Alle inzendingen over ikzelf

En zo herinner ik me de kamer; de kamer van mijn vroegste jaren; in het midden de tafel met het bonte, wollen, gedessineerde kleed (eens stond daarop een ranke, glazen vaas; de lange stelen van de bloemen werden voor mijn ogen vervormd door het glas). Er was het bankstel met goudkleurige bekleding en tegen de wand stond eveneens een tafel geschoven…

diep van binnen durven kijken in de roos de puurheid diep verborgen niet ikzelf die daar voor koos die tederheid, ontluikend nu...maak ik de keuze ...en pluk mezelf vanaf dan zijn het niet langer doornen die mij beschermen ...maar ikzelf…

Soms heb ik geen woorden geen troostende armen maar heb ikzelf iemand nodig die mij even moet warmen. Soms weet ik niets te zeggen tegenover een ander met verdriet ik huil stilletjes even mee maar woorden vind ik niet.…

Want wie kan er nu beter iets over mij zeggen dan ikzelf?…

Veel groter dan ikzelf; ik ben slechts een onderdeel van het geheel.…

Er valt niks te vergelijken, met ’t leven van mijn doel, alleen ikzelf kan me verrijken, met mijn innerlijk gevoel. 1000 Maal zou ik willen sterven, om gebeurtenissen te vergeten, ze uit mijn herinnering te kerven, waar ik niks meer van wil weten.…

Ik zou zo graag Met het woordenboek erbij Gedichten willen schrijven Die ikzelf niet eens snap Maar de vraag "Wat bedoelde hij?" Zal nooit lang beklijven Want de 'kenners' zijn zo knap...…

Ikzelf heb beide kwalen meegekregen: Voor mei is agt min fier nog altijt neegen.…

Ook omdat ikzelf die titel waarschijnlijk en zeer onterecht nooit zal krijgen!…

Ware liefde, bestaat die liefde Voor mij niet, maar het lijkt er nu wel op Ik voel me gelukkig met jou in mijn armen Dicht lig je tegen me aan ik laat je nooit meer gaan Je hebt iets in mij geraakt waarvan ikzelf nog niet eerder heb geproeft ik kan je uren in de ogen kijken en helemaal voor jou bezwijken Ik ben verliefd...…

loslaten is gaan in diepten niet om te vergaan als oud vuil of worden tot uitgedroogde bloemen het is zoeken naar de aarde, wortels voelen, drinken uit nieuwe waarden waarop ikzelf mag roemen in bleke schaduw zal ik verblijven waar nog prille zaden de stilte inlijven wachtend op een nieuwe aubade…

Heb ik me niet verbeeld dat ik je gelukkig maakte doordat ikzelf zo in-gelukkig was met jou.....??…

ik kommer slechts nog om mijzelf, knaag nog nauwelijks aan 't gewelf, van dit lijden naar het einde, maar als ik het onderspit dan delf, vraag ik naar meer dan slechts ikzelf, waarvoor ik dag na dag wegkwijnde.…

Ik ben snel op de kast te jagen trek me alles veel teveel aan maar wat ikzelf wil bereiken daar zal ik voor gaan. Ik heb mijn eigen soort publiek mensen die om me geven die mij nemen zoals ik ben het zijn vrienden voor het leven.…

Ik was buiten Voor even leek alles groen En de wereld leek nog kleiner Dan ikzelf. Ik vergat te denken Bij mijn lopen. Alles ging langs mij heen En ik passeerde de beelden Op mijn netvlies Om ze te branden In mijn gevoel. Ik was klein heel klein Bijna net zo groot Als de anderen.…

de stilte valt harder dan steen zo ineens sta ik alleen ben ik het punt van aandacht geleid door inspiratie die wacht totdat ikzelf de stilte breek en dan de woorden kies en spreek over deze mensen, voor mij in het dal giet ik zinnen als een waterval vervuild water laat ik meeglippen totdat de kanalen vastslippen…

ik luister hoe de stilte oorverdovende vormen aanneemt hoe ruwe wind schuurt langs schelpen ik krimp ineen fluitende, snerpende tonen dringen dieper in mij dan ikzelf ben ik zoek in de leegte van mijn ziel hoor verre klanken van jouw stem beelden van jouw ogen zweven rondom mijn zijn is zonder houvast ik besta en…

Het relaas De spijt mij gegeven, opdat ik nu weet, dat geen ikzelf teweeg bracht. En het was een nietigheid ten opzichte van, dat geen reeds te komen. Begraven een uitkomst maar ik ben overkomen, reeds was ik al gstorven. Bevroren door ijs, onbewust geacht als slaaponderkomen.…

glanzende schemering is wat je omringt ook al kijk je door de ogen het is alsof je van binnen zingt en kontakt slechts is om te gedogen vragen om te dagen zal verder gaan dan zien door glazen of openen van je mond het zal je niet verbazen als ik in stilte zeg jouw bloemen staan voor mij in onzichtbare vazen wellicht schouw ikzelf…

Ikzelf heb mij uit het landschap teruggetrokken In een zweem van angst en vogelgezang. Mogelijk haalt op dit papier de gretigheid Het van de berustende blik en de ineen geklemde handen.…

grond die statig dansen in de valavond hun scherpe schaduw kruipt verdacht de kraters van de maan verlaten één voor één de donkere dagen ze klauwen grauwe wolkenlagen en hebben mij de vrees gelaten een oude eik, in de leegte geboren kraakt mijn stap voor stap verschrikt het fluisterwezen dat elk ogenblik het bos invlucht zodat ikzelf…

Hoor eens lief, ik moet nu gaan ze kwamen al een paar keer kijken waar ik bleef, maar ik wilde nog voor even met je samen zijn vragen… deed ik het wel goed je weet wel, met de bloemen, de muziek, de kaart ikzelf vond het wel mooi en hoop dat alles ging zoals jij wilde tja, ik ga nu… maar ik moet je wel vertellen dat dit het…

Toen ikzelf in latere jaren voor de klas stond, pestten de belhamels mij eveneens weg. Het zijn de slechtste vruchten niet waaraan de wormen knagen...…

Mijn zusje en ikzelf liepen aan de goedgunstige hand van onze ouders. Eens was de winternacht over de wereld gevallen en deze had zich over haar ontfermd. Het moet een klein, bescheiden kerkje geweest zijn waarnaar we onze voetstappen richtten. Helder geel licht straalde uit de vensters als een verwelkoming.…

monotone treinen dansen mijn rust verstoren van ogen glijden naar de einder jammert de schelle bel aan de overweg buigen rode armen sperren de kruisweg razende metalen rollen stalen wielen cadansen denderen, denderen voorbij dan raast enkel nog een adem stilte in mijn lijnen zicht licht een glinstering naast het spoor en ikzelf…

En 't is, als hoorde ik Iets zichzelf vermanen: 'Mijn liefde was ikzelf'. - Zo werd ik vrij.…

Wat mij dus rest is de toekomst en die heb ikzelf in de hand Ik zal mijn eigen keuzes moeten maken tussen mijn gevoel en het verstand De schuldvraag is voor mij in deze overbodig Want meer dan de antwoorden heb ik nu mijn moeder nodig Het is voor mij heel moeilijk om vaak bij jou te zijn Want om jou zo te zien lijden doet mij teveel pijn…

....en op die avond, na de redactievergadering, raakten we in gesprek: een oudere heer met een uitbundige, witte snor die ik van nabij moest aanschouwen en die hij me haast opdrong en ikzelf.…

Neemt men onverhoopt eveneens voetstoots aan dat het verstand aftakelt in het brein van de ouderen, dat zij en ook ikzelf degenereren tot betreurenswaardige, meelijwekkende dombo's en stupido's? Of is dit allemaal inbeelding en zijn de liefde en de medemenselijkheid overal in hoge mate om ons heen?…

Ikzelf, zes jaar oud, lachend. En tante Resi, aan wie geen lang leven beschoren zou zijn, met haar kind op schoot. De foto toont een beeld uit een lang vergeten jaar, bedolven en ondergesneeuwd door de ongenadige tijd....…