Alle inzendingen over eenzaat

Vurig hart, brandend verlangen Mijn hart door jou behangen Warm gevoel, blije tranen Me stilletjesaan in de hemel wanen Ijskoude blik, bevroren dagen Vele onbeantwoorde vragen Gewond en bloedend hart Niets dat die pijn verzacht Eenzaam en verlaten Eén van die vele éénzaten Waarom val ik nu net voor jou, iemand die niet van me houdt.…

Het huppelende kind, De grijsaard jong van jaren, de eenzaat en de paren, de fox en hazewind…

Hij vijlt zijn duimnagel want straks, in de intieme schaduw van zijn slaapkamer, haalt hij de gitaar van onder het stof en beroert de snaar, het stompe klaaglied van de eenzaat.…

in diepe stilte van vergeten leven huist de kille mens met gehaat lichaam zwarte bloemen als kern van ik verstenen zonden zonder naam weg van gedachten gijzeling van licht dood voor woorden met vergeest gezicht niets kan hem nog meer verteren dan tot stof te wederkeren…

Hij noemt het ‘zijn’ stad, Oostende. De plaats die hij dagelijks afschuimt in zijn zoektocht naar de zin van het leven. Voornamelijk een leven de naam amper waardig. Het gevoel van nuchter zijn kan hij niet eens meer omschrijven. De laatste dag dat hij niet dronken was, weet hij zich al lang niet meer te herinneren, het aantal black-outs telt hij niet…

Laat het vogeltje dat in de liguster nu een vingerhoedje zonnewarmte vangt toch zingen gaan en de eenzaat lokken in het licht. 30 januari 2002 ZONNELEEN De episoden van Amos 61.11 www.abelstaring.tk…

Hij was een eenzaat.…

Er gewoon uitstappen en hopen dat er voor eenzaten zoals hem ergens nog een tweede kans voor het grijpen ligt. Die kans zou hij met beide handen aannemen in het volle besef dat hij beter kan en heel wat meer in zijn mars heeft dan enkel de afschuw die hem nu ten dele valt. Het touw hangt al jaren klaar.…

Het vele drinken begint dan toch méér en méér van zijn verkommerd gestel te eisen. In zijn ‘heldere momenten’, die steeds minder vaak opduiken, weet hij zich amper te herinneren wat er de voorbije uren aan hem is voorbijgegaan. Hij denkt dat er voortdurend telefoon voor hem is, maar het kan evengoed zijn, dat zijn benevelde geest hem parten speelt.…

Het leek een eeuwigheid te duren om enig zicht te krijgen op de situatie waar hij deze keer in verzeild is geraakt. Minutenlang was hij al aan het staren naar een hagelwit plafond met vier heldere lampen, en nu pas drongen de eerste geluiden langzaam tot hem door. Hij wordt steeds nerveuzer, en daar zijn al die pieptonen voor een groot deel schuldig…

Het is al laat in de middag als hij ontwaakt en zich één ogenblik, slaapdronken, afvraagt, waar hij zich bevinden zou. Een zucht van opluchting ontsnapt zijn schorre keel als hij merkt dat hij deze keer toch het portaal van zijn schamele woning heeft gehaald. Nog net ziet hij vanuit zijn ooghoek een mormel wegvluchten en de warme vlek op zijn versleten…

Duisterder dan ooit lijkt het wel, wanneer hij zijn vertrouwde kroeg, ‘Het Pikante Kruid’ wil binnengaan. Dit slaat niet alleen op het nachtelijke uur, maar tevens op de gemoedsrust waarmee hij het laatste paar uren rondloopt. De onzekerheid die langzaam aan hem vreten gaat. Het ziekenhuis buitenglippen kostte amper moeite, de confrontatie die hem…

En de eenzaat die toch stoer wilde doen, die werd van school gestuurd. Nu wordt de leraar van school gestuurd.…

Goed en wel beschouwd ben ik een éénzaat. Veilig verborgen achter een scherm, tokkelend naar de buitenwereld toe. In mijn verhalen en gedichten kan ik immers alles kwijt. Gedachten, gevoel, zelfs een licht verborgen verwijt. Kan allemaal! Lezen doe ik ze wel, en héél af en toe zal ik er ook een commentaartje bijplaatsen.…

Uit een grabbelton vol geruchten en roddels kwam geheid één ding naar boven, namelijk dat Ben een zonderlinge eenzaat was. Raarheid lijkt een geldige reden om iemand buiten te sluiten. Ironisch genoeg versterkt uitsluiting van een individu juist diens eventuele excentriciteit.…

Er is een sterke vergelijking zichtbaar tussen Slauerhoff en Rimbaud: beiden waren ze uiterst rebelse eenzaten, verdoemden, beiden konden ze niet loskomen van de geestelijke navelstreng tussen met hun moeder.…

Haar vader was een bestekfabrikant in Sheffield, een humeurige eenzaat, die niets van haar poëtische ambities wilde weten, zelfs toen ze als hoedenmaakster de kost verdiende, liet hij haar links liggen, bromde wat over modieuze onzinnigheid.…

', zegt Sytze, 'want ik krijg nooit bezoek en voor de meesten hier in Katlijk sta ik te boek als een onberekenbare eenzaat, die bij het minste ongerief geweld gebruikt! Ze blijven het liefste zo ver mogelijk bij mij vandaan!'. Tjitske probeert een begripvol geluid uit haar neus te produceren en met haar ogen empathie te veinzen.…