Alle inzendingen over kind, ouders

Ik ben ouder dan ik was en nu ben ik een ouder. Mijn kinderen verwijten mij soms dat ik niet zo kinds moet doen, gniffelend voorspel ik hen dezelfde toekomst. De Lord is niet meer, het kind komt nimmer meer op tijd en blijft derhalve altijd kind. Ouder worden we allemaal maar we worden niet allemaal ouders.…

In een omgekeerde wereld groeien bomen aan de blaadjes, laten honden baasjes uit, voeden kinderen ouders op, jagen zeerobben op haaien, gaat het volk Jan Peter naaien...…

Ik wil zo graag lieve ouders hebben, dat ik mezelf wijs maak, dat dat ook zo is. En al die nare dingen die gebeuren, wil ik het liefst zo snel mogelijk weer vergeten. Ik ben er trouwens van overtuigd dat het aan mij ligt. Ouders hebben toch aandacht voor hun kinderen? Ouders hebben toch veel voor hun kinderen over?…

Met deze naam wil de school zeggen dat er een driehoekige samenwerking is tussen kinderen, ouders en leerkrachten. Het is een prettige school waar iedereen het meestal naar zijn of haar zin heeft. Sinds kort hebben ze een schoolorkest. Verschillende leerlingen bespelen een muziekinstrument.…

Mijn ouders gaan scheiden, Maar ik hou van hen beiden. Voor wie moet ik kiezen, Voor pa of voor moe. Ik vraag me steeds af, Waar moet ik naartoe. Van beide te houden, Het valt soms niet mee. Samen zijn,dan ben ik tevree. En wisten zij van mij maar 1 ding, IK ben het kind van de rekening.…

Kort voor zijn dood noteerde mijn vader zijn toekomstvoorspelling Hij schreef er boven REEKS maar er kan ook staan KEUS Verantwoording op mij nemen schouderpijn hoer in omgeving korte duur vertrek kan met vrouw niet opschieten andere beheerst mij voorjaar verandering finanacieel alles opgelost nieuwe connecties helpen jan(uari) uitstel…

Zij luistren beiden naar haar oud verhaal, wondere dingen komen aangevlogen. zichtbaar in hun verwijde ogen, als bloemen, drijvend in een schaal. Er is een zachte spanning in hun wezen, zij zijn verloren en verzonken in elkaar, - het witte en het blonde haar - geloof het maar, geloof het maar, alles wat zij vertelt is waar en nooit zal je…

Als een leeuwin over mijn kinderen waken, heb ik nooit gedaan. Deed wel mijn best ze sterk te maken, en op een goed moment te laten gaan. Als ze klein zijn, neem je beslissingen voor hun bestwil, als ze groot zijn doen ze dat voor jou. Zo werkt dat nu eenmaal in deze maatschappij toch? Moet er iets aan worden toegevoegd, nog?…

Zij groeien als kool in hun taal. Uit de chaos van klanken dringen woorden naar voor. Als een stormram rent hij erdoor en schaart ze energiek rond zijn onaantastbare "ik". Zij luistert bevallig, echoot "ik ook" door het huis, neemt eigenwijs haar tijd voor een nieuw geluid. Moeizaam brengen ze woorden in het gelid, zinnetjes missen…

Er zijn meer ouders die een pak op hun billen moeten hebben dan kinderen.…

Zo bloeide je, ineens heel pover, nog naakter uit dan een magnolia Sliep je met blauwe lippen in een al veel ouder eenzaamheid. Je hield nog een geraamte over en knoken, duidelijker dan leestekens. Zei je: 'Ik ben een open boek'? Dat zeg je nu.…

Zelf wees geweest en wees gebleven zit je daar zelf op schouders van ouders, zelf in de vorm van een zoontje, en boven de hoofden een ronde en kleine maar troostende droogte.…

Een wereld waarin kinderen hun ouders nooit verliezen. Een wereld waarin ouders nooit afscheid hoeven te nemen van hun kinderen. Het is een mooie wereld, maar een wereld die alleen maar bestaat in mijn dromen. Of tenminste: hij bestaat alleen in dromen. Want laten we eerlijk zijn dat ik niet de enige ben die daar wel eens over droomt.…

De twijfel in mij Is het de ouder in mij die zegt Pas op wat je doet Wat je doet, moet goed De twijfel in mij Is het het kind in mij dat zegt Ik kan niet ik mag niet Ik ben niet goed genoeg De twijfel in mij Ben ik het zelf die zegt Iets nieuws is spannend is eng Ja meid dat is zo…

De eerste helft van ons leven wordt bedorven door onze ouders, de tweede helft door onze kinderen.…

‘Doe niet zo flauw en geef mijn fiets terug!’ Romy rende achter een jongen aan die een rode fiets in zijn bruine hand had. ‘Je krijgt hem morgen terug, je dacht toch niet dat ik ging lopen naar huis?’ De jongen met dreadlocks sprong op de fiets en reed zonder om te kijken de straat uit. Somber keek Romy toe hoe hij de hoek om reed. Met een diepe…

Zo leerde hij: twijfel slaat toe als liefde overangst wordt. 3 Zo wordt hij ouder zo wordt hij angst en excuses en zo is ook zijn deur een moeder van altijd gesloten O god, zie het kind: zijn liefde is water, loopt weg door zijn vingers hoe langer al harder en harder hoe meer hij een vuist maakt.…

Ik kijk mijn zoon. Hij slaapt, ik schrik en zie: daar ligt mijn vader. Ik vraag hen wie ik wezen wil en of ik die al nader. Zij zwijgen dat ik verder moet. Ik kus zijn halsslagader: Barbara, klopt zij, Barbara. (zijn mond geurt nog naar tandpasta) Aan het werk dus, aan het werk! De slagen der stomheid zien te verslaan door kakelend op…

Ouders moesten eens weten, zei een collega. Maar ouders willen niet eens weten, riep ik. Die stinkende grote klassen en de kwade impulsen uit hun genetische jassen. Zoiets doet mijn kind niet in de groep, we hebben hem thuis netjes opgevoed.…

Als ik aan je denk Bijna zo vaak als er Dagen tussen ons liggen Veroudert mijn gezicht zich Trekt mijn mond Vreemde krommingen Zoals door de zon betrapt Op nutteloze vraaggesprekken Mijn naieve kijkertjes Zien soms onvermijdelijke genen Dansend over de kloof In dwaasheid ik me nooit wenste En al die jaren Beweeg je je daar Gewoon…

Je kruipt met haar weg op de bank zij op jouw schoot geborgen jij je arm om haar tengere lijf veilig beeld spreekt voor zich mijn papa mijn dochter ontroerend moment van twee eenheid.…

Tussen de middag aan tafel sprak Meester - mijn vader - vaak over kinderen, ouders, andere leerkrachten, buren die in zijn ogen niet deugden omdat het 'aandachttrekkers' waren. Dat ging op een boze, harde toon, hij veroordeelde dat zogenaamd aandachttrekkerige gedrag en maakte het belachelijk door op een overdreven manier die mensen na te doen.…

Ik hou niet van dat miezerige dat gluiperige, druiperige Ik hou niet van dat grauwe van dat vieze kille kouwe Ik hou niet van dat natte en dat akelige spatten Maar jij maakt van regen dauw Oh, ik hou zoveel van jou En met laarzen, regenjassen zal ik dansen in jouw plassen Drink ik glazen vol geluk deze dag kan niet meer stuk!…

zo doen nu eenmaal ouders, dat zijn volwassenen en nimmer te vertrouwen. -------------------------- Uit: 'Gedichten 1939-1998'.…

`kijk` zeg je tegen mij je danst de zonnedans vangt een handje lucht en nog een tot je stil blijft staan een vuistje tegen je aan dat je bemoedert zoals ik jou soeja meisje zacht en zoet je kruipt op mijn schoot angstvallig blijft het knuistje dicht tot je met een zucht zit je opent je hand `voor jou, mammie, kindje van licht`…

Een gedicht is meer dan een rijmende zin er zit vaak één of andere boodschap in, Het is iets anders dan woorden alleen het bereikt een mens vaak dwars door alles heen Het geeft uiting aan wat men voelt het maakt duidelijk wat er eigenlijk wordt bedoeld, Een gedicht kan een medemens opbeuren Zijn sombere blik voorzien van nieuwe heldere kleuren…

Als door een school niet goed wordt ingegrepen Bij onderlinge laffe pesterij Staat het de ouders vanaf heden vrij Zo'n school daarom voor het gerecht te slepen. Maar tot mijn spijt bestaat de wet nog niet Die pesten van de leraren verbiedt.…

“Wat?” zeg ik. Hij grijnst. Ik kijk naar het kuiltje in zijn wang. “Volgens mij zit jij net mijn thee op te drinken.” Even daarvoor had ik hem uit bed getrommeld. “Kom eruit, je thee staat klaar.” Aan tafel moet ik, midden in mijn betoog, gedachteloos het glas naar mijn lippen hebben gebracht. In de supermarkt wil ik mijn boodschappen scannen…

zijn onvervalste levenslied De dissonantie hoor jij niet want de partijen van dit kind dat hadden pauken moeten zijn…

Ik hoor dat er kinderen worden geboren. Steeds hoor ik kinderen geboren worden. De kamer vult zich met geluid. Ik hoor het roesten van het slot. Ik hoor het rotten van het fruit. Steeds hoor ik hoe het fruit verrot. Ik kan alleen maar luisteren en zwijgen, alleen maar luisten naar wat mijn vader leest.…