Alle inzendingen over emoties metropool indruk

Bij mijn bezoek aan haar in latere jaren kwam ik eveneens in haar ban en onder de indruk van haar beroemde, middeleeuwse kathedraal en stond ik aan de voet van haar machtig oprijzende gevel en keek daar tegenop en bewonderde eveneens de halfronde, stalen bogen van de trotse brug die in de schaduw van de kathedraal zo zelfbewust het wilde, kolkende water…

Hoe kon ik je ook houden met mijn verschrompeld hart dat enkel voor zichzelf kon kloppen Teveel was ik bezig met het dorp in mijn hoofd dat jouw metropool liet stikken Ik meende dat ik schaamteloos van jou mocht profiteren en dat ik jouw emoties kon lenen Hoe kan ik het je zeggen met mijn doorstoken hart dat enkel voor jou mag sterven…

Ik vraag me wel eens af, als ik iets hoor, zie of lees, "wat moet ik hiermee"? Goud op snee, vervuld en verguld draagt men water naar de zee, ik zie ze lopen door de duinen en over het strand, voetsporen markeren het zand als land dat verloren gaat in de onstuimige branding, koppen schuimend in golven, keer op keer verliest men terrein, overvloed…

Om indruk te maken moet je altijd met iemands eerste vergissing beginnen.…

Ik wilde schrijven in de woordenstroom die als in een droom boven kwam drijven; vreemd hoe het begon… Het werd een vloedgolf van emoties en indrukken, waar ik me niet van los kon rukken, mezelf eigenlijk onder bedolf. Spraakwater maar dan geschreven want alleen zo heb ik mezelf nog enigszins in de hand.…

Vandaag vergezelde hij me naar de randstedelijke metropool. We zouden zelfs de befaamde brug en het water bij Moerdijk passeren. Om aan zijn liefhebberij tegemoet te komen zou meneer enkele fraaie groene exemplaren op de kop tikken in een eveneens randstedelijke metropool. Toen de avond al viel keerden we met onze vracht huiswaarts.....…

bomvol Londen bloedt de ader van de metropool barst op haar zwakke plekken open er zijn zojuist zeven jaar te vroeg ontelbare wereldrecords gebroken de G top schuift wat schotser en dichter om de achthoekige tafel…

emoties... die iedereen herkent maar ze tonen aan iemand dat is vaak ongekend ik kan het ook niet goed voel me dan zo naakt maar weet dat het me goed doet maar hoe doe je zoiets? hoe laat je zien wie je eigenlijk bent? meestal doe ik maar gewoon niets...…

Warm weerloos schelpenzand ligt maagdelijk te blinken laat zuigend water slinken op sereen verstild strand Het minnekozend gekabbel vertoeft nog in speelse rust warme korrels nat gekust in teder liefdesgeknabbel Als een plots vlagende bries wolken doet opzwellen de zon straf omknellen in grijs doorschijnend vlies Dan laat traag verdicht…

Mocht het ooit zover nog komen dat ik al mijn gasten welkom heet dan zou grijs mijn wereld kleuren zonder zwart of wit stramien geen gast zou mij bevreemden hun dossiers zijn mij bekend ik zou ze als mijn minnaars nemen in stil geborgen samenzijn…

we Franckendaelde park groette oog in oog jij met je hond en ik de fiets vannacht karde ik nog daar je weet wel waar zwaar over dat zelfde rode pad langs de gedwongen bocht die mij sterk liet voelen dat jij er nog steeds ligt onder waxine bloemenzee waarop veel emoties dreven en de indruk wekte dat jijzelf niet bent gezwicht teneergeslagen…

Al met al biedt de cd te weinig om buiten onze landsgrenzen indruk te maken.…

Wilde men de stad ondanks alles tot de metropool omtoveren die deze ondanks alles nooit zou worden? Hoe het ook zij, de hoogbouw vormt als het ware een uitnodiging voor de wanhopigen die de dood niet schuwen of vrezen, maar die deze daarentegen verwelkomen.....…

Er waren leden van het Metropole Orkest aanwezig om hun ongenoegen te uiten en dat deden ze met grote overtuiging. Een drummer zei dat zijn levensdroom wordt afgepakt en een eerste violiste uitte haar verdrietige verbazing.…

Mijn eerste indruk van mensen is wat mij betreft in veel gevallen de laatste.…

De liftruimte had een bovennatuurlijke paradijselijke afmeting aangenomen waarin tijdloze emoties verwarmend heen en weer golfden. Helaas zoals met de meeste BDE’s was het plezier van korte duur.…

New York, de metropool van 't grote geld Waar heel 't bestaan ervaren wordt als topsport Een echte topper zelfs bijna een god wordt Die stad, die zocht en vond een nieuwe held Eerst dacht ik nog: ze maken maar een geintje Maar nee, echt waar, die nieuwe held is Nijntje --------------------------------------------------- ...Het door Dick…

Hoe wonderlijk was het, dat ik samen met de vriend die ik vond in de slaapstad, een soort satellietstad van de metropool, op een regenachtige zondagmiddag, vijftig jaar na ons eindexamen, toen de winter van ons zeventigste levensjaar op handen was, plotseling de beginregels van de Ilias reciteerde, die ons bijstonden als de dag van gisteren.…

In de verte, achter de kale bomen, die als in een noodkreet, als in een hulpeloos gebed hun takken ten hemel heffen, vertoont zich de skyline van mijn zo dierbare geboortestad die eveneens haar stem wil laten horen in het grote koor van de mensheid; die ook de pretentie van metropool hoog wil houden.…

We waren de metropool Eindhoven gepasseerd. In de verte schemerden door de ramen van de coupé de parallelle torens van de koepelkerk met hun bolronde bekroning, eens van zo dichtbij aanschouwd tijdens het ziekbed van mijn liefste moeder dat spoedig zou voeren naar de onherroepelijke dood.…

De Boulevard Périférique slingert zich rond de wereldberoemde metropool, waar ontelbaren hun levens volvoeren en hun lotsbestemming ten einde toe dragen. Zij omhelst, figuurlijk gesproken, de stad. Het verkeer raast er bij dag en nacht voort.…

We waren met ons groepje naar de metropool aan de Rijn vertrokken. In de hotelkamer waarin ik geen oog dicht zou doen, sierde reeds een levensgrote foto van de wereldberoemde kathedraal de wand. We zouden later ook het gotische bouwwerk dat in jeugdjaren al zozeer tot mijn verbeelding had gesproken, gaan bezichtigen.…

Ze voerde over de bruggen die noord en zuid verbinden en die uitzicht bieden over de wateren, bevaren door een enkel stoutmoedig schip en leidde naar de metropool, zetel van onze regering, waar de hoogbouw onwaarschijnlijk oprijst. Een tramlijn verbindt de voorstad Zoetermeer die men wellicht ook "slaapstad" kan noemen met de residentie.…

Eén dagje stad op meers gesproken lichamen, geur en de wonderen stil naar de grootse metropolen van ver. Bezoek ik alleen gelaten fantasie dat in tempo mijn kamer wil vult beleeft de roem een zoen, ‘Simon: jij weet van niet, maar zij zag mij vandaag en dagen en daagt de dag mijn lieve man, mijn allernaaste!’.…

Ooit koloniseerde 'n blindeman de werkelijkheid even met zilverwitte tapis-plain braille van deze bol 's Ochtends vlak na de avond kijk ik uit het raam naar zijn jaarlijkse opmars Naast m'n trein rijdt puffend het bedekte landschap voorbij Ondertussen blaast goddeloze inspiratie witte letters weg naar de metropolen m'n eindbestemming…

Het was weer eens tijd om mijn voorraadje sokken aan te vullen, er waren de afgelopen weken slachtoffers gevallen, ik had de nagels van mijn grote tenen niet op tijd in de gaten. Mijn zoon is mede debet aan het slinken van de stapel bolletjes gepaarde voetbedekking, hij steelt ze onder mijn neus vandaan. Die zie ik dus (liever) nooit meer terug, want…

Het boek bevat vele kleurige, fotografische indrukken van het continent dat in mijn jeugd zozeer tot mijn verbeelding heeft gesproken en dat ik, ook later in mijn leven, nooit zou bereizen.…

geen vat meer kunnen krijgen op de ziel De stad, mijn geboortestad, biedt oneindig veel indrukken; ik hou van haar, zij verlaat mij niet.....…

Wij liepen er yeah yeah yeah met West Side-stoerheid in benen en fingersnap zomaar het paradijs binnen bij Tuschinsky-Metropole, welwillend toegeknikt door Eline Vere, lieve Haagse dame. Dat de lente een zomer inluidde, die jou met zich meebracht, wie had dat kunnen weten gedurende die zachte ijstijd van ‘63?…

Nadat mijn reis naar de metropool voltooid was, zocht ik in de wirwar van de straten naar het huis van de oude vrienden. De kerktoren die het vriendenhuis overschaduwt zorgt ervoor dat ik sneller op mijn bestemming ben.…