Alle inzendingen over Zonnebloemen

De linkse zonnebloem had commentaar op de rechtse, die steeds dominanter en eigenwijzer werd en te pas en te onpas verkondigde dat hij de mooiste en de grootste was. Op een dag had de zon genoeg van het geruzie van de zonnebloemen. Ze besloot er een eind aan te maken.…

lavendelblauw van Côtes du Rhône ga ik in het landschap op een orkest cicaden speelt Chopin van Gogh is liters verf verloren zonnebloemen, zonnebloemen ik word gek van zonnebloemen maar nog geler is het koren van de flanken der Ventoux wenkt een dode wielrenner maar ik weiger om te komen naar de zinderende rotsen ik wil drinken, louter…

Als een naar de zon gedraaid gezicht, door zijn warmte uitverkoren, zonnebloemen verlangend naar het licht een nieuwe dag, het ochtendgloren. Hunkerend na de donkere nacht, wachtend op de dageraad, verdriet en pijn weet ik verzacht door zonnestralen die ik binnenlaat.…

hij brengt steeds zonnebloemen voor haar mee die moeten op heet water koud zegt zij verleppend dat doe ik een dag later…

lieve zonnebloem zaai je eigen nieuwe kroost schijn weer volgend jaar…

jouw geel oog moet nog open het volgt de boog van de bal broeierig licht dat een blikveld vult eenmaal ontloken verstart jouw stengel dan wijs je met knikkend hoofd naar de gloed van het oosten moe van woeste snavels en stof ik proef jouw pit in brood je glanst op een rooster droog wentel ik je in een jas van meel en zout je kan…

Er zaten eens vier bijtjes op een grote zonnebloem de eerste was een dominee en zei voortdurend doem de tweede was een filmster en sprak steeds over roem de derde was een generaal en schreeuwde telkens boem de vierde was gewoon een bij en zei alleen maar zzzoem wat zitten wij hier lekker op deze zonnebloem…

Het lijkt net of je nog even naar mij lacht… Zonnebloemen pluk ik uit de tuin en neem ze mee naar je graf. De zon schijnt de laatste stralen, ik schik de bloemen in je karaf……

Die zonnebloemen. Dat is de waarheid. Die zonnebloemen en de dood. En de rest is onzekerheid, chaos.…

Verwonderd en opgelucht, want éindelijk kon ik getuigen van hoe God mij zag, ìk was de zonnebloem........…

late ochtendzon doet bijna uitgebloeide zonnebloem stralen…

Wiegend in een gouden zon, de blik half naar binnen gericht op een smaragd groen veld groeit een zeldzaam schone bloem Zachte conturen vormen haar lijf, welk aanvoelt als zijde zacht fluweel Doch zelfs de schoonheid van haar basis is niets vergeleken met de eigenlijke kroon Een krans van talloze lichtgele donsjes de eigenlijke kern zo wonderbaarlijk…

Zonnebloem, gele pracht lijk zijn voeder zon die kracht schijnend op stoep,straat ordinair balkon geel,penseel linnen doek als schilderij in gebonden boek Vincent v Goch bestaan ze nog Jouw gele bloemen mensenhoog vrijend met de zon ordinair op ons balkon…

De zonnebloem Tast de eeuwigheid.…

Klein meisje streelt de zon Bloem van een oud geslacht Oren openen zich als kelkjes Het neusje plat een roze cocon Au dessous du soleil en France Bloem der Hollandse natie Je staat daar geheel mans Zo vol charme en bloeiende gratie Zul je je lieve spontane verleden Koppelen aan het spannende heden Je bloemetjesvleugels spreiden Naar…

Zo vol kracht en zeker weten stond zij in 't veld te stralen, deed al d'r werk met volle moed; kordaat en zonder dralen. Thans in haar nazomerjaren, rijgt zij haar geoogste zonnepitkralen tot een snoer van herinneringen.…

Een zonnebloem staat droomverloren en al voorbij haar hoogste glanzen met lome blaadjes droef te staren. Gaat het zo ook met ons: dat na de rijpe, goede jaren de glans verdwenen is en ook de vreugd? Of zijn er andere horizonten die wenken gaan en door de jeugd nog gezien zijn? Dient daarvoor soms de pijn?…

Nu een star gebonden zonnebloem in 't grijze winterlicht. Verslagen huilt ze november-mist. Vergeten souvenier uit eerdere zomertijd. Zelfs niet tot vogelvoer herleid.…

Zonnebloemen. Ik moest er een beetje om glimlachen. Maar toen bedacht ik me dat het ook geniaal kon zijn. Wanneer de mensen overal zonnebloemen konden zien, zouden ze de schoonheid ervan niet meer waarderen. Door deze anders af te beelden, op een bijna kolderieke manier, was het mogelijk om de pracht van de bloem opnieuw te waarderen.…

Ik droom de vele zonnebloemen die om de zomer staan te springen. De honingbijen van mijn verlangens dwalen in de tuin van mijn hart en zingen.…

Met haastig weggedraaid gelaat schuilen de zonnebloemen voor het poollicht Het geluid van hoog afgestemde harpen sterft weg over de juichende steppen van weleer een schrale wind, een jammerlijk knarpen omlijst de schepping van de vroegste Ambachtsheer De engelen, ze zijn wat verlaat zo dachten de grijzen onder het oostenlicht Voor een…

Mijn leven is vergankelijk Elke dag een beetje sterven Maar morgen leef ik nog Om de stand bij te houden Hoog jubelend beklim ik de zonnebloem Licht geworden door de barometer Bezin ik helemaal te loor Zak ik af naar de goudsbloem Passeer de metafoor Ik schat mijn kansen in Haal ik deze lente Of bak ik zo bruin Dat men mij begraaft Onder…

Tussen de oude geraniums staat een jonge zonnebloem. Hoe bestaat het? Hoe kan die zo laat nog hier aangewaaid en opgeschoten zijn?" "Ik geloof...," piekerde Truus hardop. "Ja, het moet haast wel zo zijn. Op ons balkon heerst een dwergklimaat in de allerkleinste vorm. Vandaar die verbazingwekkende bloei van deze zonnebloem in de herfst.…

Ik zie van onze levende natuur Alleen de zonnebloemen aan de muur En hier en daar een ijsbloem op de ruiten. Het stemt mij triest dat ik geen bloem of plant zie. Ja zelfs de krokus is nog op vakantie.…

Redelijkheid gebiedt ons te stellen dat er geen zonnebloemen groeien op de bodem van de Middellandse Zee. Vlinders brengen geen nacht door op de maan teneinde het stof voor hun vleugels te vergaren en zeesterren slapen niet op de rotsen van de Sierra Nevada. Dit is precies waarom men dichters onredelijk noemt.…

Wij konden op water lopen mits licht genoeg, twee kinderen die elkaar schreven en voorlazen want het schrift was alleen ons bekend Wij keken naar de tekens groot en zwart in de krant Voor jouw handtekening koos jij een zonnebloem ik tekende een hand…

Eigenlijk weten we niet veel maar genoeg om van dit bestaan een glans achter te laten, een klein vermoeden van licht en wat woorden uit een gedicht dat weinigen verstaan maar dat doet glimlachen naar de zonnebloem en de kleuter.…

droom mijn gedachten gedichten zo prachtig de woordjes zo lief voor jou hartendief zonnebloemen violen emoties die dolen zoentjes verdwalen in de dalen van emoties zo lieflijk huppelend verblijven verwarmt onze lijven voel hoe gerieflijk je ogen behagen de vonk kruipt in mij het vuur verwarmt we voelen ons blij…

Zij reden over de zwarte grond licht en bloemig aten gepocheerd dronken pinot gris langs de cote in het restaurant schoof zij haar voet tussen zijn benen en hij plukte zonnebloemen en schelpen ze neukten ontelbaar in die tijd tussen branding en afscheid tussen liefde en spijt tijd verstrijken en nergens oevers Zij reden voorbij lavendelvelden…

ik heb mijn verfresten bij elkaar geschraapt in cypressengroen mes ik gemis maar in de verre heuvels zonnebloem je toch het licht dat er ook is het glooien weidt zich uit in geel warmte zindert traag en langs een schaduwhaag spelen vlinders fladderend het spel ik wil je wel een klein penseel is toch te veel om alle kleuren te beschrijven…