.…

Dra zullen draden mij vangen in hun webben van gesponnen tijd.…

het is een moedig mens die zijn dromen najaagt en ze daarna ook durft te vangen....…