Alle inzendingen over kerkklokken

Mijn vriend had het van een koerier. Men had de anderen niet in veiligheid weten te brengen. Ze schenen, gezeten op de straatstenen, te wachten op het transport dat hen naar Duitsland en daarmee zo vermoedde ik naar het eind van hun leven zou brengen. Een godverlaten duisternis legde zich over mijn hart en drukte een zware kussen op het laatste restje…

Het driemaal ‘cloppen’ ten teken dat er brand was uitgebroken. Nee, sirenes en alarmsystemen zouden nooit in staat zijn de goddelijke trillingen in zich te bergen en deze uit te laten gaan op de manier waarop wij dat door de eeuwen heen deden. Of wat te denken van onze manier van tijdsaanduiding? Deze liet ooit een ons bezoekende Italiaan enthousiast…

Het luiden van kerkklokken op zondag is een heidens lawaai.…

Het luiden van kerkklokken op zondag is een heidens lawaai.…

Die hoorde de kerkklokken luiden. Hij zei wat een herrie. Te veel voor een merrie. Ik houd niet van zulke geluiden.…

Kazuifels, djellaba's, kruisjes, keppeltjes, hoofddoekjes, minaretten, kerkklokken. Bangmakerij bij de baard van de profeet.…

De kerkklokken zongen helder het lied van onschuld, heiligheid pastoor een niet-zo-stille kracht doem en donder naar de kelder vergeving slechts een kleinigheid snel naar de kroeg, waar 't pintje wacht.…

een witte wereld die ons warm verwachtte je lachte toen ik zei, ik kom nam alle risico's, was blij gordijnen sneeuwden en je opende vrieskou je huis een warme kerst ik was zo graag bij jou we zetten uren stil in samen met elkaar toch klepelde de kerkklok zijn openlijk misbaar de stilte luisterde terwijl wij gaven we telden onbewust…

De eerste sneeuwvlok Valt op het asfalt Van de straat Terwijl de kerkklok Slaat, kleurt De wereld wit Een kievit hipt En een vlucht Ganzen vliegt Over het kale Akkerland In de koude Avondlucht Richt de maan Zich op De arrestant Het stond In de ochtendkrant Naast Het weerbericht…

De eerste sneeuwvlok Valt op straat Terwijl de kerkklok Slaat Kleurt de wereld wit Voortaan Zit de oude man Niet langer voor het vensterraam En een vlucht Ganzen vliegt Over het kale akkerland In de koude avondlucht Richt het maanlicht Zich op de arrestant Het stond in de ochtendkrant Naast het weerbericht…

Lang vergeten, het spoor en langs de weg waar de berm naar regen ruikt fluisteren dode bloemen vervaagt opnieuw haar zon verliest zij onoverwonnen strijd onafgemaakte herinneringen van lege huizen langs stille wateren walmt vuur dood klinken kerkklokken en de wilg wiegt de maan in niets nog meer zal ik geloven…

ik laat me drijven op de wind hoor in de verte kerkklokken luiden beneden speelt een kind zijn spel lijkt doelloos maar hij lacht plezier zijn oog en handen vinden hun vertier ik zoek de schaduw van mijn vroeger leven speur naar kleur in de herkenningspunten die rotsen kunnen geven land in de geborgenheid van Gaia's schoot…

bassen dragen je geluid voorbij de huizenblokken geven ruimte aan je stem die raakt met nostalgie van zware kerkklokken met vingers knijp je in mijn maag en draait de twijfels om in weten haalt uit met vaag verdriet dat ik niet kan vergeten de toon vervloeit tot woorden maar de beelden komen niet, dissonanten breken dan de melodie…

ik droom terwijl mijn handen werken we gingen buiten alle perken lachten om de kerkklok en alles wat de klepel aan geluid had opgekropt er is geen tijd slagen zeggen nooit wat ze bedoelen een koster is er niet de torenhaan draait naamloos steeds zijn lied maar jij en ik kennen het bed dat liefde vrijt in passie zonder spijt als…

kerkklokken lokken tranen luiden zacht verdriet schoppen graven troostend dieper naar vergeet me niet tijd verslaat de uren trager leven draagt de dood ten grave en geeft moeder aarde weer haar laatste waarde regen kabbelt litanieën bloemen dalen op de kist ergens rolt de donder weerlicht is vermist.…

Traag ook golven de bronzen klanken van de kerkklok op het heldere lenteconcert van de vogels. De lage zon doet het jonge groen van d’ oude linden oplichten. In het onregelmatig geroffel van de voetstappen hoor ik de zware soldatentred van weleer. Bloemen bij het monument, bloemen bij de graven.…

Traag ook golven de bronzen klanken van de kerkklok op het heldere lenteconcert van de vogels. De lage zon doet het jonge groen van d’ oude linden oplichten. In het onregelmatig geroffel van de voetstappen hoor ik de zware soldatentred van weleer. Bloemen bij het monument, bloemen bij de graven.…

ik wil slapen op rivierbed en opstaan met de geur van mest lopen op werkeloze dijk of wat er nog van rest ik wil de wind in m’n hoofd want m’n stadshart is bevuild ik wil de regen in m’n ziel want m’n stadsgezicht huilt een meeuw geeft geluid aan de lucht een kerkklok zweeft op de wind een boom neuriet zachtjes mee alsof Brel het…

Als primitieve reactie op het gejengel vanaf de moskeeën ergeren ze zich ineens het apezuur aan de sterk vertegenwoordigde kerkklokken. Denk je eens in, voor zo'n overtuigde orthodoxe moslim valt iedere klokslag als een mokerslag op zijn vrome punthoofd.…

als het nacht is en bijna volle maan tijdens zo’n warme zomer als deze en als je stil bent als je heel stil bent en alle mensen in je buurt zijn ook heel stil als je alleen maar het ruisen van de bomen hoort of heel ver weg het blaffen van een hond kan ontwaren of als je het verwaaide geluid van een kerkklok alleen maar kan vermoeden en nóg…

Doekle dendert voorbij de onrust die leeft onderaan de dijk, minaretten groeien boven z'n hoofd, hoort niet de kerkklokken van kleyne luyden, verwilderd streeft hij naar zijn eigen, correct-pathetische gelijk. Confrontatie, ik teken er voor..... Ik ben beertje Mohammed, beertje dat kan dansen.....…

; crèmegetint en tingelende tere klokjes de platenspeler krast versleten een oude versie van Stille Nacht waarna een zuivere knapenstem zingt over het Kind in Betlehem dat zolang al werd verwacht uit de keuken drijven geuren van zoete spijs en wildgebraad verwachtingsvol tot watertanden de kleintjes wassen braaf hun handen als de kerkklok…

verschillende geuren en smaken Die je zintuigen raken In de bomen hangen slingers, ballen en strikken Op de grond zitten kinderen die aan hun lolly likken Zij kijken naar de lichtjes De ballen weerspiegelen hun gezichtjes Onder de boom liggen pakjes Met kerstkransjes aan de takjes In de lucht verschijnen witte vlokken En in de verte luiden de kerkklokken…

De kerkklokken sloegen een maal. Door het lokaal en de buitenruit keek hij naar de kerkklok, halfdrie. Als deze school nog in gebruik was pleegde hij op dit moment inbraak. Toch wist hij zeker dat dit niet het geval kon zijn. Deze school zou, zoals de rest van de buurt, plaats moeten maken voor een dure villawijk.…

Op een keer moest ik een grote geluidsbox verplaatsen en toen ik die dicht bij mijn oor had, zette hij de volumeregelaar keihard op het geluid van kerkklokken. Die vent was volgens mij niet helemaal tof, want hij stond in zijn lange onderbroek in de kamer met een hoge cilinderhoed op toen hij mij dat flikte.…

richting vloer Alles voelt stroperig, steeds zak ik weg door mijn voeten Het enige wat kan is kijken Het gedwarrel zien, het verzinken voelen Kijken en wachten tot seconden weer gaan tellen Het is het hopen op meerdere ogenblikken na dit tragisch lange nu Vrij zonlicht bespeelt plotseling de vloer onder mijn voeten Hoor ik ergens een kerkklok…

En dan die kerkklokken. Oorverdovend hard. Toen Charles probeerde op te staan lukte dat niet. Hij lag in iets. Plotseling greep hij naar zijn nek. Het amulet. Het amulet dat hij altijd bij zich droeg was weg. Door dat amulet wisten diegenen die hem zouden vinden dat hij aan de ziekte schijndood leed.…

Hier is ook de kerktoren waar een parachutist aan bleef hangen maar hij overleefde maar was wel doof van de kerkklok. Verder gaat het naar st. malo en honfleur en de badplaatsen en dan nog verder naar quimper en quimperle en naar bretagne na normandie dus.…

We vallen stil en zien hoe de kerkklok naar 9 uur kruipt. ‘Komt u maar binnen hoor’, klinkt het monter vanuit de zaak. ‘Wie was er eerst?’ ‘De jongste’, wijs ik, en volg hem naar binnen.…

In de verte slaat een kerkklok 12 uur. Gelukkig maar.…