Alle inzendingen over paraplu

ik roep en ik gil mensen moeten uit de weg omdat ik dat wil ik heb haast zien mensen dat niet? laat mij erdoor dit is geen lied ik ren en ik val ik sta op die mensen zijn mal iedereen denkt aan zichzelf het is eerlijk ik kom te laat mijn hart klopt onbegeerlijk eindelijk ze denken toch aan mij ik ben op tijd hij redde mij…

stralend in de zon het eerte daglicht vang ik op dit was hoe het begon uit de grond ontworteld de zon brengt mij groot mijn leven zal niet eeuwig voortbestaan uiteindelijk moet ik toch dood maar ik geniet grote voeten komen op mij af mijn blaadjes krimpen in ik ben bang voor mijn graf ik leef nog maar net.. steeds dichterbij konden…

Door de grote ramen is een dame zichtbaar onder een grote lichtgele paraplu. Een charmant beeld. ‘Kijk, zo’n vrouw, Jonas. Een aardige verschijning. Die zou het leven sterk kunnen veraangenamen.’ Jonas heeft het tafereeltje ook gade geslagen. ‘Ja, meneer, maar toch…’ ‘Toch wat, Jonas?’…

Even later verscheen echter plotseling in de deuropening van een van de cafés een glimlachende en vriendelijke jongeman die onverwacht verklaarde dat de paraplu van hem was maar dat hij mij deze schonk.…

aan de overkant van mijn rivier de boom met bladeren haar paraplu waaiert boven ‘t water nog groen twee takken niet nee die zwaaien eerder af herfst geeft ze nu al brui rood bruin lover nu met avondzon zo waar geel oranje dat belooft heel wat tot de wind de blâren heeft geschuierd de vissen niet meer kunnen schuilen onder moeders’ paraplu…

als het regent vandaag en dat doet het zeker dan overkap ik mij met een Regenschirm ja dat is Duits voor paraplu het schermt wat beter af heb ik de idee of heb ik iets tegen een Frans woord dan is het het misschien laf ben ik soms eerder tevree met iets dat dichter bij het Nederlands hoort in ieder geval blijf ik droog of het nu…

Ik deed voor de zekerheid een regenjas aan, en ik nam ook een paraplu mee. Ik had met een schrijfwedstrijd een paraplu gewonnen. Een paraplu met in grote blauwe letters mijn naam er op: Bjarne Gosse.…

Schoonheid is de toevallige ontmoeting van een naaimachine en een paraplu op een operatietafel.…

Een grijs wolkendek, paraplu's in de aanslag- Hollandse zomers.…

Wind en stortregen: in de verwaaide straten dansen paraplu's.…

Je kunt beter een paraplu bij de hand hebben als je de bui ziet hangen.…

Bolhoedjes en paraplu's het is allemaal rood om me heen oude gebouwen en een oude liefde het blijft maar regenen…

Als ik mijn ouders iets kwalijk neem, dan is het wel dat ze niet in de eerste plaats vijfhonderd boeken voor mij kochten, voordat ze zich lakens, theedoeken, paraplu's en juskommen aanschaften.…

Op een bordje lees ik dat je gratis een paraplu van de bios mag lenen, mits deze bij een volgend bezoek weer wordt ingeleverd. Pfff … hopelijk zit er nog een staartje glühwein in de fles.…

De grote hamvraag nu is Waar toch in Theepot´s naam de Paraplu is…

zonder ben ik 3 coupletten zonder ben ik paraplu zonder ben ik sigaretten zonder ben ik déjà vu zo zonder ben ik zonder ben ik scheve schoenen zonder ben ik wortel-quiche zonder ben ik zuigend zoenen zonder ben ik lichte bries zo zonder ben ik zonder ben ik dode mussen zonder ben ik oude fiets zonder ben ik kaas ertussen zonder…

Boven hem je paraplu een lopend torentje In regen van nu. Zelf wees geweest en wees gebleven zit je daar zelf op schouders van ouders, zelf in de vorm van een zoontje, en boven de hoofden een ronde en kleine maar troostende droogte.…

Met de paraplu in de lucht verzamel ik een handvol woorden, letters op papier die de geest in de regen volgen. Straks bewonder ik het sterrenfiligraan maar nu - met een vrome koelte in mijn rug - staar ik naar de overkant: licht om bij te dromen; gezichten in de bomen.…

Dat het podium kraakte ik mijn chanson zong jij van concentratie gebogen me aankeek uit een hoekje van je ogen impromptu dat je maakte Dat blijft als ochtendgloren duisternis van de nacht en de regen samen onder een paraplu De zachtheid van de paardenharen strijkstok over de snaren…

gisteren in een lichte regen je paraplu hield je ogen tegen maar ik zag je kin, je mooie mond je prachtige borsten, hard en rond je liep voorbij mijn fijn verleden de rest van de dag heb ik geleden aan heimwee, verlangen en gemis van wat moest zijn, maar niet meer is…

Als Dirk het lokaal betreedt, wordt zijn oog getroffen door een lichtgele paraplu, die volledig uitgeklapt naast de deur staat. ‘Wat is dit, Jonas?’ ‘Een statement, meneer Dirk. Goede morgen.’ De toon is licht assertief. Dirk loopt rondom het regenscherm. ‘Goede morgen, Jonas.…

ze twijfelen en blijven beiden voor de deur zij met haar rieten zonnehoed en hij met zijn zwarte paraplu tjee wat een gezeur wat zijn ze wisselvallig zij speelt graag mooi weer en hij vangt dan de bui wel op ik zou ze van hun plekkie willen rukken maar dan zijn ze uitgespeeld krijg je er gedonder van en dat is een beetje cru…

Daar loopt mijn vrouw, ik krijg een déjà vu: Kortjakje, Onder moeders paraplu.…

een meeuw wacht op een trapgevel tot de viskraam afgebroken is koude stralen spoelen een stroom andijvie in de regen de marktmeester gaat rond langs de droge vierkanten de armen op de rug in een boom hangt blauw papier en een man rakelt met een zwarte paraplu het verleden op tussen de kisten…

Ze schudt haar paraplu uit, hardhandig. De druppels spatten tegen de ruit en over de vloer. Ze loopt recht op hem af. ‘Is deze stoel vrij?’ Hij knikt één keer, kort. Ze gaat zitten en zet haar natte paraplu tegen de tafelpoot. ‘Wat een hondenweer, hè?’ Hij verzet zijn glas een fractie van een millimeter.…

We komen elkaar weer tegen, veroordeeld tot jou zo lijkt het wel, als mijn vrolijkste paraplu in najaarsregen…

Hij zag de grote paraplu van Emma bij de uitgang staan. Dat kwam goed uit want het regende nog steeds pijpenstelen.…

honderd duizend leugens regenen zonder waarschuwing over paraplu loze hoofden hun vervuilde vergiftigde water slaat stinkend de naakte waarheid in bodemloze putten en nooit genoeg hebbend luisteren lichamen naar loze beloften over zielloze gouden kalveren honderd duizend lege leugens kunnen putten niet dempen zelfs niet als het levenloze…

Een moeder geeft haar kind een hint, deze schuilt tegen haar aan onder de paraplu. Het is donker, toch is het dag. Een koe staat met haar kop boven de sloot, haar kalf zuigt aan haar uier. Toch is er deze dag veel licht ondanks dat hij donker is. Velen is dit zien niet gegeven, toch bestaat hieruit ons leven.…

Hij zou z'n begeleider gecommandéérd hebben een paraplu te regelen. Misschien wel zwaargewond was hij ooit naar de eigen linies teruggekropen, en nu zo afhankelijk moest hij maar hopen dat zijn begeleider een paraplu had.…