Alle inzendingen over omhelzing

In jouw armen ben ik een kabbelende beek In jouw armen ben ik onstuimig als een leeuw In jouw armen ben ik volledig mens In jouw armen laat ik je nooit meer gaan…

Soms stel ik me voor dat ik je echt ontmoet Een rosse bloes met korte mouwen, een beige rok tot op de knieën en zwarte klakschoenen je kijkt me aan en dan snel weg Loop naar je toe, jij tilt je armen op ik schuif mijn handen onderdoor leg ze te rusten op je schouderblad Hoe de spanning uit spieren verdwijnt tot je soepel en zacht tegen…

Onze laatste omhelzing…

Een omhelzing brak mijn glas, mijn glazen omhulsel gebroken. Mij ooit beschermend tegen mijn gevoelens. De splinters steken. Voel alle gevoelens tegelijkertijd. Alles wil eruit. Angst voor de volgende omhelzing, eigenlijk ook een verlangen.…

In de fonkeling van de nacht twee verwarmde zielen door een omhelzing van pracht, smeltend door de knieen. In de fonkeling van de nacht toen we passioneel verwikkeld lagen, die mooie dinsdagnacht overspoelde mij een gloed van welbehagen.…

Waarom woorden Als ik je kan omhelzen Waarom woorden Als ik je kan zien Waarom woorden Als ik je met een glimlach Kan vertellen hoeveel ik om je geef…

in deze zalige omhelzing het voelt zo goed, vertrouwd en stil deze ultieme bevrijding is wat ik altijd wil.…

Toch: nog eenmaal wil ik je omhelzen voordat jouw huid de kilte krijgt van de oneindigheid. De klokken klinken dagen als uren.…

waar land en lucht elkaar omhelzen, daar is een plek zo weids, zo vrij ik zou er altijd willen groeien stevig verankerd in geurige klei zilveren wolken pakken zich samen een regenboog wordt ademloos de tijd verstrijkt alles verandert maar waar jij en ik elkaar omhelzen daar blijft het leven eeuwig zo…

Zand sijpelt tussen tenen stenen worstelen doorheen klank rijke woorden omhelzen de kunst om tarwe met aren toe te dekken. Omhelzing tussen verlegen vijver bewoners spitsen hun sprieten genieten van het lenteatoom anemoon van toon en tekens.…

Daarna onze omhelzing. De eerste weer na meer dan tien jaar. Kun je nagaan hoe belangrijk dat voor mij was, ik die net zo bang voor afwijzing ben. Ik straalde met mijn hand de meest mogelijke liefde in je dierbare rug.…

‘Ha, ma’ zeggen we monter, omhelzen onze moeder in de virusstand, met afgewend hoofd, knikken vriendelijk naar de voor ons onbekende man. Hij glimlacht flauwtjes, kijkt zonder ons echt te zien. Een verzorgster die de situatie inschat, neemt de man aan haar arm mee.…

mijn zuster was, zou je me omhelzen.…

Wederzijds zoeken van tranen naar échte troost zachte omhelzing In verbondenheid vloeit enge hopeloosheid zóveel sneller weg…

Als jij me vasthoudt Koele, zachte omhelzing Baadt deze wereld Plotseling in hemels licht Dat zon en maan zacht rusten…

waar tederheid sluipt in begeesterende ogen verlangen zoekt naar zorgeloosheid vind ik troost in omhelzende armen kus jij zacht de eenzaamheid…

ik wil je opsluiten in de omhelzing van m'n armen ik wil je vastpakken om nooit meer los te laten maar ergens diep vanbinnen weet ik dat het niet kan niet jij en ik wel jij wel ik niet wij…

dit groeiend groen vijvertje heeft armen die de zon omhelzen ogen die verblindend schijnen en de rondingen van een gulle moederborst het is gevuld met fris, blij, kindergelach met de vrijheid van ongedwongen samenzijn…

Een handdruk die een omhelzing had moeten zijn.…

In de omhelzing van de natuur In de kleuren van de zonsondergang wanneer ik door het gras naar de horizon kijk met de aarde voelbaar onder mij met de getijden en de kringlopen van de natuur luisterend, wakker glanst mijn levensgeest in de schoonheid en heiligheid van alle leven…

De dingen doen en aan het einde, basta, geen leer omhelzen. In het halfduister de uitgang raden. Niet in paniek geraken. Hij weet wel dat je komt, het staat in zijn agenda. --------------------------------------------------------------- Uit: 'Tot in de nde,nde graad; nestoriaanse kwatrijnen', 1998.…

Tijdens een nostalgische omhelzing aan het liefdesfront verloren wij zoete woorden in bittere valkuilen. Het begin eindigde met wat nu is moedeloos aanvaarde droefenis.…

wie mij in omhelzing nam was de zon die binnenkwam…

zij beheerst fluisterende woorden een stilte die voelbaar is verlangt naar zachte momenten waar tijd heel even vergeet dat ze toegeeft aan verlangen pijn ruilt voor een lach de openheid van dromen heel even omhelzen mag…

Liefde is alleen elkander droef verdragen Als vrouw en man: Twee vijanden die toch elkander schragen Zo nu en dan, En, daar God voor hun wanhoop en hun vragen Geen heul, geen antwoord heeft, Soms naar de eeuwigheid de zweefvlucht wagen Die een omhelzing geeft.…

Ik dwaal door een tuin vol steppen en kuilen waar het fijne stof regeert over de pest en etterbuilen al het groen en pril geweerd gortdroog en veel erosiebruin Ik volg de sporen van de bron ooit de zekere oorsprong van omhelzing en minnekozen waar de aarde ooit bezong de toverpracht van lila rozen altijd de glimlach overwon Ik voel de…

Het was niet schrikbarend druk geweest op de röntgenafdeling van het Twee Steden Ziekenhuis en ik had mijn naakte, weerloze lichaam tegen de machine moeten duwen als in een ongewilde, ongewenste omhelzing, als in een omstrengeling die men veel liever elders en met zozeer andersoortige bedoelingen volbrengt.…

ik mis je ik mis je zo zo dat ik niet kan denken alleen aan jouw handen je omhelzing je overspoelt me wat waren we passioneel maak me kapot ik kan je niet meer weerstaan nu heb je me pas echt je doet het steeds weer hou me vast wat heb ik jou gehad zoveel net zoveel als ik je nu niet heb…

elke traan weerkaatst haar glans in het verdriet van vragen waar ooit een antwoord lag ze omhelzen de pijn in jouw glimlach ontstaan alles was leven niets, zou vergaan tot het zuchten gehoord jouw toekomst vertaalt de dag na morgen niet meer haalt…

waar de omhelzing van angstige dromen als diepgrijze nevel mij zacht omhelst zal deze wereld in jouw lach ontwaken breekt de beklemming geslotenheid Vraag ik de zon jouw zachtheid te raken zonder jou dooft een ster verliest zij haar wens…