Alle inzendingen over laatste vlucht

Vliegen lijkt te appelleren aan mijn dichterlijk gevoel Schuivelend ga ik langs het witte wolkendek denk ik over ’t leven na Tot de laatste vlucht zal komen en ik uittreed uit mijn lijf Maar met mijn gedachten dan voor eeuwig in de wolken blijf…

Mijn laatste vlucht, gedaan met zwerven. Ik raak je nog aan, nu kan ik sterven.…

vlucht klapwiekend weg…

Nu is het goed Het is veilig Ik hoef niets meer Nu is het goed Ik neem nu afscheid En wacht op mijn laatst vlucht...…

Dan stijgt ze op en begint haar laatste vlucht!…

vlucht Twee dagen later werd hij ter aarde besteld Zijn laatste stunt had hem uiteindelijk geveld Op zijn grafsteen prijkt hier ligt Karel de Merel Stuntvogel van beroep en een echte kerel.…

En terwijl hij het dier zijn laatste vlucht laat maken, hoort hij een klap…nee niet van die vlieg die beneden aankwam, maar van de voordeur die dicht viel! En daar stond hij dan, in z’n boxershort op het portiek!…

Zij hoefden niet zo nodig met de grote vlucht mee, zij hadden genoeg aan elkaar, zij vulden elkaar aan. Er was liefde, vertrouwen en begrip tussen elkaar, iets wat in grote wereld om hun heen soms niet begrepen werd.…

Op je vijfentwintigste maakte je jouw eerste vlucht van Washington DC naar Detroit. Hierdoor was je de eerste, vrouwelijke piloot, die werkte voor een commerciële luchtvaartmaatschappij. Bij de vakbond voor piloten werd je afgewezen, omdat je een vrouw was.…

Ik gooi mijn benen over de rand van de vensterbank en maak mijn laatste vlucht, terwijl ik fluister: ‘Vang me. Alsjeblieft’.…

Op je 25-ste maakte je je eerste vlucht van Washington, DC naar Detroit. Hierdoor was je de eerste pilote die werkte voor een commerciële luchtvaartmaatschappij en je mocht ook luchtpost vervoeren. Bij de vakbond voor piloten werd je afgewezen, omdat je een vrouw was. Die vakbond heeft je gedwongen om je baan op te geven.…

Waar de gierzwaluw zijn nest overschouwt zich een laatste maal te rusten begeeft wacht hem morgen de eindeloosheid in zijn vlucht naar het zuiden waar de zon hem roept maar éénmaal nog zal hij zwevend in zijn glijdende vlucht mij zacht bekoren als laatste groet om mij te beloven wees maar gerust ik kom terug…

Eenmaal die laatste reden niet meer ziet wat je bedoeld Dat zelfs dat vervaagd bij wat je voelt Wat dan? Wat dan...…

Als u wist dat het uw laatste zou zijn, dan zou u hem niet opsteken. Maar u beseft niet dat u dat dan al gedaan heeft.…

Op een vliegveld herhaalt ze haar laatste vlucht tijdens de oorlog, waarbij haar collega-piloot werd neergeschoten en overleed. In 1967 maakte je 'Homeland of Electricity', het tweede deel van het drieluik 'Beginning of an unknown era'. Een jongeman brengt elektriciteit naar een armoedig dorp.…

, vlucht, vlucht ...…

Lief Dagboek, Ik zeg vaarwel, dit is mijn laatste brief, de laatste zinnen die ik ooit op papier zal zetten. Vluchten gaat niet meer, verstoppen is te laat. De honderden bladzijden die ik in jou geschreven heb zullen vervagen, niemand zal ze ooit vinden. Niemand zal het kunnen navertellen. Buiten woedt die vreselijke oorlog. Oneindig.…

verloren in wanhoop als de enige vlucht verstrikt, in je eigen uitgezette dwaalspoor de liefde verzucht onnavolgbaar ben je je grauwe gebied wordt groter maar pakt je in echo's, klinken in de verte klanken vervagen je loopt er middenin…

Mijn God, wat heb ik jou al gehaat ik wil wel vluchten maar het is te laat. Ik voel je beven wanneer je in me glijdt en me moeiteloos naar een hoogtepunt leidt. Zo dadelijk ga je weer terug naar haar terwijl ik hier in de leegte staar. Je hebt me nooit iets voorgelogen waarom voel ik me dan zo bedrogen....…

Een vlucht regenwulpen Tekent het bestaan. Ik zie ze vliegen En bedenk me Dat ik niet weet Waarheen ze gaan. Waarschijnlijk net als Bepaalde mensen op reis Naar een beter leven. Vluchtend naar de toekomst! En weg... Uit dat pijnlijke verleden...…

het duurt niet lang voordat de apparaten, waarop men in vertrouwen zich verliet, het van ons overnemen, mensen niet meer nodig zijn, wat valt er nog te praten onopgemerkt houdt het je in de gaten, vanuit de lucht gegrepen en bespied, het sluitende systeem dat alles ziet en registreert, je hele doen en laten verdreven is elk onbekend gebied…

Als een vogel, gevangen in wrede onderdrukking, snak ik naar de zon, de wind en de wolken, mijn vleugels zijn verlamd van niet-begrijpen, mijn geest gebiedt te vluchten: sla je vleugels uit en snik je doodskreet langs de vredig-blauwe lucht, opdat de zon haar voedt tot storm en de wind haar uitstort over de slapend in niet-willen-weten…

Afgunst en de behoefte om anderen te overheersen leiden tot tovenarij en hekserij. Ik geloof dat je nooit inbreuk moet maken op de vrije wil van anderen, tenzij ze je om hulp vragen. Die leerling begon de magische krachten die ik haar had geleerd aan te wenden om mij te straffen. Ik werkte samen met de energieën die zij op mij afstuurde om mij eronder…

"riep ze bang.Hij kon de controle over het stuur niet behouden.Ze reden met een luide knal tegen een boom.Ze zag Toms gezicht voor het laatst. Toen ze wakker werd was ze in het ziekenhuis.Haar moeder en vader stonden bij haar bed."Waar is Tom?" vroeg ze met een hese stem.Haar ouders keken elkaar aan.…

Ik wilde slechts ontsnappen maar wist niet waar ik moest beginnen. Geluiden van klinkers vulden deze lege morgen waarin ik niets dan blauw zag. Een droom die geen droom was, onzichtbare vlekken die een onuitwisbare indruk achterlieten. Al gaandeweg dreef ik de stilte voor me uit en daalde af in de lange nacht.…

woonwijken hangen in vleugels, het parlement huist in de cockpit ministeries zijn de ramen winkels bevolken de romp het gangpad is gigantisch groen van gras en rood van aarde we rollen in auto's van punt naar punt van werk naar huis naar bed overdag zitten we rechtop, in de vleugels liggen we neer, we hoeven niet te denken het vliegtuig…

stekelplant hangt nonchalant aan de kale pergola te dromen waar zwammen als herfsttooien uit verrotte houtplooien komen aan de boom zonder seringen zingen vlaggetjes uiterst vaal hun Tibetaanse gebedsverhaal meegevoerd door de wind voor hen die leden allemaal laarzen stampen weg de herfst die vastklampt aan mijn zolen een vogel fluit de vlucht…

Een beroofde kinderhand, Eindeloos wreed, Het kijken doet zo zeer Een inwendig gezicht, In de nacht verborgen, Mijn hart gaat onbedekt dicht Een knagend visioen, Achterwaarts lopend, Mijn slaap wordt wild gesnoeid Het blijft maar regenen Op mijn eigen huid Vreemde tranen, Een doods geluid Vluchten kan niet meer, In mijn dromen…

als ik meega met de wind zo maar naar verre streken krijg ik dan heimwee naar mijn lief als ik daar los kom van de wind daar in die verre streken weet ik dan wel hoe het leven gaat als ik daar adem van die wind in die vreemde streken mis ik dan mijn hartedief want vaak is die wind ginds in die verre streken toch ook maar lucht gebleken…

De nacht; haar dromen schenken klare wijn in eetpapieren bekertjes. Langs die meteoren, op een zoethouteren kruk zit ze in een wei van sterren de koeienweg te melken ergens in het eindeloze loopt de planeet een blauwtje…