Inloggen
voeg je verhaal toe

Verhalen

Zachtaardig...is mijn tweede naam.

Ze maken al eens het verwijt (of compliment), dat ik te zachtaardig ben. Niet hard genoeg om in agressieve bewoordingen, degelijk gefundeerde bevindingen neer te pennen. Laat staan columns.

Raakt mij zoiets? Helemaal niet. Misschien is het wel ‘de kunst‘ om zo te schrijven. Weet ik veel.
Net hard genoeg om netelige zaken onder het oog van de betrokkenen te brengen.
Juist tot de grens, voor het kwetsende. Om te raken, choqueren. Subtiel, als een ‘boodschap’. Maar ook niet méér dan dat.
Een tekst moet blijven hangen, een tijdje dan toch. Eventjes nazinderen, inwerken. Dit evenzeer in het schrijven van kritieken naar elkaar toe.

Dat ik daar geen uitblinker in ben, hoeft geen betoog. Volgens mij ben ik een gevoelscriticus! (Lees: met héél weinig woorden.)
Ik kan een gedicht of verhaal prachtig vinden, maar moet ik het daarom volledig ontleden, stukje voor stukje analyseren en voorzien van kritische bemerkingen allerhande?
Een mooie bloem haal je ook niet uit elkaar om te kijken hoe ze aan haar pracht gekomen is. Diamanten worden nooit gebroken om te ontdekken hoe ze schitteren.

Talent komt vroeg of laat, maar zeker ‘ooit’ bovendrijven, net zoals sterren voor zich spreken wanneer ze fonkelen in diepdonkere nachten. De meest heldere springen altijd in het oog. Dit is net zo met geschreven teksten.

‘Kritiek geven’ laat ik wel aan de zogenaamde ‘kenners’ over. Zij weten het immers zo mooi te brengen. Tot je aandurft hen tegen te spreken! Ze houden er niet van dat je hun alwetendheid in twijfel trekt. Al meermaals ondervonden!
Ga ik daar in de fout? Misschien!

Ik besef ten volle, dat door mijn weinig reageren naar anderen toe, het ‘mij in de kijker schrijven’ zijn beperkingen oplegt. Maar zo ben ik. Reageren om reacties van anderen terug te krijgen is niet aan mij besteed. Goed en wel beschouwd ben ik een éénzaat. Veilig verborgen achter een scherm, tokkelend naar de buitenwereld toe. In mijn verhalen en gedichten kan ik immers alles kwijt. Gedachten, gevoel, zelfs een licht verborgen verwijt. Kan allemaal!

Lezen doe ik ze wel, en héél af en toe zal ik er ook een commentaartje bijplaatsen. Zelden negatief, nooit vingerwijzend en nog minder richtlijnen gevend. Deze tekst is dan ook méér een steunbetuiging naar mijzelf, en de ontelbare ‘Schrijvertjes’ die er zich in herkennen.
En daar neemt mijn zachtaardigheid het dan weer over, is de cirkel helemaal rond. Het bewijs dat ik nooit ‘hard zal worden in mijn schrijven’ is een feit. Mocht ik om die reden minder aandacht krijgen en de ‘Schrijverstop’ (wie of wat die ook mogen zijn) nooit bereiken, niet getreurd. Liever de ‘middelmaat’, dan het verwijt slikken dat je een verwaande, alwetende criticus bent die nooit tegenspraak duldt. Hoe hoger het voetstuk, des te dieper de val is een welbekend gezegde. Laat mij dan maar op de lagere treden vertoeven. Het is goed zo.

Kan ik nog klimmen, mooi! Laat het dan langzaam, voetje voor voetje zijn. Een stapje terugzetten is hoegenaamd geen ramp. Blijf ik ter plaatse, dan weet ik waar mijn ‘top’ zich bevind. Voer ik ‘de trots van mijn kunnen’ even hoog in het vaandel als eender wie, in de wetenschap dat ik het op mijn onnavolgbare manier bewerkstelligd heb. Zacht als het moet, nog zachter als het kan. Daar kan ik best mee leven!

Schrijver: danny cant., 22 mei. 2005


Geplaatst in de categorie: moraal

2,6 met 8 stemmen 916



Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:
Jos Z.
Datum:
23 mei. 2005
Email:
Hier hebben reacties niet alleen kritisch-analytische, vaker complimenteuze, bevestigende, emotionele en misschien amoureuze intenties. Of is dat laatste mijn verbeelding?
Hardheid, Danny, om te reageren, heb je dus niet nodig lijkt mij. Eerder savoir vivre, respect, begrip, invoelen van onzeker-, kwetsbaarheid.
Immers velen van de hier schrijvenden zijn zoals ik niet zeer van eigen kunnen overtuigd. Alles is onzeker - ook als het geplaatst is. Voor mij zijn het net m'n kinderen, ik ben heel bezorgd over ze.
Dat is ook vaak de charme en leukigheid. Ik mail wel eens naar een dichter waarvan ik denk dat veel zelfvertrouwen heeft. Gezien de kwaliteit zoals ik die ervaar. Ze blijken net als ik ook onzekere mensen. Zoals al eerder door anderen gezegd: kritiek is niet de enige en eerste reactie-optie. Het is ontzettend fijn te merken dat collega-inzenders je lezen. Heerlijk vind ik dat tot nu toe, ze zijn allemaal (nog?) aardig ook voor me.
Danny, jij komt over als belangstellend, en ook nog zacht. Wat let je……
Leuk artikel van je.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)