Alle inzendingen over beschaamd

terwijl mijn handen zich verstoppen in de zakken van mijn jas en mijn voeten zich ontpoppen tot ware renners, stamboomras keer ik ongeschonden terug naar waar mijn auto staat en poets beschaamd en vliegensvlug deze veel te hete plaat…

Beschaamd om de onvoltooide dromen ben ik het kind dat geen schuld kent alleen de warmte van een hart…

verwachting Weet ik uitzichtloos angstig hij blijft dicht Terwijl de keukenstoel fluistert onder mijn gewicht Valselijk verlaten betast ik nu het juk Rest van een hartstochtelijke liefde zonder geluk Van wat moest zijn de liefde voor het leven Onderging ik naïef het spel gewillig, voor even Mij zelf vermanend omdat ik, en niet jij het was Beschaamd…

Hoe dan ook: beschaamd, met vuurrode rug en wangen, droop ik af. Al met al was het een verpletterende ervaring geweest, voor mijn lichaam, maar zeer zeker ook voor mijn ego……

Verdrongen door tijd, door wanhoop beschaamd. Een liefde geleid, door wegen gebaand. Na eeuwen volbracht, tot treurnis' zijn spijt. Gemoedeloos verwacht, maar omarmend bevrijd.…

nu de spiegel me in de ogen kijkt en ik beschaamd mijn blik afwend om de stukjes naakt die mijn huid verhullen vervloek ik dit beeld tot bijgeloof en kras mezelf gelukkig…

Beschaamd wend ik mij af Van deze plek De taal is straf Afwijzing in drek Pierlala dood als een pier Ego grimlacht, Vertrekt geen spier Ik vertrek in de nacht.…

Een geheimpje wat men met je deelt betekent dat men je dusdanig vertrouwd dat je “het geheim” voor jezelf kunt houden Wanneer je eenmaal dat vertrouwen hebt beschaamd, zal men je nooit meer een geheim toevertrouwen.…

" Ik kon niet anders dan beschaamd beamen: "Agent, ik deed het Kruidvat-rijexamen..."…

Beschaamd ben ik naar huis gegaan!…

Koester deze vriendschap maak die nooit beschaamd dus blijf je hier gedragen zoals het een vriend betaamt. Dan zal het altijd zijn zo dat de deur zal opengaan dat als je bij mij aanbelt je nooit voor niets zult staan.…

Een meisje van dertien verscholen in haar sluier haar mooie gezichtje betraand zij voelt zich beschaamd door tekenen van vrouw zijn Nooit bestaande poppen worden nu verruild voor een huwlijksbed om haar ongeziene man te behagen in lengte van dagen haar kinderlijf doet pijn…

Na een leven vol van twijfel, angst, agressie en zoeken is hij beschaamd, om toe te geven aan warme, tedere en kostbare lieve liefde. Eigenlijk wil zo'n man in mijn nabijheid niks liever!…

voluit valt het doek de onwetenden verlaten de voorraadschuur handen bebloed zij krijgen wanhoopsplinters over zich heen sommigen keren op hun stappen terug vervloeken de vlag van het vaderland maar knielen voor de willekeur van meesters zij ontdoen zich van hun mantel ontbloten de borst toch zij zijn beschaamd al zij die onwetend zijn…

niets is zo donker als de doorwaakte nacht waarin kolkende gedachten beuken tegen de starre onverbiddelijkheid van de ontgoocheling niets is zo stil als de vraag zonder repliek niets is zo diep als de valkuil van beschaamd vertrouwen maar als aan de einder het licht ontwaakt verbleekt de wanhoop van de nacht een nieuwe dag een…

Alleen, omdat ze zogenaamd verouderd waren Of helemaal zelfs niet gebruikt; toen voelde ik mij beschaamd... Want, elders op deez aarde schreeuwden mensen in nood, Omdat zij het zo broodnodig hadden, want zonder... gingen zij wel dood...…

Oud worden is niet moeiijk, het is onmogelijk, men blijft het nadenkende kind, de popelende minnaar, de man, de beschaamde vader, maar steeds meer afgedane tijd begraaft zich in huid en lijf en leden tot alles is eengeworden met de dagen die zijn voorbijgegaan.…

traag knerpend grind onder bezwaarde pas een koolmees bij je steen op zijn gemak, zo te zien totdat het bos plots juicht en de mees de lucht injaagt doelpunt voor de thuisclub bedenk ik, haast beschaamd en lees het marmer vandaag eerst zonder tranen zie het onkruid - nu ----------------------------------- www.sdevaan.punt.nl…

Uit mijn ogen druppelen tranen bitter van onmacht zilt van smaak bloedrood over wangen Liggen van pijn donker verscholen diep beschaamd De gloed van opluchting zilver twinkelen de ogen vurige gouden tranen in stromen van geluk met zoete smaak De mens voelt zich eindelijk geraakt…

verbijsterd kijk ik met ogen vol ongeloof naar de journaalbeelden uit Ossetisch Beslan waar vertwijfeld dolende mensen dood en verderf verwerken met rood als hoofdkleur onze mensenwereld blijkt een stevige aardkorst met uiterst zwakke plekken in de beschavingslaag eruptie van mensonterend leed en beschaamd zwijgen…

Molenstenen zwaaien rond en rond verdampen tot groezelgrijs graan Blauwe drietanden steken de dag beschaamd weg achter pastelgroene dennenpluimen het licht vervaagt de schaduw zorgt voor mijn smalle ogen ik zag alles heel even maar het was in het gehaakte donker allemaal slechts kostbare as…

En de zon, ach ja de zon, die zakt bloedrood en beschaamd achter het halfrond, het strand voor de gek gehouden. Maar niet de kinderen, die poetsen thuis hun schatten nog maar eens op na een avontuur aan de rand van de zee.…

De netels geurden bitter in de grachten en droegen zachte bloemen wekenlang en men lag slapeloos men lag beschaamd te wachten hoe schuw wij waren en hoe kwetsbaar toen.…

aanbidt de voetbalgod en kleurt zich fel oranje verplaatst zich uitgelaten lallend in wagonnen zonder franje men juicht en joelt hup Holland hup terwijl de stad leeg wordt geplunderd een regen scheldwoorden daalt neder als Holland voetbalblundert talloos ook de ware fans als clowns met hun pluimage en hoge heren sponsoren beschaamd…

Niemand zeggen, hier leg ik mijn zakdoek neer, ruggelings de armen in elkaar gehaakt, het schoolplein om de kring hield de adem in, als de neuzen dezelfde kant op wezen moest er gekust worden, vluchtig en beschaamd, gevoelens ontdekkend die nu puberaal worden genoemd.…

De lenzen voldeden toch nog, maar - beschaamd voor mijn armoede - liet ik mij ondersneeuwen en overrompelen door de "presentatie" van het montuur. Een telefoontje bij thuiskomst volstond echter om de bestelling ongedaan te maken...…

Je lijkt ineens zo rood vannacht zelfs onverbloemd beschaamd vannacht zo openlijk van stuk gebracht Denk je dat je vallen zal? Je schrijft op het gedroomde meer waar zand je diepste waarheid leest Verwijten spoelen monddood aan verdronken in je vloed van woorden Je telt van nul tot éénmiljard Maar welke nullen tel je dan?…

Als de tranen van een man Het gevecht tussen gevoel en trots Emotie wint het deze keer Hij kan zijn tranen niet bedwingen En hij slaat zijn ogen neer Het intens verdriet op zijn gezicht Een traan die stil zijn oog uit sluipt Even aarzelt bij zijn wimpers En dan over zijn wangen kruipt Hij brengt zijn hand naar zijn gezicht Veegt beschaamd…

" Schaterlachend om mijn beschaamd ontkennen, doet ze mijn hart ineenkrimpen van schrik en bange voorgevoelens. Dan steekt de wind op. Met donderend geraas storten de muren in. De rechthoek breekt in tranen van zilver.…

Daar en dan raak ik verhit Ze strooit begeerte in een versleten ziel Meer dan naakt kan niet Het nu wordt een kristal Glanzend in de ronding van de borst De vloeiende lijn van de bilnaad Eros laat een lichtkegel vallen Op het welig woelend vlees Het zijig haar tussen hand en schaamlip De blik zwelt over de rand Kantelt in haar beschaamde…