Alle inzendingen over genade

Niet wegen op de ander, niet op gedachten, wensen, dromen; er zijn totaal en vrij voor de ander als de bladeren van de bomen die komen en gaan, die vruchtbaar zijn ongeweten; genade heten voor wie je weg kruist zonder te bezitten.…

Zo jong met de dood in ogen iedere dag een beetje meer in het holst van de nacht banen hete tranen hun weg keer op keer zo zeer voorzichtig strelend haar lieve lijf haar pijnlijk lijf iedere dag steeds weer 'lieve God' vraagt zij haal mij weg sluit mijn ogen deze keer…

We zaten samen aan een tafeltje in het grand café van de stad waar ik woonde. Haar zwarte krulhaar in een losse staart, met enkele witgrijze haren bij de slapen. Net als mijn moeder en oma is haar vader door dezelfde ziekte getroffen. Sinds kort woont hij in een verpleeghuis. Na het overlijden van onze moeders vonden mijn nichtje en ik elkaar weer.…

God, redt mij toch in Uw genade...…

Het christelijke notie van genade als moreel richtsnoer van ons handelen is in onze samenleving vervangen door persoonlijk geluk. Dat neemt niet weg dat wanneer geluk uitblijft, we nog steeds om genade smeken.…

Geen enkel beest is zo woest dat het geen genade kent. Ik ken geen genade, dus ik ben geen beest.…

Liefde kan niet van één kant komen en/of beantwoord worden. Al kunnen wij niet de liefde opbrengen zoals God die aan ons schenkt, toch vraagt Hij van óns ónze liefde in al zijn gebrekkigheid aan Hem te schenken!…

Ze drinkt kleine slokjes met genade, keramiek warmt haar kille vingers, en dan is haar kopje leeg. Het lijkt alsof ze staart naar de weg die er altijd al was, het raam spiegelt de wijk.…

Gods mateloze genade is een verrukkelijk iets om te horen. Schuilt er in deze woorden ook geen verfijnde verleiding? Zouden vrome mensen niet klakkeloos tegen deze genade aanleunen? Laten wij ons daarom des te bewuster zijn van deze Goddelijke vergeving en ons schuldbesef meer scherpen.…

Zijn schip werd gebombardeerd... Ruim 300 man gingen ten onder... Hij vond een vlot, wel niet zo groot Maar zo ontkwam hij aan de verdrinkingsdood... Nog vier mannen klampten zich vast Hij hees ze op het vlot Zo dobberden ze op de oceaan Niet een dag, ook niet een week... Ze vochten, om niet dood te gaan Hij was de jongste van de vijf…

Vrijwel iedere, zo niet elke dag word ik aan mijn verleden herinnerd. Niet omdat ik dat graag wil, integendeel. Slecht vanwege het feit dat de steuntjes niet verdwijnen. Dat zal overigens het geval blijven. Eerlijk gezegd doet mij dit goed, daar dit de bevestiging is dat de waarheid in mijn geheugen is ingevroren, ook al kook ik inwendig soms nog…

Hij voorziet dat een woord als ‘genade’ niet langer genade zal kunnen vinden omdat het niemand meer iets zegt. Als de bijbel zo ‘vertaald’ moet worden mogen ze het van mij laten.…

Liefde is een mysterie en een genade van God.…

Thans keer ik weer : mijn God heeft mij vergeven, En Zijn genade wreekt de wegen niet, Waarlangs ik zwierf bij spel en ijdel lied, Zijn liefde doet mijn stervend hart herleven.…

genadig slaap je even uit want een stem spreekt tot de verbeelding ervaar maar een droom is moeilijker achter een scherm…

Verlatenheid en duisternis oeverloos lijden toen en nu; liefde niet begrepen, licht niet gedoogd, God, wees ons, zondaars, genadig…

zou je de eeuwigheid kunnen proeven door een innerlijke opheldering van Gods genade...…

Kom zoete dood kom - schenk mij de genade die ik nooit in dit leven kan vergaren: terug te keren in de schoot van de miljoenen jaren.…

Ik heb om u genad' o grote God, gebeden, Maar och! gij hebt ze mij in mijne druk ontzeid. Ik heb geroepen om uw milde goedigheid, Maar heb ze niet gevoeld in mijn ellendigheden. Ik heb om uw liefd' geworsteld en gestreden Maar hebbe tevergeefs daar lange naar gebeid*.…

een oceaan verder in een onbekende taal gillen jonge blauwvissen genade en het klagend besef dat uitsterven niets te maken heeft met sterven maar tranen ziet men niet onder water…

zoetelief ziekebloed strelende koorts opvlammend pelsdier geplunderde moord brute volharding tot brakens plezier drachtig gefluister genadig ontspoord…

ik roep om genade, uit mij stikdonkre zielenood! Gij, slaat Ge in zijn vallen het muske nog gade, o! weer van mij de zondaarsdood! Gij regelt de loop van de dolende starren, — Gij kunt uit hun krijg de elementen ontwarren, — Uw sterrenmantel dekt het Al! O!…

Opgewonden verklaar ik zonder tegenstroom in genade gevallen struikelend verder balonnen stijgen drijven af met stijl prijskaartjes bungelen vergaren interessenten ook in de fles blijft de klaarheid vochtig achter geschikt voor hergebruik bezin ik mij weer terloops sluipt het binnen vreet zich vast en blijft in de leeg gelaten holen…

Bevriezende gedachten volgen mij stil en straffend als ik vlucht zonder strijd en verlies wat ik wilde beschermen met warme herinneringen die de genadige slaap mij gunde toen ik nog jouw warme droom kon zijn.…

Misschien zal 't leven hun genadig zijn.…

Ik verdrink in de stroming van het kleurrijk genadeverbond als symbolisch wezen met koralen tot mijn geroepen richting; het geen genade wanneer de witte kaars zonder brandend lont, in ongenade het slappe koord voor een anker tot verlichting.…

Genadige dood! Zij kirren en zij hopen zij zien het kind nog niet dat hen begraven zal. ------------------------------------------ uit: 'Verzamelde gedichten', 1986.…

Sluiper sloeg toe, geen genade in harde wintertijd, honger gestild. Cupido voorgoed gevallen.…

Arm vrouwtje Voor een slokje Uit een blikje Lig je nu in een doodkistje Woeste meute Moordbrigade Geen genade Jouw dood een fanfaronnade Rust zacht Bloesempracht Cru geslacht In een baarbaarse dievenjacht…

waar de invallende nacht mij in dromen hult de adem van het duister onhoorbaar wordt smeek ik de dood genadig te wezen in die laatste dans naar eeuwigheid laat ik mijn tranen toekomst wezen die eens gehuild zacht is vergaan…