Alle inzendingen over klaproos

knalrood de klaproos de graskant kan niet groener koolwitjes kozen…

Klaproos zo hemels Tussen aarde, grint en rails hoe triest is uw lot…

Ontluikend laat jij kleur zien de blaren nog in je opgevouwen. Dan ziet men heel misschien je pracht, helemaal ontloken. Geen geur die doet bedwelmen je mist de doornen der pijnen. Tot in een klap de windvlaag je schoonheid laat verdwijnen.…

op een omgewoeld slagveld vindt de kiem de straal door kerven in de zaaddoos welt het melksap dat bewelmt een scharlaken kelk getuigt nog van oud bloed tronend op de harige stengel die onze enkels kietelt de meeldraad waakt draagt een paarse helm aan de voet van het kroonblad een smetvlek, gestolde inkt door gekartelde lippen…

De oostenwind verleidt het zaad, de nacht waakt over gesloten knoppen en jij, het landschap van schoonheid strekt zich uit over verlangende toppen. Teder kroon je mij met je lenteadem, dicht je ons blad tot het inkt langs ontwakende nerven vloeit. Het is je scharlaken kelk waar mijn bewondering naar groeit.…

je neigt je blik zoals een klaproos freel haar hoofdje knikt en bloed bezinkt je bloeit verloren op een uithoek van mijn buitenoog je adem hijgt huiddun tot in de traanhoek van mijn binnenoog geen tranen ogen zoveel deemoed als je papaverrood.…

Zo teer met zacht fluwelen blaadjes het frele aangezicht is uiterlijke schijn Fier rechtop, slechts door de wind gebogen het zwarte hart kloppend van leven wendt ze zich naar de zon De ranke stengel zet zich schrap weet dat hij eens moet buigen Een korte tijd is ze vol leven bloeit in volle pracht In de stilte van de natuur sterft de klaproos…

ik sprak met een klaproos ze wiegde cadans in de wind haar antwoord was rood ik was boos plukte het hart haar bloem zal niet bloeien melkwitte tranen verdruppelen de stam dood verkleurt rood violet ragfijne bladeren verlept in haar aderen groen ingebed hebben niets meer gezegd…

ik gooi mijn eigen ramen in en dans op de scherven vergeet de scherpte; pleisters komen morgen ik pluk de klaproos in mijn tuin en zie haar blaadjes vallen vergeet de doornen; die heeft ze nooit gehad ik leg me in mijn lege bed en knuffel met mijn kussen vergeet de leegte; mijn dromen vullen mij…

fragiel als een enkel ijskristalletje kwetsbaar een klaproos in wervelstorm vlucht ik angstig in ronde hoeken steeds op het nippertje weg van gehaaste voeten die alfabetisch lexicografisch bestuurd door een computerziel mijn voelen in punten vertalen waardoor mijn kwetsbaarheid onder de hardheid van hun zolen zo groot wordt dat…

Hoe het komt weet ik niet maar ik ging er wel flink van groeien en hoopte de klaproos te overtreffen. Het kriebelt. Langzaam kruipt een zinloosgeweldbeestje langs mij omhoog en gaat op mijn top zitten. Nu lijk ik even op de roos maar het slaat zijn rode dekplaten opzij en zijn vleugels uit. Weg is hij.…

Crocus en pinksterroos – Zijn grandioos, Hortensia en lupine Klinken als mandoline, Lelietje-van-dalen en boterbloem Ze krijgen verdiend hun roem, Lelie en alpenroos Zijn net zo mooi als een hartstochtige klaproos, Pensee en vergeet-me-niet, Papaver en aconiet, Lavendel en rozemarijn Doen mij denken aan een oase in de woestijn.…

Vallend, dood drijvend in zilver, traag landend, mijn klaproos, jouw hart, verloren aan zwart.…

De beul snel, doch genadeloos, leven vloeit uit haar weg, op haar graf : één klaproos, haar ziel is reeds onderweg.…

In een tuin waar de blauwe regen niet valt rijg ik een krans van klaproos en krokus waarna ik voorzichtig een vergeet-me-nietje pluk, de klimop besprenkel en elke narcis vol genoegen vertrap met het wuivende riet buig ik mee over het pad langs de waterkant waar de waterwilg mij groet Dag bloem, klein en blauw…

De klaproos ontboezemt Haar bloedrode huid. En dan volgen Weer de golven Van warme, dansende winden, Die zachtjes gaan rusten In een roes Van een weeë, Felle droom.…

Wat ik ook gedaan heb is een sticker met een klaproos op een donkergrijze container geplakt, die rode klaproos steekt dan mooi af tegen de donkere achtergrond. In de verte zag ik een vrouw met een leuk hoedje op tussen het hoge gras naderen. Ik dacht dat ze alleen was, maar dat was niet zo.…

tussen de klaproos en de korenbloem stond ik te wuiven als graan gedenk mij wanneer de halmen rijpen of als de leeuwerik ten hoogsten hemel stijgt aanhoor de elegie van pijnboom en plataan denk hoe ik was genegen het zachte oeverlis onthou de vuurdoorn de zonnebloem de goudenregen en... liefste...…

In de hoge berm, tussen het groene gras. De regen druppelt, alles nat. De zon droogt, alle tranen. De wind, geeft een nieuwe start. en… Laat het weer opnieuw beginnen.…

Ik kom graag terug als klaproos. Ik identificeer me met die plant; terwijl zij haar oranjerode gewaad toont, in het veld en langs berm en bosrand. Ieder voorjaar bloei ik op, gedragen door mijn vlassige steel, en aanvankelijk nog in de knop, bewaar ik mijn kostbaar stuifmeel. Van heel het wilde veldboeket, prijk ik er hoog boven uit.…

Ooh, beeldschone papillon Koersend op de gang van de wind Fladderend van gazon naar gazon Onderwijl neerstrijkend op een slechts vergankelijke klaproos Even rustend Je prachtig gracieuze vleugels dansend in de zon Doch aan de einder wuift reeds een vergeet-mij-nietje jou tegemoet Verwachtingsvol passeer je zelfs de klavertjes, Zonder enig…

Zuiver, als geslepen edelsteenen In een rand van donker goud gevat, Spiedt de klaproos door de halmen henen, Glanst de koornbloem helder na het bad; En het paard, met glimmend stijve benen, Scheert de klaver, koel en druipend nat.…

Zuiver, als geslepen edelstenen In een rand van donker goud gevat, Spiedt de klaproos door de halmen henen, Glanst de koornbloem helder na het bad; En het paard, met glimmend stijve benen, Scheert de klaver, koel en druipend nat.…

Ik wil niet huilen maar ik voel dat we uit elkaar vallen als bladeren uit een klaproos. Ik zag de tekenen niet op tijd en vraag nu, tegen beter weten in, of een nieuw horloge me zou helpen. Ik wil niet huilen maar de lucht is grijs waar hij blauw was ooit en de zon is niet op mijn balkon. Liefste, zouden we niet trouwen?…

Hilde de klaproos! Eerst, het was alweer een hele tijd geleden, toen was ze nog maar een piepklein zaadje geweest. Ze had op de grond gelegen… toen kwam er een grote vogel en die kwam zomaar boven op haar zitten! Ze had zich vastgeklemd aan zijn grote poten en de vogel had het niet eens gevoeld!…

Een klaproos, de mooiste bloem die ik ken, benijd ik stiekem om zijn kracht. Zo veel sterker dan ik, met maar een simpel iets in haar leven: de overlevingsdrang van haar soort. Is dat het: ik heb 3 kinderen en hoef ik mij dan zelf nu niet meer druk te maken om mijn bestaan? De overleving van mijn soort heb ik al gebaard, mag ik nu heengaan?…

‘Guldenroede is goed voor de afvoer van stoffen uit je lichaam en uit de klaproos wordt opium gewonnen’, gaat ze verder. Dit is de wijsheid van de generatie voor mij. Dit moet behouden blijven, sterker nog, dit moet verspreid worden!…

Verder treedt ze dikwijls op en doet dat graag, het liefst met een klaproos (haar lievelingsbloem) op haar jurk. Toen ze tien was schreef ze haar eerste gedicht voor kardinaal Seunens, die niet eens de moeite nam om haar te bedanken. Schandalig!…

De klaproos breekt de harde, kille leem om heel even, heel vurig, te misleiden. Wij plantten bloemen op een broos moeras, vergetend dat de bodem langzaam zakte. Nu bloeit er slechts wat toen onmogelijk was en sterft de hand die naar de bloesem reikte. Bjarne staarde naar het flikkerende beeldscherm.…

Als onverwacht intermezzo las ik tijdens het spitten naar informatie terloops, dat in bepaalde streken van het Nederlandse taalgebied met de benaming ''maanbloem'' de klaproos wordt bedoeld, hetgeen later een onterechte benaming zou blijken.…