Alle inzendingen over kinderjaren

mijn moeder Hielp me door mijn kinderjaren Kamde elke ochtend mijn haren Vertelde me over haar puberteit Luisterde tot in de eeuwigheid Gaf me tips voor op school gaf me soms een klein symbool om te laten zien ik hou van je, mijn lieve lien…

Tijdens een wandeling door het Brabants Natuurmuseum zagen ik en mijn vriendin, naast al die andere, schitterende en ontroerende, zij het opgezette, dieren, zoals katten, vossen, kraaien, sperwers ook die lieflijke Zwitserse honden met hun zo koninklijke en elegante natuurlijke bontjassen en met het vaatje cognac om de hals: de St. Bernardshonden.…

Er was zoveel méér en vol weemoed en verdriet besef ik dat ik terug zou willen keren; voorgoed terug zou willen keren naar dat verre, onbereikbare land van mijn kinderjaren.....…

Het strand van de kinderjaren. Ik hield mijn hart aan de borst van de zee. De korrels metselde ik tot dromen en kastelen aaneen, mijn glimlach de mortel. Maar de golven leefden zo snel. --------------------------------- uit: 'Dun land', 1994.…

de dag verzinkt in avondlicht wolken sieren de lucht vol pluizige dieren en vage beelden in kinderjaren ooit genoten luimerend op mijn rug in lome zomerzon mijn ziel zo groen als gras het blad nog onbeschreven…

Nu is de moeder aan bod, zij mag na een jarenlange strijd taakstraf uitvoeren, echter de afgelopen kinderjaren zijn op geen enkele manier nog in te halen!…

hoe vaak had ik op een morgen als deze niet staan kijken naar de glans van druppels in het gras alsof ik de schittering voor de eerste keer zag nog nooit van dauw had gehoord nu de dagen kleuren en krimpen, zie ik ze weer glinsteren met de ogen van mijn kinderjaren onaangetast en schoner dan ooit…

Ademloos luister ik naar jouw verhaal hoe je met zachte stem vertelt de woorden komen weloverwogen maar dan raken ze opeens versneld. Je ogen staren in de verte, en ik hoor in je stem een snik wanneer je over een jongetje verteld en zegt:dat ventje, dat was ik. Dan vlei ik me aan je voeten neer en leg mijn hoofd tegen je been ik beleef…

de wereld plat en vasthoudend een straktrekkende horizon veranderlijk het verticale liggend in het gras want vers breekt niet maar buigt onder zijn schouderbladen streelt een voorbijtrekkend wolk wederom verleden tijd ontglipte kinderjaren als in de binnenzijde bevoelt een rilling een bijzonder zijn vanavond bezoek ik je ogen…

Een belangrijk gevolg van de aanpassing is dat het onmogelijk wordt bepaalde eigen gevoelens (bijvoorbeeld jaloezie, afgunst, woede, eenzaamheid, machteloosheid, angst) in de kinderjaren en vervolgens als volwassene bewust te ervaren.…

Een belangrijk gevolg van de aanpassing is dat het onmogelijk wordt bepaalde eigen gevoelens (bijvoorbeeld jaloezie, afgunst, woede, eenzaamheid, machteloosheid, angst) in de kinderjaren en vervolgens als volwassene bewust te ervaren.…

Eens, in mijn kinderjaren, moet ik met mijn toen nog jonge ouders op treinreis zijn gegaan. Het landschap moet zich ontvouwd hebben aan weerszijden van onze coupé. En zo rapporteerden mijn goede ouders tot in latere jaren hoe ik de Domtoren had gesignaleerd die hoog uittorende boven zijn omgeving.…

Dat zijn je kinderjaren. 20... Ga je aan het sparen. 30... Ben je wel getrouwd. 40... Ben je daarvoor te oud. 50... Ga je aan het zakken. 60... Krijg je ongemakken. 70... Heb je 't niet meer zo druk. 80... Loop je misschien wel met een kruk. 90... Ben je niet meer zo kras. 100.. Draag je waarschijnlijk een houten jas!…

tussen bloesem en vallend blad verwaaid, schijnbaar verloren schuilen nog tastbare sporen van vroege kinderjaren vol onschuldig verlangen nog heimelijk geloven in oude verhalen en prille dromen hunkerend naar geborgenheid tussen bloesem en vallend blad in het snel vervlogen leven is het broze kind…

Daar staat nog de boom uit mijn fijne kinderjaren waarin ik naar boven klom om over de hei te staren Daar staat nog de boom uit een vervlogen tijd waaraan ik graag terugdenk een herinnering die niet slijt Daar staat nog de boom ik kijk een keer naar boven schat de afstand en denk dat ik durfde,niet te geloven!!!…

In werkelijkheid is hij slechts teruggekomen voor zichzelf, om af te sluiten, om de cirkel rond te maken, om voor altijd van ons, van zijn kinderjaren, van de streek verlost te zijn.…

geruisloos kwamen ze weer te voorschijn, vertrouwde beelden uit mijn kinderjaren het huis en de buurt waar ik woonde, de kerk en de oude jongensschool toch zag ik ze nu anders dan voorheen, was het dorp met een gouden gloed omhuld sluimerden straten en bomen in een stralend, tijdloos licht de ochtendzon betastte…

Moeder naar wier liefde mijn verlangen Sinds mijn kinderjaren heeft geschreid, Ach, hoe zult gij mij zo straks ontvangen Na de lange scheidingstijd? Zult gij mij aanstonds als uw kind begroeten, Als ik ontwaken zal uit mijn dood? Zal ik nederknielen mogen voor uw voeten Met mijn hoofd in uwe schoot?... Maar wat dan?…

Kabbelend, klauwend, knabbelend in de meeslepende melodie mag ik ze happen bungelend zoet aan een lijn kan ik ademhalen met ogen achter theedoek zijn de lucht is zo vertrouwd een meeslepende parodie op wat ooit een gutsend klankbord was in mijn prille kinderjaren broze klanken dwingen mij dan terug de grote wereld in en…

tussen de resten van haar leven vond ik brieven zonder woord boeken die niet zijn geschreven vragen die nooit zijn gehoord tussen de resten van haar leven vond ik beelden uit haar jeugd liefdes die niet zijn bedreven kinderjaren zonder vreugd tussen de resten van haar leven vond ik foto’s zonder kleur dromen die niet zijn gebleven rozentuinen…

Het moet gezegd worden dat niettemin nog geen spoor van geestesverwarring bezit van haar genomen heeft, maar geheel vrij en bevrijd van alle (doods-)angst, van iedere vraag over zin en zingeving van haar leven en placide en welgemoed zit zij rustig te knippen, alsof haar kinderjaren plotseling en voorgoed zijn teruggekeerd......…

Ik ben mijn houvast in het verleden kwijtgeraakt, durf mijn kinderjaren niet herinneren. Op de rand van gisteren en vandaag bouw ik een leven op een berg van tranen, eigenaar van mijn bestaan. Ik vul mijn dagen, in de luwte van mijn pijn, met sprookjes en geheimen en dring verwrongen beelden langs zwervende paden, in mijn lijf.…

al vanaf zijn kinderjaren kon hij troebel kijken als door wazig glas om niet te laten blijken dat hij verloren was te groot voor hemzelf zoals de wereld leek zonder kleur of iets vlogen de dagen bleek om en verder niets een machtige oceaan met hem als vis erin opgesloten in zijn vangst enkel verlangen naar begin verdronk z’n grootste…

Ze leest de woorden uit haar hoofd als een groot boek met grote spanning die mijn kinderjaren weer doet blozen Ik pak ze op en verdwaal weer - met zichtbaar genoegen – in een magische wereld gecreëerd door verhalen uit een wijze mond Een stem klinkt ver … ik zweef nog net tussen hemel en aarde glimlach naar de stilte die me met…

denken gereduceerd gericht op mijnen, mortieren, granaten slechts nog moorddadig beluste fanaten door ‘t doden van de vijand geobsedeerd zo denkt de sergeant - majoor bezeten bij het uitoefenen van zijn machtsbevel blind voor de blikken in de holle ogen die zwijgend smeken om mededogen en verlossing uit de dwaze oorlogshel waarin hun kinderjaren…

Het ongeboren hart dendert vol ongeduld als hoge snelheidstrein naar de wereld Het pasgeboren hart komt tot bedaren en loopt als een trein door de kinderjaren Het tienerhart dat soms op hol slaat dreigt bijna te onstporen als ’t om liefde gaat Het volwassen hart staat bij een ander even stil “Ik heb 2 kaartjes Parijs…

het leven trok als film aan je voorbij in zwart en wit vervlogen kinderjaren de puberteit (een duister navelstaren) het witte doek gescheurd door averij de rolprent kleurde, maar de wilde haren wekten weldra lach en spotternij de eb werd nu het heersende getij het scherm zou nooit de diepgang openbaren je bent een vage figurant gebleven…

klaar om je los te laten Ik wou je nog zoveel vertellen Over dingen in het leven praten Die levenslang mee zullen tellen Hij zei: mams je kunt me laten gaan Ken het verschil tussen goed en verkeerd Ik kan m'n mannetje wel staan Omdat jullie me zo veel hebben geleerd Mijn zoon, hij klinkt zo groot en wijs Waar zijn die kinderjaren…

In haar kinderjaren is een droom gestorven op de dag dat haar moeder in de mist verdween Het kind toen nog zo jong zat vol met vragen en de scheuren in haar ziel voelde zich verraden om de liefde die verdween Zij moest de last gaan dragen op schouders die onzeker waren zo vocht zij door de jaren heen een weg die haar verharde dat liefde…

Regelmatig denk ik terug aan mijn kinderjaren. Net uit school, nog even spelen bij een vriendin. Fietsend naar huis de geur van zuurkool tegemoet. Mijn moeder druk bezig in de keuken, beslagen ramen; de avond viel al in. "Dag schat, was het leuk?…