Alle inzendingen over probate poëzie

De titel van de recentste dichtbundel van de poeet Han van der Vegt is: BOUWDOOS met als subtitel: probate poëzie Zowel lay-out als compositie zijn verrassend in de zin dat deze bundel, in elk geval het exemplaar dat ik kreeg thuisgestuurd, niet in verticale, maar in horizontale vorm zowel is gedrukt als uitgegeven.…

Een duim omhoog of een duim naar beneden, - duimen is een probaat middel tegen de notoire vierendelers op deze site.…

vechtend rollen de cellen over de straat die leidt naar het bewustwordingsplein kleine en grote wijze en idiote grijs gekrioel hersenvat vol venijn de dienstdoende hermandad staat passief met zijn gummistok in de hand geschikt voorwerp tot zelfkastijding in deze wirwar allerminst een probaat middel om effectief erop los te slaan plotseling…

Het altijd afdoende antwoord en de meest probate oplossing die altijd voldoet is mijn uitspraak dat ik al bezet ben, maar toen de bus halt hield nam ik hem terzijde en fluisterde ik hem toe: "Ik vind je een heel aardige en lieve jongen en het spijt me dat ik je moet teleurstellen" en ik zag hem zijn weg vervolgen: eenzaam, verloren, verdoemd en teleurgesteld…

Deze scheldkannonades vormen haar probate afweermiddel tegen het geroddel, het gekonkel en de onderhuidse pesterijen.....…

Ik zou me die middag schuilhouden en geen aandacht op me vestigen zodat ik ook verwaarloosbaar zou zijn en me "low profile" houden: een probaat middel om over het hoofd gezien te worden en geen uiting te geven aan de wirwar en veelheid van gedachten en gevoelens die door mijn brein en lichaam spookten als in een oud, verwaarloosd landhuis.…

Zoals je tegen een ziek dochtertje zegt: mijn miniatuurmensje, mijn zelfgemaakt verdrietje, en het helpt niet; zoals je een hand op haar hete voorhoofdje legt, zo dun als sneeuw gaat liggen, en het helpt niet: zo helpt poëzie.…

wie weet waarheen als iemand je lippen zoekt en teder je twijfels kust als handen zich langzaam ontsluiten en je bevrijden uit dichtgekleefde tijden als tussen droom en daad een hemelsbrede kloof gaapt die je zonder meer overbruggen wil als sentiment doordrongen van ongedwongen schoonheid je beweegt tot woordweverij dan voel je poëzie…

als ik niet weet hoe of het heet dan voert mijn ziel naar zinnen waarin ik bèn en dàt herken wat mij ontroert van binnen…

ook ik had in mijn jeugd nog mooie dromen want zeg nu zelf die heb je toch als kind toch zijn ze merendeels niet uitgekomen ik heb gehuild, gelachen en bemind en kijk ik terug in mijn herinneringen dan was de poëzie een goede vrind die in mijn hoofd een lied kon laten zingen als ik door leed of pijn werd overmand wist dat me op het goede…

niet de zachtroze volheid zich dartel verspreidend in de aanwakkerende wind de prunus pruilt verblekend tijdens het seizoengebonden verlies van de bloesemdracht het enkele bloemblaadje dat zonder aanwijsbare oorzaak later (of eerder) het luchtruim kiest stuurloos niet weet waar te gaan besluiteloos avonturiert in de versomberende avondlucht…

Dat is tot schade van die.... spontane poëzie. Maar zo bèn ik!’ Maar, zou ik zeggen, als De Ceulaer een dergelijke ervaring, zoals hierboven geciteerd, van ‘de mens Van Duinkerken’ heeft, waarom noemt hij dát dan geen literatuur of kunst of.. …? Dit wordt te verwarrend.…

Daar verschuilt een polemist zich vormenrijk tussen versvoeten en strofen. Ideeën horen niet bij klankenspel en soortgelijk schriftgeleerd gebruik van de coryfeeën Domme dominantie is geen wetenschap ik zie meer dan een geloof naar bewijzen zoeken, vormen van erkende meesterschap ruim voldoende om elkaar te misprijzen Woorden zijn te kort…

geschikt geslepen mijn woorden langzaam uitgezocht van beide zijden gestoffeerd met streepjes wegwijs in de poëzie van nu schijnend door de poort van toekomst op zijn plaats in mijn gedichten meegaand zonder grootspraak sluimerend in grote hoeveelheid vertoef in mijn welluidend gedicht het is eeuwig houdbaar prik…

Poëzie is meer die barst zien, verifiëren, en dat dan zeggen. Barst. --------------------------------- uit: 'Verzamelde gedichten', 1988. * apocrief = ongeloofwaardig, niet als echt erkend…

België is poëzie. Ik ga verhuizen.…

Mijn antwoord was afwijzend hoewel er toch sprake was van een zekere verering waarmee ik mij gevleid voelde maar bij verdergaande verzoeken of vragen zou de altijd probate en afdoende mededeling gevolgd zijn dat ik al voorzien was van een vriend.…

Zij die voor mij kwamen en dichters waren, Zij hebben hun droefenis, in de Herfst, uitgesproken En éénheid gevoeld tussen hun gebroken Leven, met het vaarwel aan de drommen hunner dromen, En het sterven der zonneblaren aan de dorre bomen. Zij hebben gezegd: de Herfst was 't schoonste getij, Al was hij dan ook droefeniszwaar en de baar van de…

- O kinderkens, wier lieve tred Het hart ons in verukking zet, Wanneer gij huppelt langs de vloer En dwaalt als scheepjes zonder roer, En, dartelend, zonder dat gij 't weet Of wilt, op 't ouderlijk kleed In onschuld treedt, Wie weet, Of ge eenmaal al te met, O smart ! Uw voet niet zet Op 't ouderhart! ----------------------------------…

Je steunde de wetenschappelijke poëzie om tot wijsheid te komen. Dit systeem heeft relaties tussen klinkers, medeklinkers, kleuren, muziek en emoties. Je beweerde altijd dat dit systeem op wetenschappelijke bewijzen berust.…

om te leven dacht ik ooit, zou je een dichter moeten zijn hoog geacht en steeds berooid, op zoek naar weer een nieuw kwatrijn met je woorden meisjes strelen, mannenharten zachtjes helen in een oogwenk beelden schetsen, lezers paaien, lezers kwetsen uren heb je zitten zweten klanken rijmen passen meten op je woorden wieg je heen en weer met…

glimlach verwarmt mijn hart met al haar kracht Toont het geluk van een eerste lentedag die ons voor altijd samenbracht Zichtbaar stralend in het groene gras blikken we elkaar liefdevol aan In het moment vereeuwigt als in was zie ik twee beelden samengesmolten staan Gevangen in de tijd Eenstemmige melodie Onze zielen bevrijd In pure poëzie…

Mijn verwachting lag te hoog Is dit poëzie? Ga toch heen! Geen lekkernij voor het oog. Geen rijm over natuurlijk schoon, Over het doel van het leven. Maar met saaie toon, doodgewoon Zonder enig passie geschreven. Het boek is alles behalve amusant. Het krijgt met hetzelfde gemak.…

De woorden die alles over de liefde zouden gezegd moeten hebben,- ten dode letter zijn zij opgeschreven, breedsprakig aan hun eigen overkill. Een andere dichter heeft het eens rakelings gezwegen in een ademtocht klankkleur zonder betekenis, Want alles van liefde immers is woordloos. Hier leg ik dan maar de taal ter ruste, hopend op…

Als ie nog eens wat te zeggen voelt blaast ie de woorden in een plastic zak die hij voorzichtig onder een stolp ledigt. Onder de stolp van het H.-Hartbeeld op de schoorsteenmantel van zijn grootmoeders huis zweven de woorden in het luchtledige. Urenlang kijkt ie ernaar en het maakt hem intens gelukkig wanneer er toevallig zinnen voorbijzweven…

Spelend met de klei van onze taal viel me op dat je de naam ‘Komrij’ met een simpele maar slimme omhaal kunt kneden tot het woord ‘Korijm’ En als ik dan wat verder tover - met zijn Hollandse voornaam erbij - hou ik enerzijds ‘Geri’ over maar heb ik anderzijds wel ‘Kortrijm’ Na wat gepuzzel en wat gemijmer leent deze veelzeggende naam zich…

De dichter, in zijn afgeleefd karkas, spreekt van de vogel die hij liever was. Hermetisch is zijn lijf tot vlees vervloeid in wat achter zijn vel is aangegroeid. Dicht zich een vogel met alweer een wens: het klaaglijk tsjilpen: “Was ik maar een mens, de boom waarin ik zoveel nesten vlecht is door die zak als kachelhout geslecht”. Zo denkt…

Dichters, die eerbied hebben voor de poëzie, blijven er gewoonlijk dan ook op een eerbiedige afstand van.…

De felle zon brandt diepe rimpels vervaagt jouw zoete blik getergd en somber een uitgedroogde bron verdampt in laatste snik Al zienderogen doof je uit jouw laatste hoop vervlogen mijn tranen stromen met je mee ik wens je regen op je huid…

Poëzie. Ritme. Heelal. Schepper. God. Leven. Liefde. Routine. weer Poëzie. weer God. werkwoorden, werkuren, werkelozen, werklustigen... Adem. In ademen. Uit ademen. Proces. Levensproces - Poëzieproces.…