Alle inzendingen over lus

Het touw gerafeld de tak is dik en sterk het mos zacht als jouw handen de dag zal het licht niet teruggeven oogluikend glanst zij schijnbaar tot aan de warme maaltijd, waar met mes en vork wordt gegeten ik doe de gordijnen maar dicht, het toetje is koud…

Een negenarmige inktvis uit Lus, verklaarde zijn blijdschap aldus. 'Die arm erbij, maakt mij reuzeblij, men noemt mij nu vaak octoplus'…

Misschien is de lus een plek waar verleden en toekomst elkaar aanraken, een dunne grens waar je voelt dat je niet vooruitkomt omdat je nog niet bent stilgevallen. In dat stilvallen ontstaat een helderheid die anders onopgemerkt zou blijven.…

Slachtoffer, geraakt door een bus Fietste gewoon rechtdoor Vehikel rechtsaf, in eigen lus Er zijn geen woorden voor. Dramatiek, zelf geschapen Vreemd, dat ik hier fiets Ik ga maar slapen Ik zeg u niets.…

Vele attente en uiterst zorgzame voorbijgangers hadden de gevaarlijke lus van metaal of ander mij onbekend materiaal opgemerkt met hun scherpe blikken en zij waren zo vriendelijk mij erop te attenderen.…

Zo een trein rijdt best wel snel Dus op zich heel efficiënt Ja je poging lukt hier wel Zolang dat kreng niet remt Zo een flat is best wel hoog Dus op zich een klasse plek Je vindt beneden vast de dood En het uitzicht is te gek Een flinke lus zit in het touw Je hangt aan het plafond Je hebt het wel benauwd Met je voeten van de grond…

begroeien met een teder lijf lippen drukten zich op mijn open mond en enkel jouw stem deelde de stervende vogels in mij uren zochten alleen nog maar jou en alles dat ik in mezelf had verlaten ik wachtte op je woord maar iets werd terug niets; ik werd weer zoals voorheen engelen fluisteren nu vleugels op mijn rug en ik schuif de lus…

of laat je me praten met mijn nek in een lus? is er nog aarde waarop ik meedraai? of draai ik meestal om alles heen? is er nog waarde waarvoor ik insta? of sta ik in normen en waarden alleen? zijn het mijn vragen die je verwarren? of zijn het antwoorden die je niet weet? zijn er nog dagen die ons resten?…

met dat schip neem geen levenden aan boord strop ze allen aan een koord pin het wrakhout op een klip Gaar me bocht in duizend vaten streng de zwarte vlag in top haak ze averechts en schop elke scheepsmaat in het water Steek de zeilen stop het bollen schiet de naalden van de dekken patroon de schoener, kiel tot spriet Stel het anker, lus…

scherven breken geen licht scheiden kleuren en gedachten kou is blauwer in het wit rood is warmer in verwachten zo helder denk ik als de zon wat lichter schijnt de bomen groener dan het gras gebladerd zijn maar als ik takken zie draait het hoofd de lus al in wil mijn nek zich breken om de wereld te vergeten diepte lokt in vogelvlucht…

in de knoop, uit de knoop, in een lus gevoelens zinloos verwoorden van de vrouw van zijn leven een kus zou hij zichzelf bijna vermoorden maar alles is er om te blijven leven drie zoons een vrouw en een tuin het is lastig maar blijf nog even zo koud zonder haar op je kruin een versje blijven toch enkel woorden soms drukt het wat van binnen…

graat op over de wervels van de berg met blauwe lippen op bevrozen tenen een gordel aan de heup schroef ik een doorn in ijs de slagtand van een houweel tast het verraad van de sneeuw af de weerhaak zet het anker klem in een spleet maar het zuur bijt in spieren mijn arm houdt het niet meer het gerafeld touw stropt in een dubbele lus…

de zwarte tanden ratelden, de bus slikte de boodschap als gedane zaken bestempeld en bestemd, het zou haar smaken de brief was klaar, bezegeld met een kus de woorden had ik uitgeperst als pus ik wist niet dat het kant noch wal zou raken want niemand hielp over mijzelf te waken ik liep maar rond, gevangen in een lus van binnen huisden vuurspuwende…

Twintig personen op tweewielers willen linksaf, wachten geduldig tot de lus in het asfalt bepaalt dat er geen blik meer aan komt, en dan gaat het ook nog regenen. Is er een alternatief ? Zeker wel ! Geef links eens voorrang, een glimlach zal uw deel zijn. Men verwacht zoiets niet, blij verrast.…

Je kust me zachtjes op mijn voorhoofd ik kus je terug op je lippen je trekt me teder tegen je aan god, wat voelt dit aangenaam Ik kijk in je warme ogen en zie er de liefde weerspiegelen mijn hart slaat op hol mijn ziel voelt zich vrij Het branden van binnen de lust opgewekt door jou ik sta in brand ik stijg naar hoogten hoogten ongekend…

ik kijk hem aan, mijn ogen vol passie vertellen hun diepste geheimen, verraden verlangens, die bij elke stap steeds verder naar boven drijven en zwijgzaam meedeinen op het ritme van mijn wellustige lichaam waar parels van zweet in schaduw schitteren woorden verstommen, als muziek plotseling stopt voel ik zijn hand in de mijne, ik zwijg, geef me over…

gehakkel van mijn raadsheer niet horen een pleidooi als één lange wanklank de hamerslag galmt door de zaal ik sta al geblinddoekt, geboeid op een valluik met een vod tussen de tanden een kruimeldief in een gestreept pak bloed stolt in de striemen van mijn polsen de beul smaalt onder zijn kap in een zure walm van okselzweet legt hij een lus…

Alleen oog voor elkaar bij elk schitterend samenkomen, En onbegrensde vervoering in een oneindige lus. In mijn geheugen gebeurtenissen in een klas, Vergulde herinneringen aan hoe het allemaal begon ja. De eerste verbazingwekkende indruk van hoe je eigenlijk was, Zo leuk, zo intrigerend, zo Sonja.…

inspiratie Als je uitkijkt over een lege stad En breng je zoveel bij me boven Tot ik dat gevoel weer sus Zomaar ineens Het meisje in de bus Waar denk je aan, wat voel je Als je naar buiten uitkijkt op die stad Lag je daar ooit in zijn armen En kuste je zijn hart en gevoel Of zit je nu ook hetzelfde te denken “Mijn leven draait zich in een lus…

De wind De wind neemt de vorm aan van een deur De deur leidt naar een holle weg Weg van de ooit nabije dagen Die vervagen in de wind De wind die aait bemint niet Hij draait als een lus om een andere lus Heen en weer als een lint Dat niets verbindt Als nevel van leven verwaait lust Drijft over een lome vijver Waar de lucht wankelt en…

(voor Sergey Yesenin) Hij wilde langs de verbrokkelde kusten schrijven, met een reuzenpen de grenzen van het al te benauwde omploegen, tafelen met wilde zwijnen,gedreven door dezelfde tirannieke waanzin die Van Gogh verpulverde, Nietsche vermaalde, Strindberg openhaalde of Goethe bedekt deed voortslepen, met zijn dikke benen in een lus achter…

En toe zei Luis Suarez dat ie dat niet lusse, dat lusse ik niet kandijkoek met kandijvruchies uut Groningen. Nu deze Luis Suarez heeft met zijn wimpels 1-1 gemaakt voor Uruguay.Forfan speelt ook wel goed. Oliveira passeert nu Van Bommel met wat ze in vakjargon zeggen de apothekersschaarknipbeweging.…

Met mijn wijsvinger strijk ik heel even over de lus van de L waarin de liggende A is verslingerd — ik schrik. Terwijl ik zie wat ik doe, voelt mijn hand opeens klam, ik trek een veeg langs zijn naam die hij zelf heeft gezet.…

Bij toeval hing die als een lange lus over de rand van het aanrecht. De sleutel viel op de grond. Hij schoof ’m met de tak naar zich toe. “Nu jij,” gebaarde hij toen ik even later in onze achtertuin stond en naar binnen wilde. Voor ik het wist, werd ik buitengesloten. Hij deed de deur dicht en wees naar de tak.…

Hier en daar een achtknoop, een dubbele lus en kruisende lijnen. Bij het laatste anker aangekomen, was dit een gedachte waaraan hij liever wel verbonden bleef. Hij liet de knoop zitten en trok het touw zelfs nog strakker aan. Aan dit touw klom hij naar boven. Hij kwam boven en haalde adem. Diep en luid.…

Oh jemig dat is grappig, een lus van de mouw zit vast in een oogje van de rits die op de kont van de broek zit! Ik draai, slinger, maar niks hoor, ik zit muurvast! Muurvast en alleen. Broek uittrekken, gaat niet, trui uitdoen, gaat evenmin. Zo sta ik een krap kwartier te hannesen om arm en broek vrij te krijgen, wat dus niet lukt.…

Ik wurm me door de mensenmassa, haak mijn hand in een lus. Na een kwartier kan ik zitten, kijk naar buiten, maar zie niets. Op goed geluk druk ik op de knop, grijp naar mijn tas, maar die werkt niet mee. Uit alle macht trek ik aan het riempje van mijn rugzak, dat klemvast zit tussen twee stoelen. “Jezus,” laat ik me ontvallen.…

Voor de vorm, trek ik een lus over mijn oor. Een man in een rolstoel barricadeert de ingang, rijdt zijn kar nogmaals tegen de deurpost, vloekt hard, rijdt onbeheerst achteruit. Op mijn hoede maak ik even pas op de plaats voordat ik achter hem langs loop. We speuren de gezamenlijke huiskamer af, de lange gang, de eetruimte, waar zou ze zijn?…

Hij ging een lus te ver. Ik las deze conclusie van J.C. tien jaar geleden. Het was opgenomen in het Filosofisch Tijdschrift voor de Liefhebber "L' Am Ateur Vivant". Ik kocht toendertijd een vergeeld boekje op een rommelmarkt en las zijn wijze bevinding.…

'en zie nu toch dat glibberlijfje, dat bruin dat spant om wervels, waardoor het lijkt alsof je niet het touw strak om de enkels bindt en aan een haak aan het plafond als iets wat zojuist is geslacht, maar dat vanzelf glijdt in een lus van tederheid, trots op de buit, daar in mijn droom ben ik diegeen, heb ik een mondje stukgekust, geen lippenstift…