Alle inzendingen over is boos en recalcitr

Dries was nog te boos om zijn rol van slechthorend persoon te blijven spelen. ''Ach'', zei hij met gespeelde onverschilligheid en tevens met ingehouden boosheid, ''we vonden het achteraf niet lijken.'' ''Menen we dat nu werkelijk? Echt niet?''… was haar zwakke verweer. ''Voor geen meter!!!'' snauwde Dries onverwacht fel.…

De grootste ellende die Fortuyn heeft aangericht, is dat hij het waanidee van de islamisering in de bloedbaan van de natie heeft geïnjecteerd. Dat waanidee, bij Verdonk overigens grotendeels afwezig, heeft zich bij Wilders ontwikkeld tot een reusachtig ideologisch gezwel.…

Bedankt onverlaten voor het niet nakomen van regels die welliswaar voor iedereen hetzelfde waren maar blijkbaar niet golden voor jullie, die ze met een pak zout namen! Bedankt dwazen voor het omhoog schieten van de mensen die inmiddels liggen te vechten tegen een onzichtbare vijand! Bedankt idioten, voor het niet dragen van een mondkapje, daar waar…

Dus boos ben ik, net zo boos als op dat ene stel wat met vakantie kwam, de grenzen overschrijdend, vanuit een rood gekleurd land, door oranje gebieden vakantie te moeten vieren in een oranje land! Hoe krankzinnig moet je zijn te veronderstellen dat het virus stopt bij de grens?…

Een mens is niet meer waard dan zijn acties. Lieg niet, Bedrieg niet, Doe geen beloftes die je niet waar kunt maken. Beloofd is beloofd. Een mens is niet meer waard dan zijn acties. Je kunt liegen, bedriegen, maar het leven is een bitch. En de waarheid achterhaald het wel. Vertrouwen gebroken. Herstel je niet snel. Een mens is niet meer waard…

We hebben geen vertrouwen meer in Den Haag, de regering en alles wat erom heen hangt, het vertrouwen is naar zijn grootje, voor zover we sowieso nog vertrouwen hadden in al die maatpakken die wetten en regels behoren te hanteren en na te leven! Vertrouwen in mensen die dit niet meer verdienen, die ons vertrouwen dusdanig met voeten betreed hebben, dat…

grappig hoe je hoofd de vorm van stuiterbal aanneemt het karmozijnenrood met vegen bruin indigoblauw harmonieus op groen behang en el-ke let-ter-greep ik schreeuw je tranen door je keelgat ram en je bloed proeft brokkelroest zoals mijn wraak zich rochelhoest…

'k Wil wandelen in het grote bos Waar bomen staan, heel hoog En vogels zingen op een tak Dan fluit ik er ook op los en houd ik in mijzelf een monoloog 'k Wil zwemmen in een heel groot meer Waar vissen zich vermaken, en ik zwem daar dan tussenin, om me daarna weer droog te maken Dan wil ik liggen in het gras en staren naar de zon Die…

Verscholen onder sneeuw en ijs daar zingt een boom zijn eigen wijs nog niet zo heel hoog van de toren wie luistert zal het echter horen De sneeuw smelt weg, het ijs verdwijnt 't gezang wordt luider naar het schijnt de prille lente laat zich zien tè ingehouden nog, misschien? Dan barst het los, een hemelskoor klinkt nu in alle tonen door…

een trouwe blik Een grote lik als dank We hebben samen schik Het bos in met de hond We gaan vast nog een keer 't Is ook nog gezond ....we gaan morgen wéér!!!…

Me fiets is gejat ben zo kwaad ben het zo zat want Ze hebben me fiets gejat Wanneer blijven ze eens met hun poten van mijn spullen af Nee, Kom als een dief in de nacht.. da's pas laf Den Haag klote stad ben het zo moe ben het zo zat want Ze hebben voor de 2x mijn fiets gejat…

Het ruikt naar suikerspinnenbos fluweelwolken schaduwen over de gelokte haren van de geknielde vrouw een gebroken vleugel trilt het schors tekent groen afzonderlijke gezichten bereiken de grond waar boomverlatende takken zoeken naar werkelijkheid de dwaas de romanticus ontrouw verliest zich in brandend verlangen de ander bidt tot één…

Gedachten temidden van een bos krachtige eiken die knoestige takken ver in het rond uitbreiden hier en daar door schaduw van groene brede kronen verraste ogen naar een licht- heldere blauwe hemel leiden en lopen langs een smal zandpad waar doorvallend zonlicht groene bladeren bespeelt donkere en felle kleuren grauwe stammen het rijk…

Vroeger waren de mensen snel in de wiek geschoten, nu hebben ze een kort lontje.…

Het is een oud geloof: God was boos.…

Pas nadat ik jou met grove steek en vaste hand heb dichtgenaaid mag je gaan, de buik vol stenen en Spaanse pepers voor de dorst Op de rand van de put een emmer met een bodempje water, je duikt worstelt en komt boven, zuipt je vol aan hectoliters tijdelijk geluk Je boert, haalt adem en zinkt voor- goed naar de bodem van het stuk…

In jouw bossen wil ik mij laten verdwalen Oneindig dwalen en één worden met jou Mij laten verrassen door alle geheimen De late avondzon en de ochtenddauw Ik wil genieten van jouw jaargetijden Het uitzicht en alles daaromheen Jouw warmte en kou voelen Elke boom ontdekken, en elke steen Alles wat jij houdt verborgen In het diepe bos van jouw…

Duizend tinten bruin en groen, schakeringen langzaam verlicht, de ochtendzon geeft je een zachte zoen... Tot vanavond, nachtelijke rust, een glimlach verschijnt op mijn gezicht, de ochtendzon heeft je goedemorgen gekust...…

verloren onderschat de gevaren van het woud niet weg met het vuur voor passie geen plaats hier in het bos in de wereld om te overleven…

(en het bleef nog lang onrustig in Huize Bos)…

Grappige titel, zeker als je bedenkt dat Trump weer eens onder vuur ligt; hoe die man een zoveel kiesmannen is gekomen, zal altijd een raadsel zijn en blijven. Ik denk en zeg: dat die man volkomen ongeschikt is voor deze verantwoordelijke job. En weet je, mijn mening mag ik ventileren, ze zullen me niet zo snel een verbod geven om te praten of te schrijven…

Soms ben ik degene die op lippen bijt, om niets te willen zeggen, vaak ben ik degene die zegt: je hebt gelijk. Soms denk ik: barst! Maar zeg het niet, immers is er al genoeg shit in de wereld, dus waarom je druk maken om een bagatel? Soms draai ik m’n hoofd om, domweg omdat het me niet meer boeit wat een ander meemaakt, gewoon omdat er niet nog meer…

vergeten de stille pijn Ik loop door het bos Gedachten aan beter Rennen door mijn hoofd Stil laat ik mij zakken Op de mossige aarde In de sereenheid van het bos Hoef ik even niet te denken Alleen maar jouw stilte mogen proeven...…

Zittend onder een boom Denk ik na over vervlogen dagen De bladeren vallen en ik dagdroom De mooie herinneringen vervagen Een wirwar van wegen Waar achter elke boom een verhaal schuilt Als de takken bewegen Is het of de boom huilt Het zijn echter niet de tranen van het bos Maar de wirwar van mijn gedachten: Een chaos…

Ik loop door het bos, de stilte brengt rust, net zoals de stilte tussen ons, rust in mijn leven brengt De bladeren laten los, en waaien weg, net zoals ik los liet, en mijn eigen weg ging De zon, nog krachtig, breek zich een weg door de bomen, net zoals ik met al mijn kracht, de circel doorbroken heb Ik kijk voor me uit, zie een kleurijk…

Het is bepaald overdreven te denken dat het gedicht een poging betekent om iets verstaanbaar te maken, laat staan een uiting van priesters die god zien. Een gedicht is niet meer dan een oor, om te grijpen wanneer men geen woorden meer heeft in officiële gesprekken, een reling bij zeeziekte in de salon. -----------------------------------…

In ons bos worden bomen geveld.…

ze verzetten zich met handen en voeten maar bij kop en kont pak ik ze op doe ze in een doos verzegel die met kop-dicht tape en zet hem op het spoor in een platte wagon naar de horizon kleiner wordt de doos en kleiner gedachten proberen uit te breken ik zie ze beuken maar het tape houdt stand klein wordt de trein en verdwijnt…

In Schinveld wordt de burger flink geplaagd Het groeit nu de gemeente boven ’t hoofd Ze heeft wel stille vliegtuigen beloofd Dat klinkt inmiddels best wel afgezaagd De burgemeester onderneemt nu stappen Hij vraagt de actievoerders om te kappen…

Er worden geen vragen gesteld geen suggesties gewekt, er wordt niet geveegd maar gestreeld eerst worden stammen van bomen gescheiden dan bladeren van scherven, pluisjes van stof de eenvoudige gebaren boezemen iets in waar het klaar is, lijkt nog niets begonnen intussen vertrokken de sprokkelaars vanzelf boog het zoekteam…