Alle inzendingen over afscheid wasmachine tijd

Mijn wasmachine scheen symbool te staan voor al het verlorene, voor de voortrazende en vernietigende tijd, die alles kapotmaakt, alles meesleept, die alles doodt.…

Ik had het gevoel dat met de wasmachine veel verdween, dat de machine het meesleepte in haar vaart, dat ik nu werkelijk afscheid nam: van mijn ouders, van mijn ongelukkige liefde, van mijn jeugd, van mijn studies.…

Ik had het gevoel dat met hem veel verdween, dat hij het meesleepte in zijn vaart, dat ik nu werkelijk afscheid nam: van mijn ouders, van mijn ongelukkige liefde, van mijn studies, van mijn jeugd en mijn voormalige wasmachine scheen symbool te staan voor al het verlorene, voor de voortrazende en vernietigende tijd die alles vernietigt, alles meesleept…

Maandag wordt ze afgeleverd, ik zeg geen HIJ want een wasmachine is vrouwelijk, dat weten we allemaal! Maar de eerste forse uitgave in het begin van het jaar is nu eens niet die van de Menzis, nee die is van de wasmachine. Geen leuk begin van het jaar in ieder geval. En kom nou niet aan met: er zijn ergere dingen, want dat weet ik ook wel!…

Enthousiast kwam Gianluigi naar Bjarne toe gelopen en wees naar de tas en zei: “Wasmachine” “Wasmachine”vroeg Bjarne, “volgens mij is het een tas” Bjarne was in de veronderstelling dat het Italiaanse woord voor tas misschien op wasmachine leek. Gianluigi begon te lachen en zei toen. “Een tas met was voor de wasmachine.”…

Gisteren een tijd voorbij gekleurd door licht en donker herinneringen Vandaag een tijd om stil te staan gekleurd door denken en voelen bespiegelingen Morgen een tijd een dag een uur gekleurd door het gewoonste verwondering en licht gelukkig nieuwjaar…

maar lieve zieke van liefde, spel en schemerlicht stilzwijgend heb je overzicht Jij ziet het al en wij nog niet wij kijken, maar jij luistert waardoor je de begrenzing ziet die van leed en liefde fluistert Jij neemt je eigen levensweg aarzelend, en dan eenmaal rechtuit wanneer je tot het einde van de stille weg besluit Steel nu je tijd…

toen je zei dat het tijd was om te gaan hield ik je niet tegen ook ik dacht aan later -wist ik veel- nooit was tijd zo ontregeld als nadien…

slok voor slok de ochtend drinken ik neem de tijd van één sigaret om tot me door te laten dringen zondagmorgen, nu of nooit…

De Islam moet door de wasmachine van de Verlichting.…

Als de tijd je heeft ingehaald en je gedachten zijn afgedwaald, naar het licht dat op je wacht, dan is dat wat de pijn verzacht.…

wat ik wel deed: duiven verjagen de knop van de wasmachine indrukken; terug naar bed verwerken, ophangen onder zomerbomen door naar de boodschappen een ijsje eten, kijken naar mensen met wie ik ook niet zou willen ruilen vlaggetjes kopen voor tegen de duiven en eindelijk Dickinson wie zegt dat het niet genoeg is?…

Afscheid is niet erg, je ziet elkaar toch wel weer. Afscheid is niet erg, je ziet elkaar de volgende keer. Afscheid voor een tijd is niet fijn. Maar afscheid voor een tijd doet ook geen pijn. Afscheid voor altijd doet verdriet. Maar afscheid voor 'altijd' bestaat niet.…

Ik voel me als in een achtbaan Het lijkt wel een boze droom Maar een ding weet ik zeker Als ik eruit kom ben ik schoon De monteur die wordt geroepen Heeft nooit eerder zoiets gezien En schreeuwt over zijn toeren Huh een vrouw in de wasmachine…

De vrijheid op het water, is subliem, altijd ruimte altijd plaats en de kou vergetend was het een heerlijke tijd.…

Het rijk betaalt niet aan mijn koelkast mee, Mijn wasmachine en mijn tosti-ijzer, Mijn video, teevee en keukengeiser, Dus waarom wel aan mijn pc-privé? Alleen het ambtenarenapparaat Dient ondersteund te worden door de staat.…

S`ochtendsvroeg maak ik het ontbijt Manlief gaat werken en heeft weinig tijd Zoonlief roept van boven aan de trap "ik wil geen brood, maar ik wil pap," De wasmachine draait,de stofzuiger loopt Tussendoor geen rust, wat ik wel had gehoopt De bedden opmaken, de kamer stoffen Ik loop inmiddels al op m`n sloffen De deurbel gaat, weer iemand aan…

"...Wasmachine wurgt jongen...De mouw van een kledingstuk draaide zich om zijn nek..."…

Als ik thuiskwam van mijn werk had de kat zich vaak verstopt achter de wasmachine en ze raasde ook vaak als een bezetene rond door mijn flatje. Als een ontrouwe minnaar heeft ze me verlaten door van tweehoog uit het raam te springen. Ik zocht haar in de omgeving en in het dierenasiel, echter tevergeefs.....…

Het afscheid was voor even Althans, zo moest het zijn Door haat en hoop omgeven Door liefde en door pijn Het afscheid was voor even Althans, dat was het doel Tot liefde ging herleven Terugkeer van gevoel Het afscheid was voor even Althans, dat was mijn hoop Die hoop bleef jij me geven Tot ik erin verzoop Het afscheid is gekomen…

afscheid Ik buig voorover, een kus op je wang Ga nu maar, en wees niet bang De wijzers van de klok, ze tikken zacht…

Zo ongemerkt of oneindig lang tergend langzaam als je wacht maar kijk je even achterom toch veel sneller dan je dacht Geduldig, maar ook genadeloos zeker, stellig, gewis steeds sneller, voelend als een flits als het je laatste seconde is Het volgend moment, haast schreeuwend stil volslagen rust op je gezicht naar waar je was, voor je ontstaan…

Cosmo vergezelde mij slechts korte tijd en leek haar "eenzaamheid" bij mijn afwezigheid slecht te verdragen; dit in tegenstelling tot wat men over katten wenst te beweren en soms raasde ze als in waanzin rond door mijn kamers; als dolzinnig en dan trof ik haar bij thuiskomst aan achter mijn wasmachine.…

Afscheid is onherroepelijk, is in dit geval niet voor bepaalde, maar voor onbepaalde tijd, afscheid is nu voor altijd.…

De wasmachine was gaan draaien en de deur zat niet goed dicht. Iemand zou die deur eens moeten sluiten. God misschien? * naar een gedicht van de 6-jarige Laura Ranger!…

Het beeld, zo snel en traag haarscherp in flarden vaag zo te vliegen zonder vleugels drijvend op de ijle lucht zonder bit en los van teugels transparant in vrije vlucht slechts hemelblauw als hindernis morgen blijkt al geschiedenis.…

verzonken in dalen van stemmen gegil tegen de geest van vandaag gelegen in enkele uren muren heropenen traag want verberg de tonen van klinken bruisen de zinnen weer weg zijn woorden bedenken het wezen geprezen in zijn onderweg…

Nog een keer wil Ik bij jou zijn Alvorens ik Verdwijn Als een kaarsje In het duister Uitgestorven in ‘t zacht gefluister Vlammetje teer en klein In z’n laatste tel verstikt Laatste momenten weggetikt Ik vlieg Op de flanken van de tijd Naar de mooie Eeuwigheid……

Met de Metro ga ik niet, ik ben geen mol, en er komt een tijd dat ik nog lang genoeg onder de grond kan zitten.…

handmatig gingen, denken mensen terug aan de tijd, dat al die nieuwigheid er nog niet was, denken mensen terug aan de tijd van, tja van bijvoorbeeld petroleumlampjes toen er nog geen elektriciteit was denken mensen terug aan de tijd, van lopen in plaats van de fiets of auto te nemen, denken mensen terug aan de tijd van de was met de hand doen, oké,…