Alle inzendingen over Zware afkick

Nog enkele nachtjes slapen en dan gaat het afkicken beginnen. Cold Turkey. Verbijstering en verbittering, capitulatie en lange tijd bijkomen. Nieuwe schrijfwegen zoeken en met zeer warme gevoelens aan Nederlands.nl terug denken. Het paradepaardje onder de schrijfsites. Dag, oerlief paardje!...…

Het plan van Hannah Belliot is machtig: Dat je verslaafden op een 'eiland' zet. De Bijlmer krijgt daartoe één junkenflat (op dit moment zijn het er pakweg tachtig). Straks komt ze met een premie op de proppen voor wie zich van de dakrand af laat schoppen.…

Vroeger liep ik met mijn blote hoofd als een ballon in kruidige wolken rookgerij waar met het leven in de brouwerij `t heerlijk helder nog sneller werd verdoofd Vliegen van kroeg naar kroeg of uren hangen aan een bar steeds iets meer in de war pas bij `t vallen vroeg genoeg om het bed eens op te zoeken want de centjes raakten op en alleen…

onvermoeibaar zwoeg ik voort de weg is lang en zwaar obstakels vliegen rond mijn oren mijn hiel prikt in een blaar elke rots en kei versperren delen van mij spreken me aan ga heen, vandaan ik verman me, stap door volg verbeten het spoor geef als het ware mijn leven voor ’t hare zij is onweerstaanbaar en weet van geen wijken maar…

Een boek mag wel zwaar in de hand zijn maar niet zwaar op de hand zijn.…

Dan wordt het nacht, de laatste zware plank. Het einde van m’n bovengrondse dagen, een feestdag voor de wezens die gaan knagen. Resteren zullen knekels: lelieblank. En wee degenen die mij moeten dragen. Zij zullen niet beladen zijn met dank. De dode in de kist, beslist niet slank, zal van de kraaien heel wat veerkracht vragen.…

Het is zwaar maar waar haal je toch de kracht vandaan Je vechtlust en heel veel rust De strijd tegen de tijd Elke dag soms een lach soms een traan laat maar gaan Ik bewonder je BIJZONDER.....…

Afkicken is een nachtmerrie. Je staat er alleen voor. Toch heb ik het graag gedaan. Ik wilde dat je me zag zoals ik ben. Dat heet eerlijkheid.…

Een Franse tweeling moet dringend afkicken en nooit meer in de kleerkasten spelen want het kwam telkenmale tot kwelen over wie aan de mottenbal mocht likken roem wacht nu de toxicoloog die vond waarom de wietmot die balgeur weerstond…

zielloze wegpiraat In mijn kindertijd was televisie mét voorgeschoteld geweld nog een zeldzaamheid Vertelt in zwartwit… bleef men destijds thuis voor Saar en Swieber en het weinige andere op de buis vandaag de dag zijn levens van kinderen door al dat paplepel geweld soms vroeg uitgeteld worden van jongs af levens een zwaar…

Achter mijn rug rijdt de wereld rond maar in het bos zingt een merel de Zomer heldere klanken, lied voor een dromer ver van mij weg ligt een tijd zwaar gewond. Achter mijn rug raast het stadsgekerm maar in het water zwemt rustig een eendje zoekend naar voedsel gooi ik vast een steentje: banden van gekken verschroeien de berm.…

Vandaag zag ik het sneeuwmannetje weer grijnzen verschuilend tussen dikke zware vlokken terwijl bibberend de sneeuwklokken zich moeizaam wisten staande te houden In geen velden of wegen te zien nog het heerlijke lente elfje met haar warmte zon alsof in maart de winter pas begon lijkt ze heel koeltjes weggestopt Iedere dag over ons kouwelijk…

Gezien het alcoholpercentage is zwaar bier lichter dan gewoon bier.…

Ze manipuleerde op zwaar criminele wijze, terwijl jij het ideaalbeeld van de vrouw op haar projecteerde, wat natuurlijk stom was, maar je voelde je op het gebied van de liefde zozeer tekortgekomen en die smerige depressie in je trillende, zwartgallige lijf hield maar aan.…

Ooit was online daten een hobby van me. Niets was een grotere andrenalinekick voor me om dan na weken (en soms maar dagen!) chatten, eindelijk af te spreken met je date. Uren had ik naar de profielfotos van mijn potentiële toekomstige partner zitten staren, zodat ik me een goed beeld van haar had kunnen vormen. -Waarom online daten, en niet…

Het was in het voorjaar precies een jaar geleden dat ik er niet meer tegenop kon. Mijn partner had het wel gezien met mij. Vrienden hoefde ik niet meer onder ogen te komen, om van familie maar niet te spreken; die bleef ik uit de weg. Niet reageren op telefoontjes dus, noch op de deurbel. Stekker uit het stopcontact. Reden van dit alles was mijn hopeloze…

Als de pijn van het leven me te groot wordt en ik wil afkicken van alle ellende en pijn dan zet ik 'Gert van Hoef' organist op via 'Youtube.nl' tik ik in "Blijf mij mij Heer" of "Eens als de bazuinen klinken"; "Grote God wij loven U"; "Komt als kinderen van het licht" Dat alles wordt zo in en doorgegeven door mijn ouders inprentingsfase…

zware dagen van droefheid en gemis verdriet om degene die er niet meer is zware dagen waar geen einde aan lijkt te komen... en jij die terugdenkt al je nare dromen... ik neem je hand en zal er altijd voor je zijn wil je troosten je helpen met al die pijn...…

Als de dagen donker zijn en het hart verkeert in pijn, volg dan een pad naar een bos, geniet van de kracht die het uitstraalt. Zet je neer in het zachte mos, voel de warme stralen gefilterd door bladeren. Verwonderd en bijzonder is het gefluister van de bladeren, ze geven rust in het verwarde hoofd. Het verdriet wordt vervangen door een blij zacht…

Vooral op eenzame dagen en nachten weet ik me geen raad Ik zit maar te wachten tot de telefoon over gaat Toch weet ik dat je vandaag niet belt het voelt alsof ik afkick en van top tot teen smelt Ik mis je zo erg dat mijn hoofd ervan gaat bonken Ik wil het wel schreeuwen van de hoogste berg Maar dan voel ik me diep gezonken…

Ik ga haar koesteren, beschermen en helpen afkicken. Sterker nog, ik zal voor haar afkicken. En ik besef, dat ik de enige ben, die haar kan redden. Ik ben inmiddels een sterke, jonge vrouw. Zelfverzekerd, levenslustig en zo rein, dat het als een licht op anderen schijnt. Ik heb innerlijke rust, mezelf gevonden en vertrouw op de almachtige God.…

Ze voelen zwaar aan, drukken op mijn borst. Met moeite sla ik de dekens open en probeer mijn bezweette lichaam omhoog te hijsen. Mijn hand graait naar het nachtkastje naast het bed, naar de asbak, waarop een stompje joint ligt. Ergens ligt de aansteker, weer eens kwijt in dat veel te grote bed.…

Heten de beulen broeders, wordt er een zwaard betrouwd, eer nog de tranen der moeders, eer nog de lijken koud? Geen vriendschap, geen vriendschap, geen vriendschap onder de helm! Wie met hen hand in hand kan staan Is in het hart een schelm. Hoed u voor lange vingeren, hoed u voor grof geschut. Waar ze de brandel slingeren blijve noch kerk…

Ik lig in de detoxkamer te wachten op de bestelde spullen. Ik mocht alles vragen dus ik trof goede voorzorgsmaatregelen. Een emmer om te kotsen of op te schijten, daar je de wc gewoon soms niet haalt en één extra emmer met Spaanse mop mocht ik te laat zijn. Toiletpapier, zes rollen, natte doekjes, schone handdoeken en lakens bij de hand. En natuurlijk…

Sorry hoor, maar ik moet even afkicken van het nieuws. Heeft iemand mij soms nog iets leuks te melden? Liefst iets in de trant van: morgen leven wij met zijn allen in Vrede op onze mooie Planeet Aarde!…

Je leed aan zware depressies en ook al werd je chirurg/apotheker, je besloot toch om dichter te blijven. Op je eenentwintigste schreef je het gedicht 'Imitation of Spencer' en een jaar later verscheen je eerste dichtbundel 'Poems'. Je woonde op het eiland Wight, waar je voor je broer Thomas zorgde, die aan tuberculose leed.…

Ze draagt het kruis, maar dit is te zwaar, veel te zwaar en het zou niet moeten mogen! Ik wens je sterkte, heel veel sterkte. Tot .....…

Bij Geert ging de deurbel. Er kwam van vriend Bart een gelukstelegram met: 'Met mij gaat het goed. Kan niet beter. Gegroet.' Al een jaar woonde Bart bij Geerts vlam. Een baksteen met brief stuurde Geert: 'Toen je mij had getelegrafeerd, dat het goed ging, m'n Bart, viel een steen van m'n hart. Kijk, hier is-ie.' 't Was ongefrankeerd…

Gitzwarte wolken smoren licht Stemmingen bedrukt Gevoel dat overheerst Beschouwt jezelf mislukt Wereld zonder zelfrespect Spiegelbeeld vol haat Hoe sterk moet je wezen Besluiten dat je gaat Hoe zeker moet je zijn Te voelen dat je past Als dromen zijn vervlogen En leven meer een last…

Nee jij bent niet te zwaar. Jij springt maar mooi van tak naar tak, een zware Eekhoorn kan dat niet.’ Om bevestiging te krijgen vroeg hij de Uil om zijn mening: ‘Kijk thuis nog maar eens goed in de spiegel en dan zal je zien hoe licht je bent, echt het probleem ligt in je zelf. Je voelt je alleen maar zwaar.’…