Alle inzendingen over eenzaamheid bus zwijgzaamheid

Wat men eventueel en met goed recht een "bejaardenbus" zou kunnen noemen, is een "weduwenbus" geworden..... De saamhorigheid, dan wel de liefde of de vriendschap waarvoor de organisatie zozeer ijvert, komt tussen de grijsharige deelnemers op hardnekkige wijze en bij voortduring niet tot stand Mevrouw heeft naast me plaatsgenomen in het busje…

Ik draag de eenzaamheid naar een bos, vochtige bladeren in mijn hand, geurend naar een verloren land. Langzaam praat ik tegen zwijgzame bomen, ik vertel hen een eeuwenoud verhaal. Heel bewust haal ik adem en voel in het ruwhout van mijn lichaam oude tranen, van schors ontdaan…

En het licht is zwijgzaam rood van de schaamte die we delen met fantasieloze ogen en woorden die ons laten liggen in de vlakte waar de groene liefde uitdroogt en niets dan bloedende regenbogen achterlaat wanneer wachtende momenten ons begraven in ons eigen eenzame en kleurloze verdriet.…

naarmate de jaren korten en seizoenen vervlakken groeit mijn zwijgzaamheid niet dat aan praten maar iets zou schorten het brengt niet bij voorbaat iemand in verlegenheid nee, als ik enkel kijk met uitnodigende ogen hoeft niets gezegd, of blijft iets verduisterd vaak is het zo dat zelfs beter naar mij wordt geluisterd…

naarmate de jaren korten en seizoenen vervlakken groeit mijn zwijgzaamheid soms schiet praten het doel voorbij er schort iets aan de brug naar de overkant planken vallen in diepten van ijskoude gevoelens onbereikbaar blijkt de waterkant mijn ogen spreken niet meer dof en verduisterd als zij zijn uitzichtloosheid krijst in verstopte…

haar naam bracht visioenen van het noorden weidse meren en de grauwe luchten stille en zo eenzame gehuchten haast onverstaanbare gezongen woorden torenklokken die zacht kaatsend beieren ijs op de vaart, Abe op zijn noppen spijkerharde tegendraadse koppen klunen, skûtsje, wad en kievitseieren met zwijgzaamheid als deugd en niet als kwelling…

Toen ik je daarstraks in de bus zag zitten wist ik dat ik je wilde bellen. Ik deed het niet. Ik stelde het uit tot vanavond. Ik heb je net opgehangen. Nu schrijf ik je al weer deze brief om mijn excuses te maken. Zo blijf ik weinig daadkrachtig: Ik kan praktisch niets doen zonder dat het me spijt. Doorgaans omdat ik je steeds teleurstel.…

Die avond bezochten we nog het "buitengebied" waar een mevrouw eenzaam woont in een vrijstaand huis. Flarden aan de hemel met gouden omranding gaven aan dat de avond spoedig zou vallen.....…

“Nodig eens een eenzame uit”??? Hoe moest je een eenzame uitnodigen wanneer je zelf eenzaam was en je verder geen klik met eenzame mensen had.…

niet mogen horen haar hart kilt zich tot ijs bevroren om slechts eenzaamheid te claimen Vanuit de hemel breekt kristallen gloed dwarrelt naar aarde als een losse veer legt zacht zijn glazen vleugels neer en betraand haar hand, als laatste groet…

Vandaag ben ik hier in het gezelschap van de stoere en manmoedige dames die de eenzaamheid en het leed als een bittere dronk hebben leren aanvaarden. Maar zwijgzaamheid en stilte drukken zwaar op ons als wij plaatgenomen hebben op het terras waar koffie en gebak geserveerd worden.…

Stil liep zij aan mijn zijde op die zondagmiddagen die ik nooit zal vergeten; stil en zwijgzaam, maar trouw en met een onuitgesproken kameraadschap en woordeloze verbondenheid...…

als woorden niets meer zeggen en zinnen zijn verzet zal zij zwijgzaam naast je liggen aan haar zijde van het bed zal zij stil op dromen wachten met haar beide ogen dicht zullen tranen kansloos vechten om de spiegeling van licht als woorden niets meer zeggen en grenzen zijn bepaald zal zij eenzaam naast je liggen tot de eindstreep is behaald…

Je kust mij mijn zwijgzaamheid in en rukt mij uit de greep des Tijds waar gedachten afwezig zijn en tijdloosheid wiegend als een dwarrelend blad aan onzichtbare koorden blijft hangen boven het aardoppervlak.…

gaat er wel een bus terug, op deze dag, op dit tijdstip?…

Als de deuren open gaan schreeuwt hij net iets te hard door de bus 'Daaag, tot ziens!!' Ik zwaai naar hem, gooi d'r nog een zenuwachtig lachje uit en als ik de bus uit loop voel ik dat ik een kleur krijg. Zelfs dat maakt vandaag even niet uit, vandaag ben ik gelukkig.…

Deze nacht verdonkert en kleurt mijn gevoel als gedachten vertranen in nachtelijk dauw en staar wezenloos, verlamt voor me uit bevangen door sterke innerlijke kou Een eenzame traan zoekt langzaam haar weg schurend door een ijzig landschap van bitter verdriet Mijn gelaat verkrampt, gehard als kristal en toont versleten trekken die niemand…

De bus zal zo wel komen, evenzo zijn tijd. Het gebeurde in z'n dromen, nu is het realiteit.…

Zoveel mensen en toch eenzaam Stil en zwijgzaam kijkt ze toe De kille leegte maakt haar moe Ze zoekt rust in haar gedachten In haar ziel een koude stilte Niet wetend waar ze nu wil zijn Slapen doet haar teveel pijn Donker zijn haar lege nachten Lief en teder zijn haar woorden In haar hart vaak nog een kind Zo geliefd en puur bemind…

Zoveel mensen en toch eenzaam Stil en zwijgzaam kijkt ze toe De kille leegte maakt haar moe Ze zoekt rust in haar gedachten In haar ziel een koude stilte Niet wetend waar ze nu wil zijn Slapen doet haar teveel pijn Donker zijn haar lege nachten Lief en teder zijn haar woorden In haar hart vaak nog een kind Zo geliefd en puur bemind…

Mijn mening vond ik nooit belangrijk voor gebruik het was mijn zwijgzaamheid ook tegen elk advies Ik werd heel mysterieus voordat ik nieuw begon en leg nu spotters met gemak het zwijgen op…

zwijgzaam mijn geweten dat in verloren tijd de weg naar buiten niet meer weet diep wegkruipt voor de strijd strijd die niemand zoekt niemand echt zal winnen mijn geweten houdt zich stil woorden blijven binnen…

Op dit eiland bevindt zich aan de zuidoostkust de Guantánamo-basis met daarop gevangenen die terreur-gerelateerd vastzitten met een toekomst voor de boeg die weinig verheffend zal zijn daar deze zal worden bepaald door vier muren, een voedselluik, zo af en toe een luchtsessie en veel zwijgzaamheid. St.…

Zou ik de hele dag eenzaam zwijgzaam zitten zijn? Of zou ik de godganse dag in mezelf lopen te kletsen? Of bomen en struiken, vogels en vissen en weet ik wat allemaal tot mijn vrienden maken, net zo lang tot ik helemaal gek werd? Nee, ik heb een beter idee. Ik wil persvoorlichter worden bij de Rijksvoorlichtingsdienst. Wat een geweldige job.…

Ik heb me tot de groep van eenzamen bekeerd en bekend omdat ikzelf ook eenzaam ben en vandaag zullen we een maaltijd geserveerd krijgen door onze amateur-obers Ad en Louis.…

ik je zitten Je zwaait vanachter het raam Mijn zwaaidende illusie Soms is de werkelijkheid zo koud, zo eenzaam dat het beter is te geloven in een zoete leugen Laat me geloven.…

Er was eens een boertje in Drachten Die kleumend op de bus stond te wachten Hij zei:"Waar blijft die bus nou Ik verrek van de kou Een beste borrel zou het wachten verzachten!…

Ze stapt in op de Brink in Zuidlaren. Haar stem is schel en doortrokken van een Oost-Gronings accent als ze om zes strippen, vertrektijden, aankomsttijden en de mening van de chauffeur over het weer vraagt. Tot haar zichtbare opluchting ziet ze twee vage kennissen bij de achterdeur, twee argeloze oudjes die niet kunnen ontsnappen. Meteen steekt ze van…

Net op dat moment had de bus het centrale marktplein bereikt.…

Hij liep traag naar de drukke verkeersweg, bleef enige tijd staan kijken en wierp zich dan voor de bus van lijn 21. Johan keek hoofdschuddend naar het tumult. ‘Ik heb het zien aankomen.’ Ik pakte mijn beursje. Ik had hier niets meer te zoeken. Johan hief afwerend de hand. ‘Nee, mevrouw, deze is van het huis. Namens meneer.’…