Alle inzendingen over ongeduldig

het zwanenmeer verhult in weerspiegeling naarstig nodig, het aasvisje dobberend vanaf de oeverkant wil ik inhaken in roofzuchtige kaken vangen, ik wil vangen niet oeverloos, eindeloos staren naar opwellende bellen in windgevorkte wateroppervlakkigheden strijdend in bestaan een dobber die moet onder gaan de vis die voor zijn leven strijdt…

zij zag heil in een rode hoed op een paarse jurk om zichzelf te zijn met haar zestigste verjaardag wachten tot je zestig wordt lijkt me rijkelijk laat om jezelf te worden ik wacht niet en eet rozen liefst verse…

Ik ben zeker zo ongeduldig als zij, maar zoek afleiding in mijn ergernis aan haar.…

strompel beenloos aan mijn zij zucht bij elke knie naar voor kijk omhoog naar mij loop nou toch eens door mijn tergend ongeduld loopt ook met mij alleen achter schijnbaar rust verhuld vreet het lustig aan mijn been kluivend schrijdt het voort het wachten dwingend voor mijn gezel gelijk gestoord wacht en heeft mij door het…

Maar soms is ie dus een beetje ongeduldig, dat is het goede woord! Soms ten goede maar soms ook niet en ik pas me daarop aan, door bijvoorbeeld met drie mappen in m’n armen pas te zeggen: oh ja, deze moeten worden uitgezocht, je helpt zeker wel even mee?…

De stilte die mij weer zoekt is ongeduldig als de gedachte die mij vergeten wil zolang ik niets verander en mijn woorden om bescherming vraag…

Krasse taal bedwelmd wrange lippen woordenbrij verlicht grijze geest papier wacht ongeduldig vingeroefening beroerd de pen…

ALLAH is met de geduldigen; de duivel met de ongeduldigen.…

Geduld schept ruimte.…

Uit liefde geboren ongeduld wordt beloond blaadjes verloren is het de vrucht die ze toont.…

Ik wacht, zo lang Geduldig, zonder angst Ik wacht, weet niet waarop Ongeduldig en bang Ik wacht, Op liefde of geluk? Op verdriet of haat? Maar ben het zoeken vergeten…

Soms weet ik de weg niet zo goed en ga op de tast raak zwijgend letters met vingertoppen die soms ongeduldig spreken wat menigeen nooit zal verstaan…

Een leeuw brult buist de lol schoffeert vol grap en grol mensen vervult vol ongeduld deze dag steeds met brede lach wensen…

Ik loop de deur uit Voor wat boodschappen in een supermarkt Voor wat vlees bij de slager Alles zet ik in een kar De rij is lang Er is maar één kassa open Smal is het pad Snel de boodschappen lopen De caissière is bezig Iedereen wacht ongeduldig op zijn beurt Mensen kijken zuur en cru Individu De lopende band is…

Een muur een kast vol boeken ongeduld wordt niet beloond tijd staart hem aan(doenlijk) wachtend tot wetenschap kennis wordt ooit zal hij denken dat hij weet nog niet dat leven zich niet laat lezen…

Zij wachten ongeduldig op mijn dood. Bed hèn op wormen en dek hèn met maden.…

Maar ik ben geduldig ongeduldig Ik weet, er wordt in deze spaarzame uren een parel tijd geregen aan onze dunne samendraad.…

Zonder dat brandend ongeduld van de lusten van bed en beker zat ik hier, kaal en zonder schuld en zonder onschuld, uitgemergeld door woorden en hun dor krakeel, vergeefs een laatste lied te tergen uit een schorre keel.…

Hoe een en ander ook zij; mogelijk bieden de afbeeldingen een bescheiden "divertimento" of afleiding voor een ongeduldige of zieke bezoeker van ons ziekenhuis....…

Waar ik zoek wat jij laat zwijgen ben ik eenzaam in de stilte die wacht op jouw stem en echo´s die alles wakker maken wat onze liefde met ongeduldige woorden nog steeds belooft…

Losgezongen van de bodem van de lucht, van alles van iedereen die bindt zweeft zij omhoog vleugels wijd gespreid naar een ster, Betelgeuze die ongeduldig op haar wacht om samen te vallen onbevreesd nieuwe avonturen tegemoet…

klanken van binnen stromen ongeduldig door het bloed de geest luistert geeft vertrouwen en moed vragen zweven vrij naar buiten door de wind gevangen het hart vol van besluiten in het antwoord stil verlangen…

In mij wacht, Ongeduldig, Een klein duiveltje Klaar om De ketenen der macht te verbreken. De zon gaat op. Het duiveltje Is alweer in slaap gesukkeld Vol verwachtingen Voor de komende nacht. De onuitgekomen beloften zwijgen.…

Gewoonlijk schrijf ik niet zo graag sonnetten Doorgaans ben ik me er wel van bewust Dat het mij al te zeer ontbreekt aan rust Om veertien regels achtereen te zetten Dit ongeduld is wederom gebleken Na zeven voelde ik mij uitgeblust En dus blijf ik nu bij een halve steken…

Ongewoon behaaglijk warm streelt zachte zomerzon haar nog bleke huid in wanhopig ongeduld en vogels zingen ver Zij schrijft haar zinnen van tijd en laat zich beminnen door stralen in kleur, door geur in alle eenzaamheid…

Tranen staan ongeduldig in de rij, wachten gespannen op het moment waarop jij ze de vrije loop laat, het moment dat ze je ogen rood kleuren, rode baantjes op je wangen tekenen, waarna ze opgevangen worden in je zakdoek.…

Ongeduld slijt van de toekomst Dagen die weten noch zoeken Die lang kwamen en kort bleven Voortdurend tellen latend Gerust bemeten lijnen tonen Vergeten gelopen sporen Leeg in het beeld vanavond…

ik doop het brood in de melk brokkel een beschuitje, wijn van gisteravond draagt vandaag mee gevuld met ongeduld lees ik met stenen lippen, een dag in Uitgeest, geen sinecure er lag een zee - egel op mijn schoot ik telde alle naalden…

met die winter is sy huis toe die somer brand hartseerdae in my ‘n herfsblaar val af-en-toe in my binneste die lente lê bitter ver, ek sien dit nie meer ek wens U kon haar gee langer, vir ‘n dag of twee_ as die werf om my stil word wil ek in haar winter lê weg van die somer, lente of herfs net stilraak, verdwyn, stof tot stof…

nieuwsgierigheid ook zag ik sterren glitteren ver vanuit diep duister het verleden zichtbaar als licht gefluister Ik hoorde de golven vandaag zacht zilt ruisen heel kil neerslaan op het strand een melodie bruisen zinkend door zand Ook de wind bewoog door Helmgras muzikaal mijn oren koud tot op het bot Achter luwte toppen duin ik vol ongeduld…