Alle inzendingen over graven diefstal

De dienstboden horen de schoten en zij rennen naar de overleden graven. 'Shit! mijn lieve vriendinnen, maar dit was toch echt niet de bedoeling!', zegt de wenende Millie tegen Njorthrbiartr en Yggsdrasil.…

uit de bocht verbaal vermogen op stamelniveau onverwacht feest voor stotteraars bekwaamheid lijdt nog het meest Voorzichtigheid is het hoekje om het overlijdensbericht blijft ongelezen een roep in de woestijn de schreeuw van Munch onvindbaar na diefstal in de hoek niet vouwen breekbaar stiefmoeder(lijk)…

Als het nieuws aandacht besteed aan de diefstal en er talloze reacties op binnen komen, variërend van- mensen die zijn boodschappen willen betalen, tot - mensen die hem ermee willen helpen, dat is Nederland ten voeten uit! We helpen waar we kunnen!…

Vrijwel alle mensen hebben iets aardigs, als je maar diep genoeg graaft.…

Ik heb de smaak van het graven te pakken gekregen. Morgen stuur ik een open sollicitatie naar het plaatselijke kerkhof. En volgende week begin ik met de vijver in de tuin. Als dat voorspoedig gaat, wordt 't misschien een zwembad... Je kunt jezelf elke dag opnieuw uitvinden.…

Een jonge dichter die vooruit wil in de wereld doet er goed aan op geregelde tijden met een onbesuisde uitspraak voor de dag te komen.…

knechtje van de slager, scheel, en als een bezemsteel zo mager, op zijn fiets, fluit een aardig wijsje lacht eens naar een zesjarig meisje en ziet dan verder niets, zelfs niet die grote grijze tram die rammelend aan komt snorren. het is in een tel gebeurd een BEL en SMAK een KRAK een GIl er knarst een rem en dan weer stil... wat mensen…

Onschuld. De winkelketen van de rookworst en tompouce gelooft er niet meer in. Ook de plaatselijke politie van mijn woonplaats heeft er moeite mee. Dat bleek uit het verhaal van mijn vriendin. Mijn vriendin was op cadeautjesjacht. Ze stond voor de wand van de cadeaukaarten en kon niet kiezen. Ze had een stuk of vijf kaarten in haar hand. Toen ze…

rumoerig voor een treurig schilderij misschien voorzag hij steeds al zijn vertrek vol zorgen om het veiligheidsgebrek de dader deed verstommen zijn geschrei zijn trotse roep, verloren, eropuit en nu al missen we zijn stemgeluid…

Je stal mijn hart zonder waarschuwing mijn woorden zijn nu uitgehongerd in het streven naar perfecte zinnen maar als ik je aankijk vallen alle woorden op de grond moet ik ze gaan zoeken…

Mijn tong naar buiten Mijn oren spits omhoog Gras, en modderkluiten Vliegen met een boog Een stap of twee achteruit Mijn kop een beetje schuin Gras en modder op mijn snuit Ik kijk tevreden naar het puin…

Hij keek nog steeds angstig om zich heen, bang om betrapt te worden wanneer hij begon te graven. De steel van de spade lag strak in zijn beide vuisten en zijn vingers zagen wit van het knijpen in de houten steel.…

Maar in mijn straat daar woont een vrouw Ze ziet dat hij steeds meer ontspoort Ze zegt: wie stopt er die diefstal en moord? 21/23-5-00…

Nou ja, Liever die fiets dan die knal Ik zou nog terug gaan slaan En als ik dan eenmaal bezig ben Denken zij `geen keuze` en beroven ze mij van het bestaan Ik heb geen liefdesrelatie met mijn fiets Hij reed overigens wel goed Gelukkig was ik wel verzekerd En kreeg ik de gehele fiets vergoed Dit was dus diefstal, bedreiging bovendien Maar…

in het duister van de nacht vrijwel opgaand in die nacht staat een rover en hij wacht hij wacht tot het laatste kooltje niet meer opgloeit tot de walm van petroleum is vervlogen en het oude mens naar boven versleten en kromgebogen dan zal het de volgende dag een kille dag zijn in maart het oudje zal ontroostbaar wenen haar centjes…

woorden vallen woordvallen kiemen in lieden aanzienlijk of arm of beide liederlijk gekleed in dwarse afscheidingen uit het geslacht der paardestaarten avond aan avond wordt er gezongen gewoon zonder gedachte aan klein- of kortheid om de positieve affecthouding tot de zaak uit te drukken de zege duurt niet lang men speelt vals ratificatie…

Een duidelijk signaal dat diefstal in orde is als het slachtoffer dom, vergeetachtig of in de war is. Ik kan maar heel moeilijk begrijpen waarom iemand iets van een ander afpakt. Kan iemand mij dat uitleggen?…

Alle bezit is diefstal.…

De voorzitter van d' edelliedenclub uit Bodegraven was in paniek over wat hij hoorde in Grave. Een werkloze graaf uit het nabije Megen had een baan als grafmaker gekregen! Zei hij: "Kunnen graven graven graven?"…

Steel nooit postzegels, voor je het weet heb je een stempel.…

Ik trachtte jou te bellen, in de cel die je een uitzicht op het kerkhof biedt. De zon brak door. De stenen blonken wit. Cipressen. De verbinding lukte niet. Het ijzer van het hek ontsloot zich wel. De kindergrafjes liggen hier apart. Er waren een paar ééndagsvliegen bij. Geen omber* foto's in een blikken rand. Ik struikelde over zo'n klein…

Ik strandde in een dode stad, Bewandel een eenzaam pad, Vertrouwd met vergeten graven, Omspeeld door zieltogende blaren.…

zo vormloos vluchten de grijze vegen met de nevel regen de graven zuchten dempen droeve woorden die fluisteren rond witte bloemen grond langs stenen boorden het water spat rozetten de chrysanten bloeien de cijferjaren zetten stiltes aan het bloeden die blijven kwetsen al hebben arduinen geen doornen die de aanraking verhoeden…

op een hoekje liggen begraven de minvermogenden in lagen de bloemen lijken voor het hele graf omdat in de regen het kaartje het begaf zonder al te veel weelderige bloemen zetten zij behandeld als verdoemden hun leven in armoe na de dood voort hun enige hoop is nog de hemelpoort in groteske pompeuze familiegraven liggen de invloedrijken…

wie raapt hier de nagelaten woorden op het sprakeloze wit van zoveel duizend graven zie, kou groeit als gestolde tederheid op de zere huid van het landschap heeft aarde een geheugen en wie vindt hier dan ooit zijn eigen handen weer wie het weerloos hart ogen waarin de woorden naar de lippen groeien, voeten vastgelopen in de waanzin-klei…

(Frank de Grave, televisieprogramma NOVA, 1 juli 1996)…

De grootste schatten liggen onder het zand maar je moet wel graven.…

Wéér laat de Renkumer zijn ogen over de vele graven glijden en merkt op: ,,Rode rozen…al die jongens zijn rode rozen, omdat die bloemen symbool staan voor liefde!”…

Accent grave of accent aigu zeg wat vertel je me nu ? Is het echt zo simpel als jij het meldt dat is me nou nog nooit verteld Ik maar rammen op die knoppen want ik wil spijkers slaan met koppen Streepje rechts, was dat grave ?…

Met gespreide vleugels vliegt zij richting einder daar waar zij de dood vermoedt schieten beide ogen hartstochtelijk vuur maar raken kant noch wal verscholen achter aards leven lokt hij immer machteloosheid in zijn duistere val vertrapt hoop en schopt wanhoop langs grijsgrauwe zwerken waar taal voor altijd zwijgt graaft hij een kuil…