Alle inzendingen over familie zus afscheid

Bij het station neemt mijn zus afscheid met een vluchtige kus en ze verdwijnt in de duisternis, de duisternis die haar liefste gestalte eens voorgoed zal verzwelgen en opslokken.....…

De hond met de wollige vacht stond gedurende lange jaren aan de zijde van mijn zus en volgde haar overal.…

Mijn moeder hield van de romans van Kortooms en van zijn humor en gaf haar zozeer geliefde dochter en mijn zus die naam. Inderdaad bezat mijn zus in haar jeugd volop blozende wangen met een kuiltje erin dat ze nog bezit op haar vierenzestigste, nu echter een gordijn van grijze haren haar gezicht omlijst. Is ze vergrijsd door zorgen en leed?…

De zus, de liefdevolle, bezorgde en betrokken zus van de zeer zwakbegaafde man, leest zijn wisselende sentimenten af van het gezicht van haar broer. Zij probeert uit zijn gebaren zijn gemoedstoestand op te maken.…

Zo trots noemde ik steeds haar naam en bezigheden tegenover vreemden, tegenover onbekenden, die onze familienaam niet kennen: "Mijn zus, van Milieudefensie, mijn zus, de voorzitster van het Instituut voor Natuurbeschermingseducatie, mijn zus de tuinarchitecte, mijn zus de kruidendeskundige".…

In jonge jaren, ver verzonken en verscholen in de tijd was de jongeman gekomen om mijn zus te werven en door de jaren heen bleef hij als een trouwe metgezel en kameraad aan onze zijde staan.... (Op de bruidsfoto legt mijn zus, gekleed in de geel-zijden jurk haar handen in de handen van de man met wie zij een nieuw leven begint....)…

En zo trad de arts naar voren uit zijn spreekkamer en hij verwelkomde en begroette ons en ik zou hem verklaren dat ik gekomen was met de trouwe en dierbare zus, de kameraad van mijn jeugd, bezorgd en zorgzaam, bloed van mijn bloed Na ons bezoek de koffie op het terras en haar bewondering voor de rij bomen aan de overkant, de trotse ¨avenue van de…

Jij was toen Groot En ik werd steeds kleiner toen ik groter werd Boven was ik bang En onveilig Niet alleen in de deuren zaten gaten Toen Zo ook In mijn hoofd En mijn lichaam Liever was Ik er toen niet Geweten heb ik Verder ga ik Anders door het leven Afstand is verleden tijd in mijn leven Rouwen mag jij doen Wanneer je aan…

Ze is mijn zus om wie de tranen mij in de ogen staan. Mijn enige zus, mijn liefste zus, mijn zozeer gehavende en geschonden zus... En we zullen elkaar vandaag kleine cadeautjes geven. Ik zal haar het witte beeldje dat het tijgertje voorstelt, symbool voor haar toekomstige strijd, geven.…

Het uur van het afscheid was gekomen. De man kwam de zus opeisen. Hij voerde de zus, die in trouwe saamhorigheid aan de zijde van de andere zus had gewandeld gedurende de door onschuld getekende jeugdjaren, die als de ijlende wind voorbij gevlogen waren, mee in het huwelijk.…

Haar laatste zus was overleden. Zelf sukkelde ze nu voort achter een rollator en ze had mij gevraagd de grafkrans van onschuldige roomwitte lelies en fris groen lover te inspecteren die ze besteld had en die inderdaad de kist bleek te sieren waar de familie en de vrienden eerbiedig omheen schuifelden ten teken van laatste afscheid....…

Wie sterft neemt niet alleen afscheid van zijn familie en geliefden, maar vooral van zichzelf…

De avond spoedt zich ten einde: bij het station neemt mijn zus afscheid met een vluchtige kus en ze verdwijnt in de duisternis; de duisternis die haar liefste gestalte eens voorgoed zal verzwelgen en opslokken.....…

Juist toen in weke, kwetsbare regionen van de hersenen van mijn enige zus schijnbaar fatale ziekteprocessen hun eerste aarzelende schreden zetten, steeds verder oprukten en tenslotte terrein schenen te winnen, juist toen gaf mijn moeder mij de schoenen cadeau.....…

Bij het afscheid zal Philippe met gekromde vingers het glas van de deur betasten en hij zal flauwtjes zwaaien naar de zus en de verpleger zal mijn broer naar me toe leiden die me zal kussen met zijn tandeloze mond…

De familie, de overgebleven familie, ook van overzee, zou bijeenkomen en een van hen zou mij troosten, zou me aanhoren, zou mijn tranen drogen...…

De familie, mijn resterende familie, mijn zus, zwager en mijn nichtje, nu een jonge vrouw van zesentwintig jaar, scharen zich beschermend en bezield door goede bedoelingen om de gehandicapte broer.…

Ik heb tante ten afscheid gekust op de beide wangen. Toen ik aangekomen was in mijn geboortestad, "begroetten" mij naast mijn woning de bomen, al in zomertooi.…

Zo redenerend heb ik nooit afscheid genomen van mijn lagere school (mijn geest waart er nog wel eens rond), heb ik nooit afscheid genomen van mijn vader (de familie keek al zo vreemd) en heb ik nooit afscheid genomen van dat ene vriendinnetje (‘Laat mijn geest je penetreren!’). En toch. Ik neem afscheid. Al bestaat het niet.…

Zo kort vergezelde je mij, mijn allerliefste zus. Als een schim zul je me passeren tot je leven tot het verleden behoort, tot het afscheid komt...…

Je stopte met vechten Je was het leven moe Je kon niet meer Je vond het zinloos Waarom nog vechten Als het sterker is dan jij Je gaf de strijd op En liet je gaan Je wou het niet langer rekken Stilletjes naderde het einde En je nam afscheid Van je familie Van je vrienden En van mij…

Familie staat te huilen aan het bed, Leven en dood zijn nooit alleen aan zet Vaarwel, zojuist ging een mens verloren! Welke waarde heeft actualiteit? Elke tel verwelkomt en neemt afscheid!…

laat ik je wat vertellen over in stilte uren tellen over luidkeels roepen in de wind over het wachten op weinig als een kind over hoe ik naar mezelf zocht en toen ik me tegen kwam wilde veranderen hoe ik ben verdwaald op die tocht maar me weer vond in de anderen hoe ik woorden bedacht maar de stilte niet vinden kon hoe ik me gelukkig waande…

Liefde kun je niet verdelen in liefde zus en liefde zo, Zij kent geen rangen en geen standen geen level geen niveau, Je kunt er niet mee marchanderen zij is geen loterij zeker geen spel het is moeilijk uit te leggen, zij is er niet of zij is er wel…

Afscheid genomen van een oude buur hoe mager en dood vijfentachtig jaar de familie gecondoleerd, aangehoord hoe zeer ik op mijn vader lijk van uiterlijk Afijn vanmiddag dus wordt ze begraven, weer wat draden doorgeknipt, ik verlang naar zweven naar bevrijding van de vaste grond als ochtendmist opgaan in de lucht…

De 27-jarige Serena Williams heeft op Wimbledon in een teleurstellende finale haar zus Venus in twee sets (7-6 en 6-2) verslagen. Al met al is de balans voor de familie Wiliams negatief: een nederlaag levert meer langdurende negatieve emoties op dan een overwinning aan momentane gelukvoelens opbrengt.…

Altijd tijd maken voor iedereen, ik wil alleen maar zeggen zus, zoals jij is er maar één. Ik hou van je en blijf tot in lengte van dagen, mijn oudste zus, dat wilde ik je effe vragen!…

Er kan nog zoveel gebeuren Want de wereld verandert iedere dag Er kan nog zoveel gebeuren Waar nu tranen zijn staat straks een lach Er kan nog zoveel gebeuren Wereldwonderen groot of klein Er kan nog zoveel gebeuren Maar ook morgen zal ik er voor je zijn Onze band zal nooit slijten Leg die onzekerheid maar naast je neer Ik zal…

De VPRO heeft een prachtig portret gemaakt van dit gezien door de ogen van een vriendin van de moeder Rianne, een vriendin van de zus Samantha, een broer en zijn vrouw van Rianne en de zus en de moeder van Rob, de vader, de dader. Het is een prachtig portret en eerlijk portret. Je ziet de familie en vrienden vechten met de emoties.…

Je zat aan mijn bed als ik ziek was nam altijd een breiwerkje mee, veel werd er niet gesproken want jij breide en ik keek t.v. 't Belangrijkste was altijd gewoon je aanwezigheid vlak naast m'n bed, of m'n tranen afdrogen soms en in diepe stilte een gebed. Als ik me wat beter voelde ging je met me mee naar benee, samen de rokerskamer…