Alle inzendingen over eender

Alledaagse mensen vinden alle mensen eender.…

zodat jij eerst moet gaan kijk ik naar jou door twee ogen enzo kijk jij op hebt er maar één en ziet mij heel en telkenmalen eender…

Eendere huizen rijgen zich er aaneen in zielloze eentonigheid. Ieder gerucht wordt er opgeblazen tot gemeenschappelijk bezit, uitvergroot als een stofje onder een vergrootglas en het verspreidt zich razendsnel als een uitslaande brand die de vonk vergeten is die haar oorsprong vormde.…

Vernaggel steeds eender een ander, kalkeer van haar borsten geen Goya.…

begraaf mij maar eender waar niet daar…

Het is elk jaar het eendere verhaal; een kind, dat ons geen teken geeft of taal. Toch is dit zwijgend Kind, dat wij beminnen, ten einde toe het Woord van den beginne.…

's nachts vinden voeten blindelings pantoffels handen graaien klauwen de kilte van het donker dat overal hangt en dromen betreuren de verkwiste dag woorden raken verward zijn allemaal eender en goed voor de doofpot ----------------------------------------- uit: 'De andere kant van het Niets', 1989.…

Als ze binnenkomt zie ik meteen dat er wat is… ze is van slag en geen klein beetje.. sorry dat ik te laat ben? Kan iedereen gebeuren zeg ik en laat haar op adem komen… als ze eenmaal rustig zit zegt ze: ik ben er echt ondersteboven van, nou heb ik voor hetere vuren gestaan maar dit kwam zo onverwachts, waarop ik haar aankijk en zeg: van…

Ik ben gelijk jou; eender jou. Er bestaat geen overwicht maar evenwicht in mijn ziel, die met het lot van elk levend wezen samenviel.…

Van baby tot kleuter Van jongen tot man Ik mocht je niet kennen wat baal ik hier van Twe wezens zo eender zo prachtig en fijn Als ik aan je denk dan voel ik de pijn Kon ik je maar zien al was het voor even Mijn lief tweelingbroer je mocht niet gaan leven Van baby tot kleuter van jongen tot man Och lieve heer wat baal ik hier van…

Niets zal ook ooit nog eender zijn, of liggen in hetzelfde licht, zelfs bij een stap opzij: het verre dorp, de wagen met de os. Ik zit er niet zo mee, zolang jij blijft mijn uitzicht op het verre sprookjesbos.…

hoe ik dwaal langs wegen mijn bede klinkt steeds eender doch hoofden schudden slechts en haasten zich van mij vandaan ik kan niet anders, dan bij elke hoeve vragen om uw verschijning en klank van uw naam mijn gang gaat alsmaar verder soms vloekt men woorden die mij nooit zijn geleerd er is een poel, liefste zwart als mijn gedachten…

Hoe het verwerd tot een surplace, elkaar beloerend en bereid tot storm in eender waterglas in stilte als gelaagd respijt. En ook: compacter door de tijd die samensmeedde wat het was: een ongevochten oude strijd naar enig roerloos waterpas.…

begeeft zich op een hellend vlak als ik begin te schrijven ze schreeuwt om lijfelijk contact alsof ze met het maagdelijk papier de liefde wil bedrijven het schrift kent echter regels en ik ga regelmatig vreemd met de pc daarmee bezegel ik het noodlot ik begeef mij op een hellend vlak als ik begin te schrijven ik schreeuw om eender…

Dichten is woorden vinden voor het altijd eendere heimwee, voor de liefde, het vertrouwen en de haat, voor geloof, hartstocht en wat zich niet zeggen laat. Dichten is de lente zien en ruiken, voelen en horen en weten dat niets erover zeggen alles alleen maar erger maakt: taal is niet te temmen, niet te gebruiken.…

sterren aan het firmament branden gaten in het kaal krullen heel ons al massaal schijnen blijkbaar permanent traag verveling in het stieren kijkers die uitsluitend tollen draaien sferen zonder dollen prooi van eender kuddedieren manen blijven tijden hangen sloffen afgemat haar weiland stuiven lang niet meer voorbij want zij hoeven niet…

Wanneer ik mijzelf nedervlij En blootga naast een sleetse meid Dan bloeit van levenslustigheid Mijn fallus in een lentewei Wanneer ik mijzelf laaf aan haar En streel haar kersen zoete ring Dan les ik mijn verzadiging Haar boezem slechts ten accesoir Wanneer ik met haar samenschroei Tot eender wordt ons heidens vlees Als ik haar wrange…

Zo kan een mens zich ook voelen eender, zoals de bloemen bedoelen. Sla deze smeekbede niet in de wind als je in andermans ziel gaat woelen en niet met diegene mee kunt voelen besef dan goed dat je geen vrienden vindt.…

het is me op gaan vallen dat wanneer een pruleet, amauteur een tijdje meedraait in `t gezeur `t veelal een eender toontje vat eerst raakt het ietwat overstuur en neemt geen opmerking voor lief verloren gaat het schrijfgerief de lol wordt lul, plezier, pleezuur dan volgt de omslag naar `t gezeik waar hij/zij eerst fel tegen was waar het…

Een paar weken geleden werd in Den Haag Joost Eerdmans geïnterviewd, binnenskamers ook nog en het mooie was dat de man, die de microfoon vast hield, zijn jas aan had, het was immers bere-koud buiten? Als hij binnenstapt bij Joost zegt hij: oh wat is het hier warm en daar stond Joost in zijn overhemd, jasje over zijn stoel want tja het was dus 21…

thea kon t niet laten om te zeiken op andermans deels vrouwelijk falen haar stokpaardjes doubleerden palen daar mocht van haar geen lijn van wijken een stip kon nooit een komma blijken dat zou leestekens achter halen ze bleef daar keer op keer op malen dacht nota bene juf te lijken door tekst op punten in te schalen en steeds een eender…

Het regent, regent eender te hooren "mijn lief, mijn lief, o waar gebleven" en altijd door en de treuren uit, de wind verstomt. Het huis is hol en vol duisternis "mijn lief, mijn lief, o waar gebleven" gefluister is boven op zolder, het dakgebint.…

Gelukkig, wie, als U, Mevrouw, 's nachts nóóit wakker schrikt, En voor wie het daarom eender is, of een hond, of een kat, of een uil naar haar blikt.…

De zee schuimt eeuwig eender op het land. Dit blijft door alle jaren heen een baken, Een ankerplaats op een vergeten ree. Als van dit leven niets meer is te maken, Geef aan het eind dit eiland aan mij mee. Misschien, als morgen de vogels ontwaken, Spoel ik met het wier terug naar de zee.…

Duizend rozen heeft mijn tong gegeven Fonkelend en vlammend, ware kleurenpracht Eender aan het blozende stilleven Door en door met eigen falen voortgebracht Langs de afgrond manoeuvreert mijn stem Onuitgesproken val ik over randen Hoop en vrezen zetten mij nu klem Tussen doodstille zwart besproken tanden Praten doet nu niets meer tegen muren…

Het regent, regent eender te horen 'mijn lief, mijn lief, o waar gebleven' en altijd door en den treuren uit, de wind verstomt. Het huis is hol en vol duisternis 'mijn lief, mijn lief, o waar gebleven' gefluister is boven op zolder, het dakgebint.…

het ademt tussen jou en mij al zijn het slechts poëmen mijn zicht bracht het rijke land waar jij de sfeer draagt van de beemden mijn liefste ik wacht nu op de regen die in eeuwenkeur ontsnapt is uit 't gevang maar niets is éénder in ons paradijs - met jóu ben ik niet bang - mijn bloed hervult jouw graal wanneer we spreken in gelei…

hem ferm verleidt het trekdier met luidjes zacht schenk de migrant je kermende jacht tot je bedolven bent onder een zwerm Blaas op het tuitje maar kauw geen noten want je blijft achter buiten zacht-te veren het ganse feest zal langs je hene migreren zonder ooit te zijn beschoten Werp dan niet plots een zwanenzang op of een eender…

De vragen van de jeugd te confiskeren, haar creativiteit elimineren totdat zij loopt in eender, trage pas. Nieuwsgierigheid wordt hier beschouwd als plaag. Je leert het antwoord éérst, daarna de vraag. De meester maakt wel uit wat jij wil weten.…

Wij namen deel aan het verhaal als fasen en facetten en smeedden ons de wetten met trouw als eender ideaal dat het verlies verzette. Jij gaf de namen aan verraad, benoemde lust en moed waar loom hetzelfde bloed dat door dezelfde ader gaat rondom de tafel broedt.…