Alle inzendingen over begeren

haar lichaam te begeren vertroebelde zijn zicht hij zag haar ronde vormen zelfs met zijn ogen dicht kon zich niet concentreren verloor daardoor zijn baan en ook zijn vrouw (zijn vierde) is er vandoor gegaan uiteindelijk na maanden kreeg hij haar in ’t vizier en warmde haar wat hitsig op beloofde haar plezier zij heeft hem afgelopen nacht…

mooi je was Hoe gracieus je bewegingen Hoe zacht je gezicht en Hoe bekoorlijk je vormen Nog nooit gedacht Dacht ik op dat moment terwijl dat Eigenlijk niet kon of mocht Maar wie houdt dat soort dingen tegen -ze zijn immers van mij- Hoe het zou zijn om je heel Dichtbij me te hebben Hoe ik je overal zou strelen Hoe ik je zou kunnen begeren…

En ik gaf eraan toe, of was ik begerig Begerig naar meer, ….wat ik nooit meer kreeg.…

’K en kan ’t niet weigeren', zegt Pieternel, 'aan Heren Van aanzien en gezag, die vreugd van mij begeren.' Zij kan ’t niet weigeren, ’t is waar; maar vat het wel: Die zij ’t niet weigeren kan, heet Pieternel.…

Ik voel mij fijngemalen tussen de kaken van de huidige regering en voel dat de tentakels en begerige klauwen van dit regime zich meer en meer naar me uitstrekken om beslag te leggen op mijn laatste contanten.…

En in de zomer verre wandeltochten en dromen in het gras, veel grote plannen, nog groter woorden; meisjes plagen, stoeien, gezoen en nu en dan een vleugje liefde, een wenk, een oogopslag, een stout begeren als blauwe heuvels, schemerend hier en daar door dichte stammen van het donkre bos.…

Er is geen plaats op de wereld waar niet de dwaasheid regeert, want overal heerst de begeerte.…

en zing mee uit volle borst Hèt leven smaakt altijd naar meer Hèt leven smaakt altijd naar meer Hèt leven smaakt altijd naar meer dat begeren nooit verleren dat begeren nooit verleren dat begeren nooit verleren Dat is mooi een stoere man een mooie vrouw oerlelijk of aartsdom een echte man een echte vrouw wie zingt er mee…

heupen die op hoge hakken in de knieën beven lichtvoetig zweven ranke benen slanke tenen in een ludiek moment door je spel geveld weef ik om je frêle leest een stil begeren statig schrijden bevallig glijden hopeloos aan je voet bezwijken.…

Slingerend door rijen coniferen en takken als noten- balk begeren ziet haar knop ont- sluiten plotseling blauwviolette, pracht speelse, steeltjes rond haar hart laat zich niet be- plukken los te rukken gekruld fijn groene dra- den aan takken coni- feren begeren, eren blauwviolette pracht passievolle macht…

Nu gaf zij Haar foto mij Ziedaar mijn fel begeren…

Wij begeren niets zozeer als wat we niet behoren te hebben.…

Iets begeren is niet altijd wijs, doch wijsbegeerte is een goed streven.…

Begeer je eigen blije lach. Begeer de blijheid van de dag. Nog één minuut, dan laat ik los. Nog één minuut, de tijd is om. Zo nodig kom ik weer weerom.…

Alvorens iets hevig te begeren, moet je je afvragen wat het geluk is van degene, die het bezit.…

Moeder heeft het goed verstaan, zij doet dan wel slechts dromen van haar grond en land en weent om Opa, en kent zij het verhaal dat hij op een kwade dag zomaar werd weggevoerd en samen met velen van zijn dorp werd opgesloten in het kampement, en hij samen met de dorpsgenoten sedertien nooit meer in levende lijve werden gezien. De boom waaraan Oma…

negeren van veelzeggende blikken begeren van een gave huid Volendam als ijkpunt niets te klagen het kan erger dooddoeners van formaat…

Elk maal kon hem begeren Graag roerde hij zijn mond Nu mag hij hier verteren -het voer nog in zijn mond- Omringd door coniferen Daar Dood hem plots verslond.…

gezwicht voor jou voor jou als vrouw je vlees dat ik vrees brandt mijn verstand streelt bespeelt mijn beeld doodt mij bloot in je begerige schoot…

Wanneer jij overvloeit en ongekende stromen honingsap mijn begerige mond met liefde vult kan ik nog slechts in puur genot een stille minnares zijn door jou opgenomen en ontvangen in een open ruimte die me thuis en vrijheid brengt verwonder ik me ongeremd en ongekrenkt over de liefde die ik voel voor jou ik koester je en zal je zacht begeren…

Wij willen juist meer mannen, ofwel extraheren, dus wij trekken uit al, wat ze maar begeren.…

Voor wij zoogdieren verzuipen intrigeer ik bij het leven drogeer de liefdesjunk negeer de hoge dunk begeer de glossy hunk leger met wie mij smelten laat al was het om het even…

Onbezield woelt een gedachte zonder bedaren hecht me maar aan mijn eigen zwaarte die neerwaarts gestrekt blijft wanneer het van boven wordt ondersteund bezield ontkracht ik dit begeren en aanschouw…

ik lust je meer gekoeld gehard op smaak gebracht doordacht belegen mij ligt meer het verlokken dan het begeren reizen bekoort mij meer dan resideren ik hou van koelen en chambreren het ijs smelt ook niet in een ogenblik.…

gebleven is het begeren vanzelfsprekender maar meer intens het geloven, vertrouwen in een mens in een toekomst die geen verleden kent..... als liefde went…

De schoonheid van een droom is in een flauwe rimpeling ´n ranke waternimf, gehuld in tule als een ijle laag condens De zucht die vederlicht beroert bespeelt met ingehouden passie de zinnen die het minnend streelt er naar begerend doet verlangen…

met mijn ogen dicht zag ik haar gezicht haar grote bruine ogen haar woorden warm, verlegen zeiden en verzwegen alles, niets gelogen met mijn ogen open zal ik haar ontlopen haar ogen steeds ontwijken haar lichaam niet begeren om niemand te bezeren of ik dat kan, moet blijken…

De mannen keken haar begerig aan. Maar ook de blikken van de vrouwen bleven smachtend in haar richting gaan. Opa riep: "Aan tafel, ik zal een schiet- gebedje doen, dan krijgen we vlug een lekker stuk van oma haar kalkoen".…

Al zonnend in de tuin ontstak ze 't vuur van haar begerig gadeslaande buur. Ze lag, maar stond aan buurmans blikken bloot. Zodra hij op bezoek kwam, mocht-ie blijven. Ze wilden naastenliefde met elkaar bedrijven.…

Dat hopen, dat begeren wij: dat zeggen en dat zweren wij: zo lange als wij ons weren, wij: 't en zal, 't en zal, 't en zal! ---------------------------------- * 't en zal: het zal niet (gebeuren)…