Alle inzendingen over ontroert

zeg ik terwijl jij nog natrilt want er komt vocht uit mijn ogen o dat geeft niet hoor, zeg jij maar jouw ogen zoeken je schoenen…

Het verrast Maakt blij Het ontroert Vervoert Het blijft En gaat voorbij Het prikkelt Het verzacht Het komt onverwacht… in de nacht. WANNEER? Op vrijdagavond 26 september 2008. Van 8 tot (voor de enthousiastelingen ver? na) middernacht. WAAR?…

als ik niet weet hoe of het heet dan voert mijn ziel naar zinnen waarin ik bèn en dàt herken wat mij ontroert van binnen…

Voor mijn geliefde speel ik, zing ik, zoek ik, vorm ik de zoetste tonen tot een melodie, die door mijn adem haar ontroert en mij de adem weer beneemt als ik haar tranen zie.…

een drijfblad op de vijver je gave rand hartvormig ingesneden je blik gestrand met gele wimpers te midden van oogwit je bestuiving ontroert je groene stilte.…

Voor mijn liefste speelt en zingt en huilt mijn saxofoon de wrange zoete tonen van de blues die door mijn adem levend wordt en haar ontroert en mij de adem weer beneemt als ik haar tranen zie. Ik speel de blues en heb haar lief…

het is zwaar of licht of mooi of raar ik kijk er naar voel mij verlicht het is droevig of blij of somber of triest zien gevoel of gevrij of wat men verliest eenvoudig of knap breed of beperkt vloeiend of drab als het maar werkt als het maar broeit ontroert of iets doet zich met je bemoeit wellicht iets met je moet het is razend…

'n Uitgestoken hand ontroert 'n Schouder geeft steun 'n Vriendelijk woord zegt alles 'n Kus gemeend geeft liefde 'n Roos gegeven met gevoel 'n Onverwacht gebaar zegt alles héél onverwacht ...…

Haar kleuren spatten als het ware in mijn gezicht koester een diepe schoonheid net als hommels zweef ik betoverd - gedragen door een regenboog - haar zomer ontroert zoekt verkoeling in een bui ik drijf even mee neem afscheid van dit wonder voor even morgen vraag ik haar hand.…

Wandelend op levenswegen naar inzichten door liefde aaneengeregen laat ik regelmatig ontroert mijn tranen gaan gesterkt om voor anderen klaar te staan en deel liefde en vreugde…

ooit ben je hier verdwenen maar je spankracht is gebleven ik leef voor een geruime tijd tussen de volmaaktheid van je bogen verzonken achter witte zuilen ontroert mij nog de diepte van je ogen in water milder dan de wijn dompel ik mijn handen aan je fontein hier ligt geluk beloftevol geborgen in de stilte van je schrijn.…

De kwetsbare, eenvoudige mens ontroert mij diep en doet mij sterk bewegen èn ontwikkelen! Ik leef voor minderheidsgroeperingen aangezien ik mezelf er sterk in herken. Niet iets om me voor te schamen maar integendeel waarlijk karakter te tonen.…

altijd elke juni kwekke kuikentjes in mijn waterkant hoe klein zijn toch die donsjes dit jaar zeven gekropen op de kant alle lentes nieuw leven kleine teentjes wenend tuitjes zittend bij de eendjes aan hun waterrand…

op zijn tijd ik verlangde naar zijn stem wachten deed ik slechts op hem dwaalde zwervend en verward met een heimwee in mijn hart waar dan ook ver weg van huis zoekend naar een veilig thuis sinds de hoop hem heeft onthuld en verlangen werd vervuld zal ik nooit meer eenzaam zijn ‘k ben van hem en hij is mijn die mijn ziel zo diep ontroert…

Flonkerend als een fontein, sprankelend en dansend boven de machtige zee van het orkest de viool die zingt zijn meesters roem door de eeuwen heen de klanken van de eigen tijd, de klanken van weleer, zij binden wat was, komt en wat is de blijvende schoonheid die steeds weer ontroert, die altijd weer boeit.…

ik ze haalt het niet maar vlotjes neemt ze een octaaf met het gemak van een appeltje schillen zo zingt ze een baby in slaap en wiegt hem verder door de nacht mezzo, niet matig maar zachtjes deinend op de golven van een wiegelied een diva in jeans en slobbertrui met de verfrissende glimlach van een dauwdruppel en een stem die ontroert…

Haar botten rusten al lang in een kist en trekken zeer veel gelovigen aan die haar martelaars dood hebben gemist Zij is de onvolprezen heilige van Caen die naarmate haar meer was misdaan steeds dichter bij God kwam te staan Haar geest leeft hier bijzonder sterk om haar kist versierd met zilverwerk Wat alle harten zeer ontroert en steelt…

Dit seizoen ontroert me met haar goudbruine broosheid. Ik loop zachtjes met haar mee en neem dan geduldig afscheid.…

Met de inkt uit de inktpot die regelmatig bijgevuld werd uit de grote fles en die afgeveegd werd aan de tijdens de handwerkles vervaardigde inktlap die in het midden gesierd werd door een knoop en met de kroontjespen moet ik in mijn tiende levensjaar het gedicht genoteerd hebben dat mij nu zo'n verdriet doet en zo ontroert.…

Op 't eenzaam pad, waar 'k twijfelend droom en dool, Ontroert mijn ziel dat eeuwigheidssymbool; God zal de geest tot ondergang niet doemen.…

uw lokstem niet verneemt; Want dit land van most en koren Is mij nimmer schoon en vreemd; Want nooit beurde ik hier te drinken 't Water dat de ziel verjongt, Of van dichtbij hief te klinken 't Verre wijsje dat gij zongt; Alle schoon dat de aard kan geven Blijkt een pad dat tot u voert, En alleen is leven leven Als het tot de dood ontroert…

Dat maakt Anne niet minder tastbaar, maar zoals het nu is, is het een grandioos monument en ontroert het talloze mensen. Ik geloof dat Anne's eeuwige ziel juist extreem ontroert is door al die mensen, die haar onderduik-achterhuis bezoeken. Dat haar verrader zich daarover eeuwig rot schaamt. Dante-variant.…

Het vertederende moederkloekgevoel van zowel de eend als de overbuurvrouw ontroert me, en tegelijk maakt het me blij. De zon lijkt met haar warme licht alles en iedereen in deze tafereeltjes op te fleuren. O, wat is het toch een heerlijke prachtige zomerdag. Ik geniet.…

Je steunde me als een ware vriendin en in mijn herinnering ben je dat nog steeds, ook al hebben we elkaar al jaren niet meer gezien of gesproken; nogmaals dank daarvoor, het ontroert me nog steeds en ik hou dan ook nog steeds heel veel van jou, het hoeft niet beantwoord, ik geef het alleen maar aan.…

Haar niet te vertellen dat hij zich over haar schoonheid verwondert en zich ontroert in de nacht bij haar herinnering. Het is nu van belang zichzelf niet voor het einde van de schilderssessie te prijzen. Voordat hij zich verslikt in haar beeldschone gezicht, de bevallige nymfomane uit zijn lievelingsgedicht. Haar ogen kijken dwars door hem heen.…

Susanne's muziek ontroert tot diep in de tenen en het is van een buitengewoon grote schoonheid. Ze doet collega-zangeressen vaak tot tranen bewegen. Ook omdat ze haar niveau nooit zullen bereiken. In 2010 verscheen 'The Brothel', met de titelsong, 'It's All Gone Tomorrow' en 'Turkish Delight'.…

Hij ontroert of inspireert me niet. Beatrix was natuurlijk ook niet gek. Koninginnedag kun je in Nederland helemaal niet vieren op 31 januari. Er zouden teveel kindertjes van de kou omkomen met hun bevroren blokfluitvingertjes. Dus 30 april was misschien ook niet een geheel vrijwillige keuze.…

Dat ontroert me.’ ‘Maar jouw vader was toch nooit uit beeld?’ ‘Nee, maar misschien was dat nou juist wel iets erger. Mijn vader was inderdaad dichtbij, maar ik kan me niet herinneren dat ik hem zelfs maar ooit heb aangeraakt. Hij heeft mij nooit een schouderklopje gegeven, getroost of emoties met mij gedeeld. Hoe ik mijn best ook deed.…

Het ontroert me hoe deze man erin slaagt. Liefdevol en in opperste concentratie buigt hij over haar hand, zijn moeder kijkt tevreden toe. Mijn moeders woorden zijn niet te volgen, haar toon verraadt de behoefte om haar belevenissen met ons te delen. Niet alles wat ze meemaakt is leuk.…

Nooit helemaal gelezen, staat ergens op zolder, maar de titel ontroert me nog steeds. Dat verscherpt mijn knagende rouw. Voorheen maakte ik wel eens toptien-ranglijsten, zoals ‘mooiste boektitel’. Klaaglied stond bij mij altijd hoog genoteerd.…