Alle inzendingen over krokusjes

tere krokusjes aan de voet van de plataan kleurig gezelschap…

Tere krokusjes groeien door de vorstlaag heen een natuurwonder.…

winterse buien verlangens naar de lente zijn ondergesneeuwd zelfs de tere krokusjes dragen een hoedje van sneeuw…

Bij thuiskomst begroeten de paarse krokusjes in het gras me opnieuw. De lente vraagt om een andere invulling; de toekomst geeft haar geheimen nooit prijs.....…

Ik voel weer vlinders en mn hart gaat sneller slaan Ik zie de groene knoppen in de bomen de vogels hoor ik fluiten en zie al krokusjes komen Mijn lach bereikt mijn ogen als een kind zo blij huppelend en opgetogen De lente...mijn jaargetij na ellenlange donk're dagen voel ik me weer écht blij…

Tot mijn verrassing is de brede Postelse Hoeflaan in haar middenberm gesierd door een tapijt van maïsgele krokusjes en piepen lieflijke, fragiele vogeltjes al die zich schuilhouden in de hoge bomen die de brede straat flankeren.…

Tot mijn verbazing en grote verrassing trof ik onlangs in het warrige, verwilderde gras van het plantsoen voor mijn woning enkele dieppaarse krokusjes aan. Boodschappers van een nieuwe lente!…

We passeerden de middenberm van de Waterhoefstraat, in dit voorjaar overdekt met een weelderig tapijt van krokusjes met daartussen vele kleine, lieflijke blauwe bloempjes die men met recht kan beschouwen als de befaamde symbolen van de zozeer onvergetelijke romantiek.…

Paarse en maïsgele krokusjes schieten op in de stad, in de plantsoenen.…

Zij had geen aandacht voor de paarse kopjes van de krokusjes op hun fragiele steeltjes in het vroege voorjaar. Zij rook de geur van vers brood niet waarmee de atmosfeer vervuld was...…

En op de Postelse Hoeflaan zijn nu weer de gele en paarse krokusjes verrezen en in lange rijen begroeten zij het voorjaar.....…

Op een mooie, nog koude dag, toen her en der al paarse, witte en gele krokusjes waren verschenen, nam ik naast mevrouw plaats bij de bushalte van lijn zeven. Ik begon zomaar voetstoots met mijn openingszin: ¨Het valt niet altijd mee¨, een voltreffer.…

Op een mooie, nog koude dag aan de vooravond van de lente, toen her en der al paarse, gele en witte krokusjes waren verschenen, nam ik naast haar plaats bij de halte van lijn zeven. Ik begon maar voetstoots met de openingszin: "Het valt niet mee", altijd een voltreffer.…

Na de gebruikelijke sneeuwstormen en ijsvelden waarmee de winter gepaard gaat, treedt in onze noordelijke streken gewoonlijk wel een milder seizoen in en inderdaad vertonen zich dit jaar eind februari al veel paarse en gele krokusjes. Op mijn terugweg uit het naburige dorp ontmoette ik Hem in de bus.…

In de middenberm van de Postelse Hoeflaan, waarop mijn blik zich nu richtte, ontwaarde ik een regiment van witte en dieppaarse krokusjes in een bonte mengeling en in de hoge bomen nestelden zwart-witte vogels.…

Over een paar weken begint de lente, de krokusjes piepten al voor de sneeuw kwam naar boven, alle kleuren stonden in het gras, tot de sneeuw viel, ineens waren ze bedolven, begraven onder de witte pracht en al duurde die maar even, ze kunnen er toch niet zo goed tegen want nu zijn ze verdwenen!…

En in de middenberm van de Postelse Hoeflaan, waarop mijn blik zich nu richtte, ontwaarde ik een regiment van witte en dieppaarse krokusjes in een bonte mengeling en in de hoge bomen nestelden zwart-witte vogels.…

Heerlijk was het om haar te voelen rillen van genot, terwijl buiten de krokusjes in bloei stonden. De zangvogels oefenden met plichtsbesef hun liederen. Zij waren op hun beurt scheutig met die natuurlijke muziek. Bjarne Gosse oefende keurig op zijn blokfluit om de bloesem toe te fluiten. Hij had les genomen bij de muziekschool in de buurt.…