Een uur te vroeg

“Wat?” zeg ik.
Hij grijnst. Ik kijk naar het kuiltje in zijn wang.
“Volgens mij zit jij net mijn thee op te drinken.”

Even daarvoor had ik hem uit bed getrommeld. “Kom eruit, je thee staat klaar.”
Aan tafel moet ik, midden in mijn betoog, gedachteloos het glas naar mijn lippen hebben gebracht.

In de supermarkt wil ik mijn boodschappen scannen.
“Fuck.” Portemonnee vergeten.
Met mijn mandje naar de balie. Een verontschuldigende lach.
“Ja hoor, zet maar neer. We zien u zo wel weer verschijnen.”

Gisteren. Sleutels? Nondeju.
Zoeken. Nog meer zoeken. Naar boven. Trap op. Mijn gangen nalopen.
“Kijk anders eens tussen de kussens van de bank,” zegt mijn man.

Zoon lacht. Hij mist nog weleens een bus of tram. Door optimisme of door tijdsblindheid. Hij lijkt op mij. Alleen zit ik er meestal ruim te vroeg naast.

“Mama, houd op. Ik haal het makkelijk. Shit, waar zijn mijn sokken?”

Er wordt gebeld. Ik sta in de badkamer, hij sprint naar beneden.
“Wie was dat?”
Een doos uit China.

Even later staat hij trots in een rappersoutfit met bodywarmer. Op de bank ligt nog meer kleding. Een jas vol emblemen, alsof hij elk moment in een racewagen kan springen.

Het eindigt zoals het vaker eindigt. Een preek van mijn kant. Een discussie.
“Laat mij. En je hoeft me niet steeds te zeggen hoeveel minuten ik nog heb. En kap met dat gezeik over studie of werk.”

Hij vindt me een irritante moeder. Misschien corrigeer ik hem omdat ik mezelf niet vertrouw.

Ik ga mijn struikjes planten in de achtertuin.

Zoon vertrekt naar de sportschool. Haalt hij dat wel met zijn werk? Dat redt hij nooit…
“Kappen,” zeg ik tegen mezelf.

Met mijn kont omhoog schep en wroet ik in de aarde, gereedschap verspreid om me heen.

Dan schiet de poortdeur open. Zoon fietst gehaast de schuur in, smijt zijn fiets neer en sprint het huis in. Ik denk er niks van en pak tevreden mijn gieter: eindelijk kleur bij de schutting.

Even later zwaait de keukendeur open. Rode wangen. Nat haar.
“Doei, ik ga!”

“Volgens mij is het pas kwart voor vier…?” hoor ik mezelf beginnen. Alweer.

Hij kijkt me aan. Hand naar zijn hoofd.
“Ongelooflijk. Ik ben een uur te vroeg.”

kind, ouders

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

4.0 met 1 stemmen 12