Alle inzendingen over ZUIGEN

Op de wijde bloemkroon zetelt met de nodige verschillen een kleine DRIE-IN-EEN. Genietend, dicht bij elkaar, doen hommel, bij en zweefvlieg zich tegoed.…

Ik trek, ik zuig, ik inhaleer, ik stik, ik stik, geen lucht meer, ik draai het rond en geef het vuur, zonder mijn peuk ken ik rust nog duur. Ik trek, ik zuig, ik inhaleer en blaas voel me dwaas zonder rook van de kook ik steek een laatste op rook al het verstand uit mijn kop !…

Zuigt met wilde lust en passievolle, rode vlek pronkte vrolijk, in haar warme nek ‘ze is te jong,’ zei moeder ‘hier een kleurig sjaaltje, die vent, da`s een loeder’ ‘camoufleer, bedek!’ ‘rustig aan,’ zei vader, ‘plaats het in een helder kader!’ rolde zijn col en toonde zijn nek ‘vannacht moeder, jij bent alles, behalve een…

Talloze vlokken zuigen en zuigen totdat de soep helemaal op is.…

Het leven is een pijp kaneel, door er aan te zuigen krijg je je deel.…

Ze zuigen alle mensen naar binnen of naar de beeldbuis.…

Ze zuigen net zo lang, totdat er een andere kleur tevoorschijn komt. Steeds uit je mond halen, even kijken en weer verder zuigen. In de glazen pot zit een toverbal, die nooit gekozen wordt. Hij heeft geen mooie kleur, zoals de anderen. Hij is een beetje grijsachtig, een sombere kleur.…

kleef woorden in een web zuig ze uit klinker huid en plet de zinnen het losse vel verwaait de zijden onbeschreven het web herstelt de honger is gebleven…

Ik kan slechts maar zuigen elke noot tot in mijn hart het gefluister is al begonnen en veel meer kan ik nu niet.…

Daar kan Judas zelfs een puntje aan zuigen. Hoor ik een haan....nee de wolven huilen in het bos. Vrolijk Pasen!…

vandaag is het de hoogste tijd ik wil die vieze stofboel kwijt waarvan ik maar moet niezen gevallen kruimels boterkoek en spinnenwebben in de hoek ik heb ze in de smiezen ik spic en span me spoedig in het zweet staat op mijn onderkin van zuigen en van kloppen ik blik en veger in het rond ik raag en zwabber het plafond en ben niet meer te…

Je kan tijdens het elektriseren van muggen niets betuigen ter bevestiging van het liefde genieten wat volbracht; je wekker die zoemt evenals een mug het bloed zal zuigen, getuigenis ander vrouwtje met digitaal lichaam van kracht.…

het leven is een zak gekleurde ballen ik trek een gele die wil ik niet maar zuig erop tot ik blauw zie ik pak een bruine die gooi ik weg net zolang tot ik rood heb ik trek nog een bal een paarse, ook die wil ik niet, maar okee hij is paars vooruit dan maar…

al gluwend en flebberend zuigen wij dan in waddentred ten einde toe de slemp en doorzien wij een diepzogende voetzomp bijtijds!…

Ook ik wil mij voor het milieu graag buigen en heb besloten nooit meer stof te zuigen.…

razend maaien ze het gras 's nachts zoemen zij en zuigen aan mijn armen klokslag zes beginnen ze te koeren op het randje later zetten ze de radio aan bij de buren olifanten: hoe krijg ik ze weer klein? druppel voor verdomde druppel…

na grauwheid zat van zwart zuig ik witte wolken leeg en pak kristallen donzig samen rollebollend over glooien in het snakkend kale land ondergaande zon deelt kleurig naar de nacht waar het achter stilte strandt…

het gehemelte is ruw in mijn tong zit een snee van het lange zuigen op de stilte als zuur suikergoed draai ik ermee rond in het heelal van de holte van mijn mond ik wacht zo lang ik kan en als ik ooit weer een woord tussen mijn lippen zal nemen, zal het niets zijn dan zal het niets zijn --------------------------------------- Uit…

De gouden cirkel glanzend op het witte vel zijn ongrijpbare waarheid in wankele letters Ogen zuigen het landschap rond gesloten bomen wringende handen kneden gebalde vuisten Staal op staal rolt de afstand op duistert leven in opstropende vlakken…

Waarom mogen Samsom en Rutte alles verprutsen, hun partij een historische nederlaag bezorgen en de mensen leeg zuigen zonder te worden vervangen? Moet het land eerst helemaal naar de bliksem? Zij zijn de persoonlijke vijanden van alle weldenkende mensen!…

Ga aan mij voorbij blauw dat me niet bevroeden kan wat mijn hart beroert wordt niet in lucht gelezen ik zuig met lange tenen diep uit de grond afgestompt de treur van de akker opdat daar groeien mag wat bij mij is afgeknot uitgestrekte armen naar een heldere hemel is het mijn lot of de doem van een religie knotwilg te willen…

op mijn terrein, onuitgenodigd als spinnen zuigen ze zich vol aan dood en angst en als hun magen zijn gevuld keren ze hun rug toe en verdwijnen mijn lichaam als een lege huls alleen vastgehouden door de dames van de thee…

Ik stof af en zuig en dweil, zij maakt koffie en zij zingt mijn naam. Zij zingt letterlijk mijn naam, ik ben stil.…

Eenvoudig als een handkus mysterieus als een gebaar een brand van jaren tot peuk geworden sjekkie is ongezond daarmee gekweld alsof gezondheid terminaal nog telt een troosttrek in de schemering is hem ontraden met laatste krachten zuigen aan het leven dat ‘ongezond‘ is waar maar mag hij voor hij sterven gaat als klein gebaar…

In het park staat fragiel een boompje, haar wortels zuigen elk jaar de lente uit de bodem. Je hoort haar bijna zuchten, ze verlangt naar die eerste lauwe voorjaarsdroppels. Ontknop mij naar de bloesems, laat mij tot leven komen. In de week dat dat gebeurt, rijd ik op m'n fiets speciaal voor dat boompje om. En dan is het zomaar weer voorbij.…

daar liggen de bomen rustig te ontwortelen, elfen namen happen uit hun bankjes pluchen mos streelt de ogen neusgaten zuigen aan de loofgeur penissen schieten uit de grond en de eikels hebben tepeltjes hemelse bruggen over waterpartijen voeren naar verrukking - ik graaf me in een stapel bladeren, stuit op stevige wortels, laat me nemen…

Ik leef hier op het wankele jij praat met mijn echo tot vervelens toe van je evenbeeld zuig ik bloed het moet om wat jij met mij doet hoe lief, je bent niet weggegaan al was ik liever alleen maar niet volstrekt geef me meer zodat ik minder aan je hoef te denken of kom gulzig eten van mijn vormloze gedachten ik lig als een steen schuldig aan…

Als ik op je tepels zuig roep ik uit: 'It's a small step for a man, but a great step for mankind.' Als ik je eenmaal veroverd heb, zal ik doen wat de eerste man op de maan deed: mijn vlag planten en vervolgens weer afdalen naar de aarde.…

De engel zucht, ringen rond haar ogen tranen... uit haar wolk ontsnapt als regen beneden lijkt alles nog onbewogen het droge land, niet te bewegen Maar deze aanhouder wint de grond gaat langzaam zuigen en onder het droeve regenkind gaan dankbaar bomen buigen Alleen op haar wolk, die vertolkt wat zij niet zeggen kan kijkt ze tot het water…

waarom zie ik toch telkens weer die bleke vrouw met donkere ogen en lokken als ragfijne draden die niet gedogen dat ik mijn handen strek vol wellustige begeerte om haar eer te versmaden haar uitdagende lippen zo intens zwoel zuigen mij nog dichter naar haar lijf zij dwaalt af, ik mis mijn doel raak verstrikt in het erotisch…